Strona 10

„W swojej wersji historii Zahhāka, Ferdousi mistrzowsko przekształca dawny mit demonologiczny w etiologiczną opowieść o ludzkiej tyranii i jej ostatecznym upadku.”

- Omid Arabian w artykule Zahhāk: An Etiology of Evil (2023)

Zahhāk to jedna z najbardziej mrocznych postaci tradycji irańskiej. Występuje jednocześnie jako demon smok Aži Dahāka znany z tekstów zoroastryjskich oraz jako ludzki król tyran z eposu Szahname Ferdousiego. Wokół tej postaci splatają się wątki religijne, mitologiczne, epickie, a także późniejszy folklor i współczesne interpretacje polityczne. W najstarszej warstwie tradycji, w Awestie i tekstach zoroastryjskich, Zahhāk pojawia się jako smok Dahāka. Słowo „aži” w języku awestyjskim oznacza węża lub smoka. Jest spokrewnione z indyjskim słowem „ahi”. Dawniej „dahāka” łączono z żądleniem lub z cechą wielkości i olbrzymich rozmiarów.

W opisach religijnych Zoroastrian Aži Dahāka jest potworem o trzech paszczach, trzech głowach i sześciu oczach. Ma tysiąc podstępów i uchodzi za prawdziwego smoka demona stworzonego przez Angra Mainju (Ahrimana), uosobienie zła. Jego celem jest wyludnienie Ziemii. Prosi bogów o moc, aby opróżnić siedem stref zamieszkałego świata. Modlitwy potwora nie zostają jednak wysłuchane. Zamiast tego łaskę otrzymuje bohater Θraētaona, znany później jako Ferejdun, który ostatecznie go zwycięża.

W części zoroastryjskich tekstów Aži Dahāka nie ginie. Zostaje skuty łańcuchami i uwięziony w górze Demawand. Chodzi o to, aby jego śmierć nie uwolniła plagi jadowitych stworzeń ukrytych w jego ciele. Pod koniec czasów ma zerwać się z więzów i pożreć jedną trzecią żywych istot. Dopiero wtedy zostanie zgładzony przez powracającego bohatera. Motyw demona, który nie umiera, lecz czeka w uwięzieniu aż do dnia ostatecznego, przeniknął do folkloru. Przez długi czas wierzono, że w Demawandzie naprawdę tkwi przykuty smok król, a jego ruchy wywołują trzęsienia ziemi.

W literaturze średnioperskiej i pahlawijskiej stopniowo nabiera bardziej ludzkich cech. Autorzy pahlawijscy opisują go jako demonicznego króla. Jest potomkiem Złego Ducha, twórcą złej religii oraz wypaczonych obyczajów. Jego panowanie przypada między złotym wiekiem Jamšida, a rządami bohatera Ferejduna. Jest to tysiąclecie terroru. Dahāg miesza ludzi z demonami, uprawia czarną magię, psuje prawo i wprowadza chaos do świata stworzonego przez Ahurę Mazdę.

Kulminacją tego rozwoju jest obraz Zahhāka w Szahname Ferdousiego z XI wieku. W eposie staje się on w pełni udramatyzowanym ludzkim tyranem, który jednak zachowuje demoniczne piętno. Poeta czerpie z tradycji zoroastryjskiej, ale świadomie ją przetwarza. Opowiada historię młodego księcia, syna sprawiedliwego króla Mardāsa. Zahhāk nie zaznał miłości i jest łasy na władzę oraz chwałę. Na taki grunt pada pokusa Ahrimana, który trzykrotnie przychodzi do niego w ludzkiej postaci. Najpierw jako mędrzec, potem jako kucharz, wreszcie jako lekarz. Historia zyskuje coraz bardziej ludzki wymiar, pozostając zarazem opowieścią o demonie, który wdziera się w świat ludzi i w ich sumienia.

Poznajcie portugalskiego księdza Guilherme Peixoto. Urodzony w 1974, święcenia kapłańskie przyjął w 1999. Pełni funkcję proboszcza w archidiecezji Braga

Powiecie ksiądz jak ksiądz, nad czym się tu rozwodzić. A no nad tym, że prywatnie Padre Guilherme jest... techno wojownikiem. I to dosłownie, bo jest też kapelanem wojskowym z rangą podpułkownika. (Na zdjęciu poniżej to ten po lewej)

Muzyka elektroniczna towarzyszy mu od najmłodszych lat. Podczas pandemii zaczął regularnie prowadzić transmisje na żywo z setami. To właśnie wtedy rozpoczął swoją muzyczną podróż w świat techno. Jego livestreamy zyskały rozgłos, trafiając m.in. do Reutersa, Forbes i Clubbing TV.


Padre Guilherme wierzy, że muzyka elektroniczna jest uprzywilejowaną drogą do budowania lepszego świata. Na parkiecie promowane są tolerancja i szacunek. W rytmie muzyki razem tańczą ci, którzy wierzą, i ci, którzy nie wierzą.

8 listopada w Koszycach na Słowacji odbyła się impreza urodzinowa arcybiskupa Bernarda Bobera. Jego 75 urodziny mieszkańcy miasta świętowali podczas imprezy, na której gwiazdą wieczoru był Padre Guilherme. Występ rozpoczął od przekazania papieskiego pozdrowienia od Leona XVI. 

Pojawił się również polski akcent. 

Może XXI wiek nie potrzebuje kolejnych kaznodziejów, tylko księdza, który zamiast organistki ma syntezatory. Jak dobrze pójdzie, to za parę lat zamiast „idźcie w pokoju Chrystusa” usłyszymy „Dzięki, że byliście, widzimy się za tydzień, tracklista na Spotify!" 

Polecam film, w fajny sposób pokazuje inny punkt widzenia na wiarę i religię, a jak ktos oglądał to zapraszam do dyskusji.