Humor
1 r
26
🟩 S-Tier (wybitni, złote postacie historii Polski)
Kazimierz III Wielki (1333–1370) – ostatni Piast, reformator, budowniczy, wzmocnił gospodarkę, prawa i bezpieczeństwo. „Zastał Polskę drewnianą, zostawił murowaną.”
Władysław II Jagiełło (1386–1434) – unia z Litwą, zwycięstwo pod Grunwaldem, umocnienie pozycji Polski w Europie.
Stefan Batory (1576–1586) – świetny dowódca, pokonał Moskwę, zreformował armię (piechota wybraniecka), silna władza w trudnych czasach.
🟨 A-Tier (bardzo dobrzy władcy, ale z drobnymi brakami)
Bolesław I Chrobry (992–1025) – pierwszy król, prowadził ekspansję i umocnił Kościół w Polsce, ale jego rządy były też brutalne i krótkotrwałe jako króla.
Zygmunt I Stary (1506–1548) – czas stabilności i rozwoju, Złoty Wiek kultury, umocnił władzę centralną.
Zygmunt II August (1548–1572) – ostatni Jagiellon, doprowadził do Unii Lubelskiej (1569), tolerancja religijna, rozkwit kultury.
Władysław I Łokietek (1320–1333) – zjednoczył rozbite dzielnice i przywrócił koronę królewską po ponad stu latach.
🟧 B-Tier (dobrzy, ale z poważnymi wadami lub ograniczeniami)
Władysław III Warneńczyk - król z Bożej Łaski król Polski, Węgier, Dalmacji, Chorwacji, Raszki, Bułgarii, Slawonii, ziemi krakowskiej, sandomierskiej, łęczyckiej, sieradzkiej, Kujaw, najwyższy książę Litwy, pan i dziedzic Pomorza i Rusi.
Zginął tragicznie w bitwie pod Warną w wieku zaledwie 20 lat, walcząc z Imperium Osmańskim. Jego rządy były krótkie, ale pełne symbolicznego znaczenia.
Mieszko I (960–992) – nie był królem, ale kluczowy dla chrystianizacji i państwowości Polski.
Jan III Sobieski (1674–1696) – bohater Wiednia (1683), dobry dowódca, ale słaby reformator i nie zreformował ustroju. Klęknął przed szwedami.
Bolesław Krzywousty (1102–1138) – pokonał cesarza Henryka V, ale jego testament zapoczątkował rozbicie dzielnicowe.
Henryk Walezy (1573–1574) – pierwszy król elekcyjny, szybko uciekł, ale ważny dla wprowadzenia artykułów henrykowskich (ograniczenie władzy królewskiej).
🟥 C-Tier (słabi lub nieudolni, mimo czasem dobrych intencji)
Zygmunt III Waza (1587–1632) – wplątał Polskę w wojny z Rosją i Szwecją, jego ambicje dynastyczne osłabiły kraj.
Michał Korybut Wiśniowiecki (1669–1673) – słaby, podporządkowany magnatom, niezdolny do rządzenia.
Władysław IV Waza (1632–1648) – miał wizje reform, ale nie potrafił ich wdrożyć, jego rządy zapoczątkowały chaos.
Bolesław II Śmiały (1058–1079) – zabił biskupa Stanisława, co wywołało kryzys dynastyczny.
⬛ D-Tier (tragiczni lub symboliczni władcy upadku)
August II Mocny (1697–1706, 1709–1733) – doprowadził do wojny domowej, podporządkował Polskę interesom Saksonii.
August III Sas (1733–1763) – absolutne lenistwo i stagnacja, symbol upadku Rzeczypospolitej szlacheckiej.
Stanisław August Poniatowski (1764–1795) – inteligentny, ale zależny od Rosji; ostatni król Polski, jego panowanie zakończyło się rozbiorami. Choć był reformatorem, jego polityczne błędy miały tragiczne skutki.
Kazimierz III Wielki (1333–1370) – ostatni Piast, reformator, budowniczy, wzmocnił gospodarkę, prawa i bezpieczeństwo. „Zastał Polskę drewnianą, zostawił murowaną.”
Władysław II Jagiełło (1386–1434) – unia z Litwą, zwycięstwo pod Grunwaldem, umocnienie pozycji Polski w Europie.
Stefan Batory (1576–1586) – świetny dowódca, pokonał Moskwę, zreformował armię (piechota wybraniecka), silna władza w trudnych czasach.
🟨 A-Tier (bardzo dobrzy władcy, ale z drobnymi brakami)
Bolesław I Chrobry (992–1025) – pierwszy król, prowadził ekspansję i umocnił Kościół w Polsce, ale jego rządy były też brutalne i krótkotrwałe jako króla.
Zygmunt I Stary (1506–1548) – czas stabilności i rozwoju, Złoty Wiek kultury, umocnił władzę centralną.
Zygmunt II August (1548–1572) – ostatni Jagiellon, doprowadził do Unii Lubelskiej (1569), tolerancja religijna, rozkwit kultury.
Władysław I Łokietek (1320–1333) – zjednoczył rozbite dzielnice i przywrócił koronę królewską po ponad stu latach.
🟧 B-Tier (dobrzy, ale z poważnymi wadami lub ograniczeniami)
Władysław III Warneńczyk - król z Bożej Łaski król Polski, Węgier, Dalmacji, Chorwacji, Raszki, Bułgarii, Slawonii, ziemi krakowskiej, sandomierskiej, łęczyckiej, sieradzkiej, Kujaw, najwyższy książę Litwy, pan i dziedzic Pomorza i Rusi.
Zginął tragicznie w bitwie pod Warną w wieku zaledwie 20 lat, walcząc z Imperium Osmańskim. Jego rządy były krótkie, ale pełne symbolicznego znaczenia.
Mieszko I (960–992) – nie był królem, ale kluczowy dla chrystianizacji i państwowości Polski.
Jan III Sobieski (1674–1696) – bohater Wiednia (1683), dobry dowódca, ale słaby reformator i nie zreformował ustroju. Klęknął przed szwedami.
Bolesław Krzywousty (1102–1138) – pokonał cesarza Henryka V, ale jego testament zapoczątkował rozbicie dzielnicowe.
Henryk Walezy (1573–1574) – pierwszy król elekcyjny, szybko uciekł, ale ważny dla wprowadzenia artykułów henrykowskich (ograniczenie władzy królewskiej).
🟥 C-Tier (słabi lub nieudolni, mimo czasem dobrych intencji)
Zygmunt III Waza (1587–1632) – wplątał Polskę w wojny z Rosją i Szwecją, jego ambicje dynastyczne osłabiły kraj.
Michał Korybut Wiśniowiecki (1669–1673) – słaby, podporządkowany magnatom, niezdolny do rządzenia.
Władysław IV Waza (1632–1648) – miał wizje reform, ale nie potrafił ich wdrożyć, jego rządy zapoczątkowały chaos.
Bolesław II Śmiały (1058–1079) – zabił biskupa Stanisława, co wywołało kryzys dynastyczny.
⬛ D-Tier (tragiczni lub symboliczni władcy upadku)
August II Mocny (1697–1706, 1709–1733) – doprowadził do wojny domowej, podporządkował Polskę interesom Saksonii.
August III Sas (1733–1763) – absolutne lenistwo i stagnacja, symbol upadku Rzeczypospolitej szlacheckiej.
Stanisław August Poniatowski (1764–1795) – inteligentny, ale zależny od Rosji; ostatni król Polski, jego panowanie zakończyło się rozbiorami. Choć był reformatorem, jego polityczne błędy miały tragiczne skutki.
🟦 Bonus – kontrowersyjni, trudno jednoznacznie ocenić (Tier ?)
Leszek Biały / Leszek Czarny / Przemysł II – okres rozbicia dzielnicowego, królowie z ograniczoną realną władzą.
Jan Olbracht (1492–1501) – „Za króla Olbrachta wyginęła szlachta” – nieudana wyprawa na Mołdawię, ale reforma sądownictwa.
Leszek Biały / Leszek Czarny / Przemysł II – okres rozbicia dzielnicowego, królowie z ograniczoną realną władzą.
Jan Olbracht (1492–1501) – „Za króla Olbrachta wyginęła szlachta” – nieudana wyprawa na Mołdawię, ale reforma sądownictwa.
Humor
1 r
4
Chronica regia Coloniensis - jest to kronika opisująca działania królów Rzymskich (Bizantyjskich), Francuskich i Niemieckich (królestw i księstw należących do Świętego Cesarstwa Rzymskiego) w okresie od roku 576 do 1175 roku naszej ery w pierwszej wersji, ale był następnie przedłużany przez kolejnych kronikarzy i aktualnie opisuje wydarzenia do 1202 roku.
Jednym z ciekawszych wydarzeń opisanych w tej kronice jest oblężenie zamku Weinsberg przez króla Konrada 3 w roku 1140, a dokładniej następstwo tego oblężenia.
Albowiem, po zwycięstwie nad rodem Welfów którzy bronili tego zamku, król Konrad 3 postanowił zniszczenie zamku i uwięzienie jego obrońców. Ale zanim doszło do ostatecznego ataku, ogłosił kobietom mieszkającym w zamku że mogą opuścić je z wszystkim co są wstanie unieść na swoich rękach.
Jednym z ciekawszych wydarzeń opisanych w tej kronice jest oblężenie zamku Weinsberg przez króla Konrada 3 w roku 1140, a dokładniej następstwo tego oblężenia.
Albowiem, po zwycięstwie nad rodem Welfów którzy bronili tego zamku, król Konrad 3 postanowił zniszczenie zamku i uwięzienie jego obrońców. Ale zanim doszło do ostatecznego ataku, ogłosił kobietom mieszkającym w zamku że mogą opuścić je z wszystkim co są wstanie unieść na swoich rękach.
Wierne kobiety porzuciły swój dobytek, kosztowności i dobra i opuściły zamek niosąc na swoich barkach swoich mężów, narzeczonych, synów i ojców chcąc ich uratować przed więzieniem.
Widząc to Książę Friedrich, brat króla Konrada 3, oburzył się i rządał powstrzymania kobiet, lecz Król Konrad 3 podziwiająć spryt pań, ogłosił że nie zmieni zdania i pozwolił kobietom opuścić zamek niosąc swoich mężczyzn.
Widząc to Książę Friedrich, brat króla Konrada 3, oburzył się i rządał powstrzymania kobiet, lecz Król Konrad 3 podziwiająć spryt pań, ogłosił że nie zmieni zdania i pozwolił kobietom opuścić zamek niosąc swoich mężczyzn.
Dziś te kobiety znane są jako Lojalne Żony Weinsbergu, a ruiny zamku nazwane są "Weibertreu" co z grubsza tłumaczy się jako "lojalność żony". Sama historia natomiast stała się lokalną legendą i potem po kraju chodziły słuchy o kolejnych podobnych przypadkach ratowania swoich mężczyzn przez kobiety ale nie zostały one opisane w żadnej kronice.
Ruiny samego zamku natomiast stoją po dziś dzień na wzgórzu w pobliżu miasta Weinsberg, były plany odbudowy tego zamku ku pamięci tych kobiet ale nigdy nie doszły do skutku.
Ruiny samego zamku natomiast stoją po dziś dzień na wzgórzu w pobliżu miasta Weinsberg, były plany odbudowy tego zamku ku pamięci tych kobiet ale nigdy nie doszły do skutku.
Źródła:
Sama historia jest opisana tylko i wyłącznie w kronice "Chronica regia Coloniensis"
natomiast pierwsze przedstawienie zaczął malować w 16 wieku
Zacharias Dolendo a dokończył Jacob de Gheyn II
a drugie namalował E. Duller w swojej książce "Geschichte des deutschen Volkes" wydanej w 1897
a zdjęcie ruin zamku pochodzi z Niemieckiej wikipedii.
Sama historia jest opisana tylko i wyłącznie w kronice "Chronica regia Coloniensis"
natomiast pierwsze przedstawienie zaczął malować w 16 wieku
Zacharias Dolendo a dokończył Jacob de Gheyn II
a drugie namalował E. Duller w swojej książce "Geschichte des deutschen Volkes" wydanej w 1897
a zdjęcie ruin zamku pochodzi z Niemieckiej wikipedii.
Humor
2 l
3
