5
Autor: Anna Von Reitz
http://www.paulstramer.net/2026_08_17_archive.html

To żadna wielka tajemnica, co stało się z Tartarią. Prusy i Rosja połączyły siły, tworząc dwugłowego orła, którego wizerunek do dziś można zobaczyć niemal wszędzie. To właśnie była Tartaria – ogromne, w przeważającej mierze pokojowe, zaawansowane technologicznie i wybiegające myślą w przyszłość europejskie imperium. Czasami przedstawia się je w taki sposób, że połowa wizerunku jest czerwona, a połowa czarna, tworząc obraz feniksa wyłaniającego się z ognia i popiołów.
Tartaria zaczęła umierać w XVIII wieku, a cykl jej upadku dobiegł końca mniej więcej w XIX stuleciu. Nie pozostało po niej nic poza rozległą dokumentacją biurokratyczną, która została zniszczona w XX wieku. Trzysta lat upadku i popiołów – dokładnie tyle samo, ile trwało powstawanie „Imperium Brytyjskiego” i jego szaleńczych rządów opartych na wojnie dla zysku.
Najważniejsza kwestia, którą powinny zrozumieć Bank Anglii i Bank Rozrachunków Międzynarodowych, jest następująca: zarówno Królestwo Prus, jak i Królestwo Rosji przetrwały. Aktywa zdeponowane w bankach należą do ludzi, a nie do osób w rozumieniu prawa. Do narodowców, a nie obywateli.
To samo dotyczy Stanów Zjednoczonych.
Zdeponowane aktywa oraz kredyt wynikający z tych aktywów należą do żyjących ludzi każdego kraju – ludzi istniejących ponad systemem prawa międzynarodowego, którego podmiotami są osoby w rozumieniu prawnym.
Pamiętacie, co wam mówiliśmy? Wszystkie „osoby” w prawie międzynarodowym są martwe. Dotyczy to zarówno osób prawnych w rozumieniu prawa zwyczajowego, jak i podmiotów prawnych utworzonych na mocy przepisów. Wszystkie są martwe. Wszystkie są fikcyjne. Wszystkie są zwłokami. Dosłownie.
Pomyślcie o tym. Co znajduje się w podglebiu, czyli w tym, co nazywamy „ziemią”? Pogrzebane ciała. Minerały. Grzyby. Korzenie. Lód. Zamrożony metan. Złoża ropy naftowej. Warstwy wodonośne. Kompost. Piasek. Robaki. Chrząszcze. Kryształy. Metale szlachetne. Jaskinie. Tunele.
Korporacje. Ciała. Zwłoki. Korespondenci. Korespondencja.
Rolą rządu sprawującego jurysdykcję nad ziemią (oraz wszystkich powiązanych z nim urzędów i instytucji) powinno być chronienie „osób” – martwych, fikcyjnych podmiotów prawnych należących do poszczególnych państw. Możecie sami zobaczyć, co się dzieje, gdy jurysdykcja nad ziemią pozostaje nieobsadzona.
„Osoby” nie mają wówczas żadnej ochrony. A ponieważ rząd sprawujący jurysdykcję nad ziemią odpowiada również za emisję pieniądza, nie ma możliwości tworzenia nowego pieniądza, który zaspokajałby potrzeby rozwijających się przedsiębiorstw i rosnącej populacji.
Międzynarodowe obwieszczenie publiczne: Wiemy, co stało się z Tartarią
Teraz zaczynacie rozumieć, dlaczego „opuszczenie” angielskiej jurysdykcji nad ziemią przez ściętego Karola II stanowiło taki problem oraz dlaczego Parlament wkroczył, aby wystąpić w roli powiernika ziemi, mimo że prawo ani zgoda narodu nigdy nie przyznały mu takiej funkcji.
Dokładnie to samo wydarzyło się w naszym kraju 150 lat później, kiedy Parlament uznał, że nasza jurysdykcja nad ziemią została opuszczona przez niezdolną do działania Republikę Federalną – której od samego początku powierzono jedynie delegowane obowiązki związane z jurysdykcją nad ziemią – i, powołując się na tę samą opowieść o „stanie wyjątkowym”, przystąpił do ustanowienia kolejnego nieuprawnionego zarządu powierniczego. Zarządzanie nim przekazano Kongresowi Brytyjskiego Terytorialnego „USA”, który przejął kontrolę nad naszą ziemią.
W kolejnych krajach stosowano ten sam schemat.
Prowokowano jakieś zakłócenie porządku: powstanie, zamach, insurekcję zorganizowaną przez politycznych dysydentów. Następnie wykorzystywano je jako pretekst do ogłoszenia, że jurysdykcja nad ziemią pozostaje nieobsadzona. Ogłaszano stan wyjątkowy, ustanawiano kolejny nieuprawniony publiczny fundusz powierniczy, a zarządzanie nim przekazywano organowi pozostającemu pod kontrolą Imperium Brytyjskiego.
Warto zadać sobie pytanie: co powinno było wydarzyć się w Anglii po ścięciu Karola II? Angielskie prawo przewidywało już dwie możliwe procedury. Lord Wielki Steward mógł wystąpić i zapewnić funkcjonowanie tymczasowego rządu, jednak Okrągłogłowi pod wodzą Cromwella nie dopuścili do tego. Drugą możliwością było zgromadzenie się narodu angielskiego i przejęcie kontroli nad wioskami oraz majątkami ziemskimi. To jednak również nie nastąpiło.
Międzynarodowe obwieszczenie publiczne: Wiemy, co stało się z Tartarią
Zamiast tego protestanckie wojsko ustanowiło rząd przedstawicielski pod przykrywką istniejącego wcześniej Parlamentu, a nikt nawet nie zorientował się, co się wydarzyło.
Co powinno było wydarzyć się w Ameryce po wojnie secesyjnej?
Opuszczona została jedynie część jurysdykcji nad ziemią – ta, która na mocy Konstytucji dla Zjednoczonych Stanów Ameryki (the united States of America) została delegowana Stanom Ameryki (Konfederacji).
Dowódcy wojskowi Brytyjskiego Terytorialnego „USA” powinni byli natychmiast poinformować delegatów uprawnień enumeratywnie wymienionych w Konstytucji, czyli Stany Unii oraz ich niezarejestrowaną Federację Stanów, prowadzącą działalność pod nazwą The United States of America. Zamiast tego jednak tego nie zrobili.
Udawali, że nasz rząd zaginął, jest nieobecny i nie funkcjonuje w okresie bezkrólewia. Po prostu rzekomo nie wiedzieli, gdzie się podzialiśmy. A przez cały ten czas ci ludzie z pełną świadomością i rozmysłem tłumili działalność Stanów Unii oraz niezarejestrowanego rządu Federacji, który zgodnie z zawartą umową mieli chronić.
To zdumiewające przykłady brutalnych, nieuczciwych, haniebnych i bezprawnych działań, wspieranych przez interesy korporacji handlowych. Udało im się jednak uniknąć odpowiedzialności, a wręcz zachęcano ich do ponawiania tych samych działań – raz za razem.
Sytuacja Tartarii nie różniła się od tego schematu. Wojna siedmioletnia w Europie rozpoczęła się od jednoczesnego ataku większości państw europejskich na Prusy. Okoliczności i prowokacje były niemal identyczne jak w przypadku wojny francusko-indiańskiej w Ameryce. Te same zaciekłe rywalizacje i sprzeczne wizje rozwoju ścierały się ze sobą przez ponad sto lat, od Syberii po Danię.
Kres Tartarii nastąpił wraz z upadkiem autorytetu cesarza Wilhelma II w Prusach po I wojnie światowej oraz zamordowaniem cara Mikołaja II przez komunistycznych partyzantów. Jurysdykcje nad ziemią zarówno Prus, jak i Rosji pozostały nieobsadzone. Przez pewien czas kartografowie zajmowali się więc wymazywaniem z map zarówno Imperium Tartarii, jak i nazw „Prusy” oraz „Rosja”.
Międzynarodowe obwieszczenie publiczne: Wiemy, co stało się z Tartarią
Po raz kolejny Wielka Brytania pospieszyła z „ochroną” pruskich i rosyjskich aktywów zdeponowanych w Banku Anglii, blokując dostęp do szacunkowo 20 miliardów ton metrycznych metali szlachetnych. Część tych zasobów została oczywiście zrabowana z Indii przez brytyjski Raj. A ponieważ ponownie występowali w roli nieuprawnionych powierników, uznali, że rozsądnie będzie odpowiednio zainwestować cały ten majątek… i pobrać swoją część w ramach sprawowanej opieki powierniczej.
Na początku II wojny światowej ukryte brytyjsko-rzymskie imperium handlowe sprawowało faktyczną kontrolę nad Stanami Zjednoczonymi, Kanadą, Australią, Prusami i Rosją. Wszystkie te państwa walczyły z tym, co pozostało z Prus i sprzymierzonych z nimi księstw. Celem było zniszczenie każdego wspomnienia, każdego zabytku i całego potencjału przemysłowego, a także podzielenie pruskiego terytorium na pół, aby zagwarantować, że Prusy nigdy więcej się nie odrodzą.
Udało im się. A dlaczego miałoby być inaczej? Finansowali i kierowali obiema stronami II wojny światowej – komercyjnej wojny prowadzonej dla zysku, która pochłonęła co najmniej 30 milionów istnień ludzkich, doprowadziła do śmierci milionów żydowskich wierzycieli, pozbawiła domów i zmusiła do przesiedlenia kolejnych 300 milionów niewinnych ludzi, a sprawcom dała pretekst do pogrążenia niemal całej Europy w długotrwałym, wyniszczającym zadłużeniu.
Określenie „zbrodnie przeciwko ludzkości” nie oddaje skali tego, czego dokonali. A oni bez przeszkód kontynuowali swoje działania, wykorzystując Amerykanów jako fasadę dla własnych okrucieństw i przedstawiając Rosję jako kolejnego wroga.
Teraz, w następstwie jeszcze straszniejszej zbrodni przeciwko ludzkości – pandemii Covid-19 – proponują pozostawić i tak już pozbawiony realnej siły Międzynarodowy Trybunał Karny z nierozpatrzonymi żądaniami sprawiedliwości dla mieszkańców Gazy, Ukrainy, Wenezueli i Iranu.
Uważają, że świat śpi, że nie znamy prawdy, że mogą nadal sterować marionetkowymi rządami i usuwać je wedle własnego uznania, prowadzić nielegalne i niemoralne wojny handlowe dla zysku, gdziekolwiek zechcą, a rachunek za wszystko wystawiać Amerykanom pod pretekstem, że „bronią Ameryki”.
Ale już nikt w to nie wierzy.
Sobowtóry Donalda Trumpa znużonym krokiem przemierzają schody samolotów stojących na płycie lotniska, uchylają się przed wirnikami helikopterów, kurczowo chwytają krawędzie mównic, mozolnie przechodzą przez teren przypominający trawnik przed Białym Domem, a następnie przemawiają głosem wygenerowanym przez sztuczną inteligencję, jednocześnie odwracając uwagę wszystkich zajadłymi tyradami na temat sfałszowanych wyborów.
Co może być bardziej zmanipulowane niż system dwupartyjny, w którym polityczni bossowie wybierają kandydatów, a korporacje wydają miliardy na darowizny wyborcze, aby doprowadzić do wyboru najbardziej skorumpowanej i niekompetentnej osoby? System tak zepsuty, że jego uczestnicy muszą oszukiwać nawet w sondach ulicznych? I prześcigać się w drodze na samo dno szamba?
Chcielibyśmy to wiedzieć.
Międzynarodowe obwieszczenie publiczne: Wiemy, co stało się z Tartarią
Koncepcja wolnych wyborów jest w tym kraju czymś zupełnie obcym. To rząd przejęty i sterowany za pośrednictwem pełnomocników – i to już od bardzo dawna.
Jeśli ktoś potrzebuje na to niepodważalnego dowodu, niech spróbuje policzyć, ile razy słyszał tych samych ludzi w garniturach rozprawiających o „obronie demokracji”, „naszych demokratycznych wartościach” i „szerzeniu dobrodziejstw demokracji” na cały świat.
A następnie niech się zastanowi nad tym, że Amerykanom zagwarantowano własną „republikańską formę” rządu. Nie demokrację. Demokracja to model Brytyjskiego Terytorialnego „Rządu USA”, który funkcjonuje jako demokracja i stawia rządy większości ponad prawami jednostki.
Nie naszą. Nie naszą własnością.
Prusko-rosyjskie (tartariańskie) złoto przechowywane w Banku Anglii należy do mieszkańców tych krajów (z wyłączeniem wszystkiego, co zostało zrabowane z Indii). Kredyt udzielony pod zastaw tych aktywów również należy do nich.
To samo dotyczy mieszkańców Stanów Zjednoczonych, Kanady, Australii, Francji… i każdego innego kraju na Ziemi.
Wydano przez:
Anna Maria Riezinger – Powierniczka (Fiduciary)
The United States of America
Do rąk własnych / adres korespondencyjny:
Box 520994
Big Lake, Alaska 99652
Obrazek zwinięty kliknij aby rozwinąć ▼
6
Powracamy do Japonii. No i wiecie… Jest wiele dyskusji na temat osób niepełnosprawnych, czy to względem ich praw, czy to względem tego, jak powinno się ich traktować. Jak to w przypadku każdego tematu, są ekstrema, no i dzisiaj skupimy się na uosobieniu takiego ekstrema.
CSI: Kryminalne Zagadki JBZD. Odcinek 31 – Oprawca inwalidów.
Ogród Lilii Tsukui (ang. Tsukui Lily Garden, jp. Tsukui Yamayuri En) to była taka placówka opiekuńcza dla osób z niepełnosprawnością fizyczną, jak i ludzi upośledzonych, zlokalizowana w mieście Sagamihara w prefekturze Kanagawa. Ten dom opieki miał miejsce dla 120 inwalidów, którymi opiekowali się specjaliści zatrudnieni przez ten ośrodek, jak i wolontariusze. Wielu ludzi przebywających szczególnie zachwalało jakże sielankową scenerię. Jak to jednak często bywa, piękne widoki skrywają coś mrocznego.
CSI: Kryminalne Zagadki JBZD. Odcinek 31 – Oprawca inwalidów.
Patrzycie teraz na kolesia o imieniu Satoshi Uematsu, który dawniej pracował w tej placówce. Urodził się w styczniu 1990 roku nieopodal Tokio. Jego matka robiła szkice do anime i mangi, jego ojciec pracował jako nauczyciel plastyki w szkole. Kiedy miał raptem jeden rok, przenieśli się do Sagamihary, gdzie osiedlili się na stałe. W podstawówce i gimnazjum był on dosyć popularny, ponieważ miał mnóstwo charyzmy oraz był niezłym dowcipnisiem, ale miał też wysoką kulturę osobistą. W tamtych latach jego marzeniem było pójście w ślady ojca i zostanie nauczycielem plastyki. Jednakże, kiedy tylko poszedł do szkoły średniej, coś się w nim zmieniło. Stał się bardziej agresywny, często rabował sklepy oraz dopuszczał się aktów wandalizmu. No i oczywiście, zaczął mocno chlać i palić zielsko, co tylko bardziej pogarszało jego zachowanie. Co było powodem tej zmiany? Sam Satoshi nigdy się w to nie zagłębiał, więc można jedynie spekulować. Może hormony buzowały zbyt mocno, może zaczął się obracać w złym towarzystwie, może zawsze był pierdolnięty, tylko w końcu przestał udawać – cholera jedna wie.
W tamtym momencie jego życia zainteresował się też tatuażami. Zdanie na ich temat jest podzielone w wielu miejscach na całym świecie z różnych powodów, jednak w Japonii są one źle odbierane przez społeczeństwo, ponieważ często są znakiem rozpoznawczym Yakuzy.
Pomimo tych problemów osobistych, to udało mu się załapać na uniwersytet Teikyo, który to ukończył w marcu 2012 roku. Niedługo po tym, jak go ukończył, wydarzyło się coś… Dziwnego. Otóż jego rodzice wyprowadzili się z domu, zostawiając go samego. Ani on nigdy nie wyjawił dlaczego to zrobili, ani jego rodzice też nie wypowiadali się na ten temat. Z jednej strony, był on już pełnoletni, więc mógł sobie jakoś poradzić, a z drugiej zaczynam się tak głupio zastanawiać, co było faktycznym powodem. Nie będę się jednak zagłębiał w różne moje teorie, bo nie od tego tutaj jestem, po prostu chciałem o tym wspomnieć.
Porzucił on marzenie nauczania plastyki, a zamiast tego chciał zostać tatuażystą, jednak to musiało poczekać. Kiedy szukał roboty po szkole, znalazł zatrudnienie we wspomnianym wcześniej domu opieki na pół etatu. Radził sobie nawet dobrze jako pracownik, dzięki czemu dostał pozycję na pełen etat w kwietniu 2013 roku. Wyrobił sobie reputację dosyć mądrego i pracowitego, przez co jego pracodawcy rozważali lepsze pozycje, za które lepiej płacili. Jednakże wtedy, znowu coś się w nim zmieniło. Znowu stał się bardziej agresywnym, co poskutkowało tym, że uderzył dwóch inwalidów, jednego w 2014 roku i drugiego w 2015 roku, co w obydwu przypadkach poskutkowało dyscyplinarką. Wtedy to, 6 lutego 2016 roku, położył na biurku przełożonego wypowiedzenie, po czym odszedł… Oczywiście, kilka dni wcześniej znowu przywalił jakiemuś inwalidzie.
CSI: Kryminalne Zagadki JBZD. Odcinek 31 – Oprawca inwalidów.
Zanim jednak złożył to wypowiedzenie, to w czerwcu 2015 roku zaczął właśnie szukać zatrudnienia w jednym salonie tatuaży, gdzie chodził na praktyki po swojej robocie w domu opieki. Długo jednak w tym salonie nie zabawił, a to z dwóch powodów. Pierwszy był taki, że właściciel tego salonu był święcie przekonany, że Satoshi był pod wpływem narkotyków… A wynikało to z tego, że był pod wpływem. Już samo to wykluczało go jako pracownika, bo żaden szanujący się tatuażysta nie pozwoliłby naćpanemu młokosowi używać igły na ciałach klientów, ale o dziwo, to nie był główny powód. Drugim, najważniejszym powodem było to, że Satoshi najzwyczajniej tego właściciela przerażał. Otóż wyjawił mu w trakcie jednej rozmowy, że według jego opinii inwalidów powinno się zwyczajnie mordować, że powinno się zrobić taką jedną wielką czystkę, chodzić od ulicy do ulicy i zabić wszystkich niepełnosprawnych. Obydwa te powody doprowadziły do tego, że kazał mu on wypierdalać z jego salonu i nigdy nie wracać.
CSI: Kryminalne Zagadki JBZD. Odcinek 31 – Oprawca inwalidów.
Po tym, jak już złożył to wypowiedzenie w ośrodku, to tak siedział w domu i sam siebie nakręcał. Zastanawiał się nad swoim pomysłem czystki niepełnosprawnych. Uznał, że to jest zajebisty pomysł, godzien nagrody nobla, więc zdecydował się nim pochwalić. 18 lutego 2026 roku Spisał on, a następnie wysłał list do kolesia o imieniu Tadamori Oshima, którego widać na powyższym zdjęciu. Był wysoko postawionym politykiem, ponieważ był mówcą dla izby reprezentantów w Japonii (on już jest na politycznej emeryturze od 2021 roku). Próbowałem znaleźć ten list, aby samodzielnie przeanalizować jego zawartość, ale jedyne co byłem w stanie znaleźć to post na Reddicie od użytkownika „Shadurasthememeguy”, który rzekomo przetłumaczył zawartość na angielski. Ponieważ to Reddit, to nie jestem pewien autentyczności samego tekstu oraz dokładności tłumaczenia, ale chuj, niczego lepszego nie znalazłem.

„Drogi mówco Tadamori Oshima,
Bardzo dziękuje za to, że czyta pan ten list. Jestem w stanie zamordować 470 inwalidów.
Jestem w pełni świadom, że to zdanie jest ekscentryczne. Jednakże widząc zmęczone twarze opiekunów oraz puste oczy specjalistów, to nie mogę się powstrzymać, więc zdecydowałem się działać dzisiaj w imieniu Japonii oraz całego świata.
W moim rozumowaniu, w taki sposób będę w stanie odżywić gospodarkę światową, powstrzymując tym samym wybuch trzeciej wojny światowej.
Jestem w stanie wyobrazić sobie świat, w którym osoby z wieloma niepełnosprawnościami mogą być poddane eutanazji za zgodą ich opiekunów, kiedy takowe nie są w stanie wykonywać czynności domowych oraz społecznych.
Wierzę, że nie ma odpowiedzi na to, w jaki sposób osoby z wieloma niepełnosprawnościami mogą żyć. Inwalidzi są w stanie stwarzać tylko cierpienie. Myślę, że teraz jest czas na rewolucję i podjęcie trudnej ale nieuniknionej decyzji, na potrzeby całej razy ludzkiej. Niechaj Japonia weźmie pierwszy krok.
Czy pan Tadamori Oshima, który trzyma świat w swoich rękach, będzie w stanie użyć swojej władzy, aby świat powędrował w lepszym kierunku? Mam nadzieję, że przekaże pan ten list panu Shinzo Abe. Oto odpowiedź na jaką wpadłem po rozważaniach na temat tego, co mogę zrobić dla ludzkości.
Proszę, niech pan rozważy moje słowa. Satoshi Uematsu.
Plan: Atak zostanie wykonany w nocy, kiedy to liczba pracowników będzie najniższa. Celem będą dwie placówki, w których przebywa spora ilość inwalidów.
Wszelacy pracownicy zostaną związani, aby nie uciekać i nie poinformować nikogo z zewnątrz. Sam atak natomiast będzie wykonany szybko i bez ofiar w pracownikach. Po zamordowaniu 260 inwalidów, oddam się w ręce policji.
Mam kilka próśb odnośnie tego, co ma się ze mną stać po wykonaniu ataku. Po moim aresztowaniu, moja odsiadka powinna trwać dwa lata. Proszę, niechaj żyje jako wolny człowiek po tym. Niewinność na podstawie niepoczytalności. Będę potrzebował nowego imienia (Takashi Iguro), nowego dowodu osobistego i prawa jazdy na codzienne potrzeby.
Będę też potrzebował operacji plastycznej aby zmienić twarz i lepiej wtopić się w tłum. Na sam koniec, będę potrzebował 500 milionów Yenów. Chce, aby te warunki były obiecane.
Jeśli podejmiesz decyzję, wykonam ten atak kiedy tylko pan mi rozkaże. Proszę, niech pan to rozważy dla dobra Japonii oraz całego świata.
Z całego mojego serca, mam nadzieję, że to może być przedyskutowane z premierem Shinzo Abe, aczkolwiek przykro mi przeszkadzać mu przy jego zajętym grafiku.
~Satoshi Uematsu”
CSI: Kryminalne Zagadki JBZD. Odcinek 31 – Oprawca inwalidów.
Zanim ktoś się zapyta – tak, w pierwszej połowie napisał, że zajebie 470, a w drugiej, że tylko 260. To nie tak, że ja się pierdolnąłem, on to tak dziwnie napisał.
List oczywiście nie trafił do Tadori-ego, bo kiedy Satoshi próbował go przekazać, ochroniarze nie pozwolili mu wejść na tereny jego domu. Zostawił więc list wraz z ochroną. Ci go przeczytali, po czym po początkowym szoku i niedowierzaniu przekazali ten list organom policyjnym. Kiedy funkcjonariusze to czytali, zaczęli się głupio zastanawiać, czy to nie jest jakiś chory żart, jednak woleli dmuchać na zimne, przez co Satoshi został pochwycony i zabrany na posterunek na przesłuchanie. To całe przesłuchanie nigdy nie zostało upublicznione, więc nie wiem co on tam dokładnie powiedział, ale efekt był taki, że natychmiast po tym przesłuchaniu wysłali go do szpitala psychiatrycznego na badania. O dziwo, po zaledwie dwóch tygodniach, został wypuszczony 2 marca, ponieważ lekarz odpowiedzialny za badanie go stwierdził, że „nie stwarza on zagrożenia”… Jak się później okazało, lekarz mocno się mylił, ale nie uprzedzajmy faktów.
Po tym jak już wypuścili go z wariatkowa, zaczął wszystko planować – zabrał mnóstwo noży z domu, kupił w sklepie z narzędziami młotek i trytytki. Następnie wynajął pokój hotelowy w Shinjuku, gdzie pomalował swoje włosy na blond kolor. Wtedy, to już była kwestia czasu.
CSI: Kryminalne Zagadki JBZD. Odcinek 31 – Oprawca inwalidów.
26 lipca 2016 roku, około 1:37 w nocy, Satoshi zaparkował swoje auto na parkingu nieopodal ośrodka Tsukui, po czym wysiadł i grzebał w bagażniku aby wydobyć narzędzia zbrodni. Wszystko zostało nagrane na kamerach. Następnie, udał się w stronę samego ośrodka. Ponieważ wcześniej tam pracował, znał rozkład pomieszczeń, ale co ważniejsze, wiedział jak tam się włamać. Wybił okno po południowo-wschodniej części budynku. Następnie napotkał jedną z pracownic, którą spacyfikował, a następnie związał i zakneblował. Następnie zabrał jej klucze, co dało mu możliwość poruszania się po całej placówce. No i wtedy się zaczęło. Satoshi łaził od pokoju do pokoju, dźgając śpiących inwalidów. W ten sposób zamordował on 19 osób, oraz zranił 26 (z czego 13 dosyć poważnie). W trakcie ataku, spacyfikował też czterech innych pracowników (z czego jednego znał osobiście). Następnie, spierdolił on z ośrodka, po czym… Otworzył Tweetera, aby napisać tam jakieś pierdoły o pokoju na świecie.

Normalnie to wypisałbym tutaj imienia jego ofiar, żeby uzmysłowić, że to byli ludzie, a nie jakieś numerki do odhaczenia aby statystyki się zgadzały. Z tym jest jednak problem, ponieważ większość z imion nigdy nie została ujawniona. Powody tutaj są dwa – pierwszy, najoczywistszy to prywatność. Jednak drugi jest taki, że… W Japonii, bycie inwalidą jednak nosi ze sobą jakieś piętno. Satoshi nie jest jedynym, który w Japonii postrzega inwalidów jako podludzi, on jest po prostu najbardziej ekstremalny pod tym kątem. Bez względu na to, czy urodziłeś się z jakimś defektem, czy coś się tobie stało później w życiu (na przykład potrącił Cię pijany kierowca no i musisz siedzieć na wózku, bo straciłeś władzę w nogach), to moment, w którym jesteś niepełnosprawny staje się momentem, w którym wielu zaczyna tobą gardzić. Z tego powodu, wiele z rodzin jego ofiar zdecydowało się na anonimowość – niektórzy nie dość, że byli w mocnej żałobie po utracie bliskich w tak makabryczny sposób, to nie chcieli w takim momencie słuchać, jak ludzie szkalują ich bliskich pośmiertnie. Inni natomiast faktycznie byli zawstydzeni faktem, że członkowie rodziny byli inwalidami, więc nie chcieli aby ktokolwiek się o tym dowiedział (ja pierdole…). Nie wszyscy jednak podzielają takie zdanie, jak na przykład matka jednej z ofiar, dlatego wiadomo, że w tej masakrze życie straciła 19 letnia dziewczyna z autyzmem o imieniu Miho.

Jeden z pracowników, którego Satoshi związał próbował się skontaktować z policją, trudno jednak było wybrać numer alarmowy jak jest się związanym. Na domiar złego upuścił telefon. Pomimo tego, zdecydował się kombinować – zdjął buty i skarpetki, po czym stopami próbował używać telefonu. Nie musze chyba tłumaczyć, że takie coś jest trudne, więc kontakt z policją nie wchodził w grę. Zamiast tego z trudem udało mu się wysłać sms-a do znajomego, który też pracował w tym ośrodku. Oczywiście, treść tego sms-a była nieczytelna, ale ten pracownik pokapował się, że coś było nie tak.
Zarówno policja jak i pogotowie zostało poinformowane o 2:30. Kiedy służby porządkowe przyjechały na miejsce, zastali tam istną rzeźnie. Na miejsce przyjechało co najmniej 29 ambulansów, które to zabierały rannych do 6 różnych szpitali.
Nie potrzeba było żadnej obławy. O 3:05, Satoshi przyjechał na komisariat policji, gdzie to oddał się w ręce policji z uśmiechem na ustach i workiem pełnym zakrwawionych noży.
Mundurowi wysłali go znowu do psychiatryka, bo chcieli wiedzieć, czy jest poczytalny i czy może stanąć przed sądem. Tym razem lekarze stwierdzili u niego narcystyczne zaburzenie osobowości w stopniu średnim, jednak to nie oznaczało, że ujdzie mu to wszystko płazem, ponieważ lekarze stwierdzili, że potrafi odróżnić dobro od zła.
CSI: Kryminalne Zagadki JBZD. Odcinek 31 – Oprawca inwalidów.
24 lutego, 2019 roku, Satoshi stanął przed sądem, oskarżony o 19 zarzutów morderstwa, 24 zarzuty usiłowania morderstwa, jak i 5 zarzutów ubezwłasnowolnienia (za związanych i zakneblowanych pracowników). Jak to powiadają, tonący brzytwy się chwyta – jego prawnicy próbowali argumentować, że w trakcie ataku był tak spizgany zielskiem, że nie rozumiał co robi. Ta linia obrony poszła w pizdu. Już pomijając rozważania na temat tego, czy takie coś by przeszło, to sam Satoshi nie okazywał jakiejkolwiek skruchy czy żalu. Ba, nawet był dumny z tego, co zrobił, o czym najlepiej świadczy ten oto pokurwiony uśmiech.
CSI: Kryminalne Zagadki JBZD. Odcinek 31 – Oprawca inwalidów.
Brakuje tu tylko muzyki z pierwszego Drakengarda aby uzyskać maksimum spierdolenia.

Skoro o spierdoleniu mowa, to ten cały proces był pojebany. Kiedy przedstawiono mu zarzuty, Satoshi nie przyznał się do winy. Nie chodzi tu o to, że twierdził, że ktoś go wrabia. On się przed sądem tłumaczył tak, że nie popełnił żadnej zbrodni, bo inwalidzi nie zasługują na życie, tak więc mordowanie ich nie jest przestępstwem… Ja pierdole…
Co więcej, w trakcie rozprawy, w pewnym momencie, chcąc przeprosić rodziny ofiar za wszelakie szkody i wywołany żal… Próbował odgryźć sobie palca, aby zaoferować go w ramach rekompensaty. No i w japońskich sądach wygląda to tak, że nie można rozpraw nagrywać i emitować w telewizji, lecz zamiast tego tworzone są rysunki przedstawiające prokuratorów, sędziów, oskarżonych, prawników itp. No i ilustrator sądowy zdecydował się uwiecznić moment, w którym próbował sobie tego palca odgryźć.
CSI: Kryminalne Zagadki JBZD. Odcinek 31 – Oprawca inwalidów.
…Nawet nie wiem, jak to skomentować…

16 marca 2020 roku, Satoshi Uematsu został uznany za winnego. Ponieważ sąd stwierdził, że nie ma szans na rehabilitację tak popierdolonego kutafona, został on skazany na śmierć. Próbował wnosić apelację o ponowną rozprawę w 2022 roku, ale ta została odrzucona. Dalej przebywa w celi śmierci, jednak jego dni są już policzone.

Jeśli chodzi o dom opieki, w którym doszło do masakry, to wszystkie osoby niepełnosprawne znajdujące się w nim zostały przeniesione gdzie indziej, a większość placówki została wyburzona, ostał się tylko budynek administracji i sala gimnastyczna.
Obrazek zwinięty kliknij aby rozwinąć ▼
0.071471929550171