Myślenie życzeniowe u dzieci polega na tym, że pragnienia, lęki i emocje są traktowane jak dowody rzeczywistości, tj. coś jest prawdziwe, bo jest chciane albo odczuwane. To naturalny etap rozwoju, związany z myśleniem magicznym i niedojrzałym jeszcze rozróżnianiem świata wewnętrznego od zewnętrznego, dominuje w wieku przedszkolnym i zwykle słabnie około 7–10 roku życia wraz z rozwojem myślenia przyczynowo-skutkowego. Mechanizm ten jednak nie znika całkowicie i u dorosłych często wraca w formie kulturowo akceptowanej religijności, gdzie życzenie porządku, sensu lub opieki zostaje ubrane w narrację nadprzyrodzoną i traktowane jako obiektywna prawda. Różnica nie leży w samym mechanizmie psychicznym, lecz w tym, czy jest on hamowany przez krytyczne myślenie, czy sankcjonowany przez tradycję i wspólnotę.
