7 l
8
Wiedza
7 l
11
Chas S. Clifton, autor "Encyklopedii herezji i heretyków", o mitraizmie pisze: "powszechnie uznawany był za jednego z głównych rywali chrześcijaństwa w czasach Cesarstwa Rzymskiego; wraz z kultem Sol Invictus dostarczył chrześcijaństwu symboli i praktyk, które pozostały do dzisiaj. Z powodu obrzędu podobnego do chrztu oraz wspólnego posiłku wtajemniczonych, przypominającego chrześcijańską Eucharystię, część wczesnych chrześcijan widziała w mitraizmie zagrożenie". Rzeczywiście - nawet pobieżna analiza obydwu systemów wierzeń pokazuje, jak wiele elementów jest im wspólnych. I choć to samo powiedzieć można o wielu innych wierzeniach początku naszej ery, to właśnie mitraizm wydaje się być religią, z której chrześcijaństwo zaczerpnęło najwięcej.
Początki mitraizmu datuje się na III wiek p.n.e. Popularny szczególnie wśród biedoty, żołnierzy i ludzi, spędzających życie na wędrówce (handlarzy, kupców itd.) Mitra znany był jako Sol Invictus - niezwyciężony bóg słońca. Bóstwo solarne początkowo patronowało religii urzędowej Sassanidów, z czasem zasięg jego oddziaływania i obrzędowość ulegały rozwinięciu. Ostatecznie mitraizm dał początek zaratusztranizmowi, a sam Mitra postrzegany zaczął być jako bóg ludu, sprawiedliwości, zgody i przyjaźni.
Początki mitycznego życia Mitry wywodzone są ze skały Petra Genetrix, będącej jego ojcem i matką jednocześnie. Heroiczna siła boga pozwoliła zwyciężyć mu Prabyka - niewiarygodnie silne stworzenie, uosabiające nieokiełznaną moc natury. Oficjalnie do wierzeń rzymskich Mitra trafił w 307 roku, ustanowiony jako jeden z bogów państwowych.
Świętym dniem Mitry jako bóstwa solarnego była oczywiście niedziela - dzień słońca. Zwierzęciem mu poświęconym był byk, a dwa główne święta obchodzone były w terminach, doskonale znanych współczesnym chrześcijanom: w dzień urodzin bóstwa (przesilenie zimowe - ok. 25 grudnia), oraz w rocznicę jego śmierci i zmartwychwstania (dzień wiosennego zrównania dnia z nocą). Śmierć Mitry przez ukrzyżowanie poprzedza ostatnia jego uczta z uczniami. Bóg zmartwychwstaje w pierwszy dzień po święcie paschy, a do swoich uczniów zwraca się słowami: idźcie i nauczajcie narody.
Fundamentem wiary w boga słońca była nieśmiertelność duszy, o którą nieustannie walczą dwa żywioły: dobro, uosabiane przez Ahuramazdę, oraz zło, symbolizowane przez Erywan. Wszystkich wyznawców Mitry obowiązywały rytuały inicjacji, analogiczne do znanych z chrześcijaństwa chrztu i komunii. Wyznawano kodeks moralny, składający się z dziesięciu zasad podstawowych, przypominających częściowo chrześcijańskie 10 przykazań wiary. Wiernych łączyła wspólnie przeżywana liturgia oraz ofiara odkupicielska, składana z byka (echa rytuału do dziś zachowały się w hiszpańskiej corridzie). Symbolizująca zbawienie wszystkich ludzi ofiara podczas obrzędu zostawała - niczym chrześcijańskie wino i opłatek - dzielona między wiernych i zjadana
Początki mitraizmu datuje się na III wiek p.n.e. Popularny szczególnie wśród biedoty, żołnierzy i ludzi, spędzających życie na wędrówce (handlarzy, kupców itd.) Mitra znany był jako Sol Invictus - niezwyciężony bóg słońca. Bóstwo solarne początkowo patronowało religii urzędowej Sassanidów, z czasem zasięg jego oddziaływania i obrzędowość ulegały rozwinięciu. Ostatecznie mitraizm dał początek zaratusztranizmowi, a sam Mitra postrzegany zaczął być jako bóg ludu, sprawiedliwości, zgody i przyjaźni.
Początki mitycznego życia Mitry wywodzone są ze skały Petra Genetrix, będącej jego ojcem i matką jednocześnie. Heroiczna siła boga pozwoliła zwyciężyć mu Prabyka - niewiarygodnie silne stworzenie, uosabiające nieokiełznaną moc natury. Oficjalnie do wierzeń rzymskich Mitra trafił w 307 roku, ustanowiony jako jeden z bogów państwowych.
Świętym dniem Mitry jako bóstwa solarnego była oczywiście niedziela - dzień słońca. Zwierzęciem mu poświęconym był byk, a dwa główne święta obchodzone były w terminach, doskonale znanych współczesnym chrześcijanom: w dzień urodzin bóstwa (przesilenie zimowe - ok. 25 grudnia), oraz w rocznicę jego śmierci i zmartwychwstania (dzień wiosennego zrównania dnia z nocą). Śmierć Mitry przez ukrzyżowanie poprzedza ostatnia jego uczta z uczniami. Bóg zmartwychwstaje w pierwszy dzień po święcie paschy, a do swoich uczniów zwraca się słowami: idźcie i nauczajcie narody.
Fundamentem wiary w boga słońca była nieśmiertelność duszy, o którą nieustannie walczą dwa żywioły: dobro, uosabiane przez Ahuramazdę, oraz zło, symbolizowane przez Erywan. Wszystkich wyznawców Mitry obowiązywały rytuały inicjacji, analogiczne do znanych z chrześcijaństwa chrztu i komunii. Wyznawano kodeks moralny, składający się z dziesięciu zasad podstawowych, przypominających częściowo chrześcijańskie 10 przykazań wiary. Wiernych łączyła wspólnie przeżywana liturgia oraz ofiara odkupicielska, składana z byka (echa rytuału do dziś zachowały się w hiszpańskiej corridzie). Symbolizująca zbawienie wszystkich ludzi ofiara podczas obrzędu zostawała - niczym chrześcijańskie wino i opłatek - dzielona między wiernych i zjadana
Wiedza
7 l
2
Zoroastryzm jest systemem filozoficznym oraz jedną z najstarszych wyznawanych do dziś religii świata, która jako pierwsza stała się religią monoteistyczną. Powstała dzięki perskiemu kapłanowi Zaratustrze i wywarła znaczący wpływ na kształtowanie się judaizmu, chrześcijaństwa i islamu. W jej mitologii można dopatrzyć się dziesiątek elementów, choćby stworzenie świata w siedem dni, koncepcja sądu ostatecznego, wędrówki dusz do piekła, czyśćca i nieba, nadejście mesjasza i wielu innych. Wiele z nich zostało powtórzone później w świętych księgach trzech wielkich religii monoteistycznych.
Zoroastryzm zwany też jako zaratustrianizm lub zaratusztrianizm powstał dzięki Zaratustrze, zaotarze, perskiemu kapłanowi, ofiarnikowi, śpiewakowi i prorokowi, w około 1000 roku p.n.e, w dzisiejszym północno-wschodnim Iranie. Religia ta wywodzi się z pierwotnych wierzeń ludów indoeuropejskich, których panteon został niejako uproszczony przez Zaratustrę i sprowadzony do kultu jednego najwyższego boga.
Według mitu, rodzice Zaratustry, Pouroshaspa i Dugdhova wypili eliksir zmieszany z mlekiem i przekazali jego energię swojemu synowi. Jak podaje Mircea Eliade:
Gdy jego matka otrzymała chwarenah Zaratusztry, ogarnięta była wielkim światłem. Przez trzy noce ściany domu wyglądały, jakby były z ognia. Substancja jego ciała została stworzona w niebie i spadła z deszczem, by być wchłonięta przez rośliny, które z kolei zostały zjedzone przez dwie należące do rodziny proroka jałówki. Tę właśnie substancję, rozpuszczoną w mleku zmieszanym z haomą wypili jego rodzice, kiedy połączyli się po raz pierwszy i poczęli Zaratusztrę. Sam Zaratusztra doznał ponoć objawienia podczas przygotowywania magicznego napoju.
aratustra według badaczy miał żyć pomiędzy XIII a połową VI wieku. p.n.e., przy czym większość przyjmuje, że żył on ok. 1000 r. p.n.e.. Był jednym z wielu kapłanów wiary staroirańskiej zwanej mazdaizmem od głównego boga występującego w panteonie tej religii o nazwie Mazda. Religia ta była typową religią politeistyczną podobną do np. wierzeń starożytnych Greków, wywodzącą się z tego samego aryjskiego rdzenia co hinduski braminizm.
Zgodnie z przekazem zawartym w Gatach plemię Zaratusztry zostało wybite na skutek wojen plemiennych, a on sam tułał się przez kilkanaście lat po stepach północnego Iranu, ucząc się od innych kapłanów i obserwując bezsensowne walki plemienne wyniszczające jego lud.
W wieku 30 lat spłynęło na niego objawienie. Zobaczył jaśniejącą istotę, która nazywała się sama Wohu Manah (Dobra Myśl). Istota ta zaprowadziła go przed oblicze boga, który przedstawiał się jako Ahura Mazda (Pan Dobra) i który w jednej chwili spuścił na Zaratusztrę objawienie wszystkich zasad nowej religii. Zaratusztra usiłował przekazać to objawienie swoim krajanom, jednak nie znalazł u nich posłuchania.
Wreszcie musiał zbiec do pobliskiej krainy – królestwa Chorezmu. Zdołał tam przekonać do swojej religii, króla Wisztaspę, który zaprowadził tę religię na swoim terytorium. Wywołało to gniew okolicznych władców, którzy zorganizowali rodzaj „karnej ekspedycji” na Chorezm. Ekspedycja ta zakończyła się fiaskiem, a król Wisztaspa w odwecie najechał wszystkie okoliczne państwa i utworzył duże królestwo na terenach obejmujących dzisiejszy Iran Północny, Turkmenistan i część Kirgistanu.
Obowiązującą religią w tym nowym państwie stał się zaratusztrianizm, a Zaratusztra stał się jej głównym kapłanem. Zaratusztra pojął za żonę córkę najważniejszego doradcy Wisztaspy – Dżamaspy, który stał się jego największym poplecznikiem i przyjacielem. Sam Zaratusztra stał się jedną z najbardziej wpływowych postaci w państwie Wisztaspy.
https://polskiedzieje.pl/bez-kategorii/zoroastryzm.html
https://historiamniejznanaizapomniana.wordpress.com/2016/01/16/u-zrodel-religii-monoteistycznych-zoroastryzm/
Zoroastryzm zwany też jako zaratustrianizm lub zaratusztrianizm powstał dzięki Zaratustrze, zaotarze, perskiemu kapłanowi, ofiarnikowi, śpiewakowi i prorokowi, w około 1000 roku p.n.e, w dzisiejszym północno-wschodnim Iranie. Religia ta wywodzi się z pierwotnych wierzeń ludów indoeuropejskich, których panteon został niejako uproszczony przez Zaratustrę i sprowadzony do kultu jednego najwyższego boga.
Według mitu, rodzice Zaratustry, Pouroshaspa i Dugdhova wypili eliksir zmieszany z mlekiem i przekazali jego energię swojemu synowi. Jak podaje Mircea Eliade:
Gdy jego matka otrzymała chwarenah Zaratusztry, ogarnięta była wielkim światłem. Przez trzy noce ściany domu wyglądały, jakby były z ognia. Substancja jego ciała została stworzona w niebie i spadła z deszczem, by być wchłonięta przez rośliny, które z kolei zostały zjedzone przez dwie należące do rodziny proroka jałówki. Tę właśnie substancję, rozpuszczoną w mleku zmieszanym z haomą wypili jego rodzice, kiedy połączyli się po raz pierwszy i poczęli Zaratusztrę. Sam Zaratusztra doznał ponoć objawienia podczas przygotowywania magicznego napoju.
aratustra według badaczy miał żyć pomiędzy XIII a połową VI wieku. p.n.e., przy czym większość przyjmuje, że żył on ok. 1000 r. p.n.e.. Był jednym z wielu kapłanów wiary staroirańskiej zwanej mazdaizmem od głównego boga występującego w panteonie tej religii o nazwie Mazda. Religia ta była typową religią politeistyczną podobną do np. wierzeń starożytnych Greków, wywodzącą się z tego samego aryjskiego rdzenia co hinduski braminizm.
Zgodnie z przekazem zawartym w Gatach plemię Zaratusztry zostało wybite na skutek wojen plemiennych, a on sam tułał się przez kilkanaście lat po stepach północnego Iranu, ucząc się od innych kapłanów i obserwując bezsensowne walki plemienne wyniszczające jego lud.
W wieku 30 lat spłynęło na niego objawienie. Zobaczył jaśniejącą istotę, która nazywała się sama Wohu Manah (Dobra Myśl). Istota ta zaprowadziła go przed oblicze boga, który przedstawiał się jako Ahura Mazda (Pan Dobra) i który w jednej chwili spuścił na Zaratusztrę objawienie wszystkich zasad nowej religii. Zaratusztra usiłował przekazać to objawienie swoim krajanom, jednak nie znalazł u nich posłuchania.
Wreszcie musiał zbiec do pobliskiej krainy – królestwa Chorezmu. Zdołał tam przekonać do swojej religii, króla Wisztaspę, który zaprowadził tę religię na swoim terytorium. Wywołało to gniew okolicznych władców, którzy zorganizowali rodzaj „karnej ekspedycji” na Chorezm. Ekspedycja ta zakończyła się fiaskiem, a król Wisztaspa w odwecie najechał wszystkie okoliczne państwa i utworzył duże królestwo na terenach obejmujących dzisiejszy Iran Północny, Turkmenistan i część Kirgistanu.
Obowiązującą religią w tym nowym państwie stał się zaratusztrianizm, a Zaratusztra stał się jej głównym kapłanem. Zaratusztra pojął za żonę córkę najważniejszego doradcy Wisztaspy – Dżamaspy, który stał się jego największym poplecznikiem i przyjacielem. Sam Zaratusztra stał się jedną z najbardziej wpływowych postaci w państwie Wisztaspy.
https://polskiedzieje.pl/bez-kategorii/zoroastryzm.html
https://historiamniejznanaizapomniana.wordpress.com/2016/01/16/u-zrodel-religii-monoteistycznych-zoroastryzm/
Wiedza
7 l
4
Historię o Potopie żydzi ukradli , jak zawsze z innych ludów . Przywłaszczyli jako swoją historię
POTOP BIBLIJNY
Ludzie żyli w grzechu i odwrócili się od Boga. On postanowił zesłać na nich wielką powódź. Ostrzegł przed tym jedynie Noego i jego rodzinę. Noe zbudował ogromną łódź - arkę, na którą zabrał swoich bliskich i po parze z każdego gatunku żywych stworzeń.
Gdy byli bezpieczni, na ziemię spadł deszcz i padał tak długo, aż woda pokryła wszystko, co istniało na ziemi. Gdy deszcz ustał, Noe wysłał białą gołębicę, aby sprawdzić czy woda opadła, jednak ona dwukrotnie powracała.
Za trzecim razem gołębica powróciła z zieloną gałązką i Noe wiedział, że mogą zejść na ląd. Wówczas na niebie ukazała się tęcza jako symbol przymierza Boga z ludźmi i obietnica, że więcej nie będzie potopu.
POTOP W HISTORII GILGAMESZA
tnapisztim, tak miał na imię akadyjski Noe.
Tę opowieść o potopie, który zniszczył świat, znamy nie jako osobną historię a jedynie jako część „Eposu o Gilgameszu„.
Ten bohater mezopotamski, udaje się do Utnapisztima po informacje jak zdobyć nieśmiertelność. Gdy już do niego dociera, ten raczy go swoją historią.
Opowiada mu o tym, jak bogowie za namową Enlila, chcieli zniszczyć ludzi, topiąc stary świat. Jeden z tej boskiej paczki miał jednak wyrzuty sumienia, a może zwyczajnie lubił Utnapisztima i ostrzega go. Nie zrozbił jednak tego otwarcie, nie mówi mu „słuchaj człowieku, buduj arkę, bo będzie potop” ale gada do trzcinowej ściany.
Nie, bóg nie zgłupiał, on zwyczajnie chciał nie mieć na pieńku z boską rodzinkom.
Gadał do ściany wiedząc, że słucha go Utnapisztim. Ten bóg cwaniak miał na imię Ea.
NOE HINDUSKI
"Matsja Purana" (ok. I p.n.e.-III n.e.) podaje jedną z kilku wersji hinduskiego mitu o potopie, którego bohaterem jest król Manu. Wyłowiona przez niego mówiąca rybka powiedziała, że zdradzi mu wielką tajemnicę, jeśli będzie się nią należycie opiekował. Sekret mówił o zbliżającym się przełomie epok, w wyniku którego świat miał zostać zatopiony przez kosmiczny ocean. By przetrwać kataklizm, Manu zbudował łódź, a dorosła ryba, która okazała się Matsją – awatarem boga Wisznu, odholowała ją w bezpieczne miejsce w górach Malaja.
POTOP W CHIŃSKICH LEGENDACH
Mity o wielkiej wodzie pojawiają się także w wierzeniach Tamilów, ludu Lao oraz Chińczyków Han, którzy wspominają o dwóch wielkich powodziach. "Księga dokumentów" – najstarsze z chińskich źródeł historycznych mówi o wielkiej powodzi z czasów legendarnego cesarza Yao (ok. XXIV w. p.n.e.), relacjonując: "Woda przewracała wzgórza i góry. Podnosząc się stale, zagrażała niebiosom".
Drugi potop z chińskich legend wydarzył się u zarania dziejów. Na Ziemi pozostały po nim tylko dwie istoty – Fuxi (Fusi) oraz jego siostra bliźniaczka i jednocześnie małżonka, Nüwa. Przedstawiani jako pół ludzie, pół węże, stali się oni rodzicami rodzaju ludzkiego, lepiąc ludzi z żółtej gliny i ucząc ich podstawowych czynności. Według legendy Fuxi pokazał ludziom, jak polować i warzyć strawę. Był też twórcą systemu wróżebnego I-Ching.
POTOP BIBLIJNY
Ludzie żyli w grzechu i odwrócili się od Boga. On postanowił zesłać na nich wielką powódź. Ostrzegł przed tym jedynie Noego i jego rodzinę. Noe zbudował ogromną łódź - arkę, na którą zabrał swoich bliskich i po parze z każdego gatunku żywych stworzeń.
Gdy byli bezpieczni, na ziemię spadł deszcz i padał tak długo, aż woda pokryła wszystko, co istniało na ziemi. Gdy deszcz ustał, Noe wysłał białą gołębicę, aby sprawdzić czy woda opadła, jednak ona dwukrotnie powracała.
Za trzecim razem gołębica powróciła z zieloną gałązką i Noe wiedział, że mogą zejść na ląd. Wówczas na niebie ukazała się tęcza jako symbol przymierza Boga z ludźmi i obietnica, że więcej nie będzie potopu.
POTOP W HISTORII GILGAMESZA
tnapisztim, tak miał na imię akadyjski Noe.
Tę opowieść o potopie, który zniszczył świat, znamy nie jako osobną historię a jedynie jako część „Eposu o Gilgameszu„.
Ten bohater mezopotamski, udaje się do Utnapisztima po informacje jak zdobyć nieśmiertelność. Gdy już do niego dociera, ten raczy go swoją historią.
Opowiada mu o tym, jak bogowie za namową Enlila, chcieli zniszczyć ludzi, topiąc stary świat. Jeden z tej boskiej paczki miał jednak wyrzuty sumienia, a może zwyczajnie lubił Utnapisztima i ostrzega go. Nie zrozbił jednak tego otwarcie, nie mówi mu „słuchaj człowieku, buduj arkę, bo będzie potop” ale gada do trzcinowej ściany.
Nie, bóg nie zgłupiał, on zwyczajnie chciał nie mieć na pieńku z boską rodzinkom.
Gadał do ściany wiedząc, że słucha go Utnapisztim. Ten bóg cwaniak miał na imię Ea.
NOE HINDUSKI
"Matsja Purana" (ok. I p.n.e.-III n.e.) podaje jedną z kilku wersji hinduskiego mitu o potopie, którego bohaterem jest król Manu. Wyłowiona przez niego mówiąca rybka powiedziała, że zdradzi mu wielką tajemnicę, jeśli będzie się nią należycie opiekował. Sekret mówił o zbliżającym się przełomie epok, w wyniku którego świat miał zostać zatopiony przez kosmiczny ocean. By przetrwać kataklizm, Manu zbudował łódź, a dorosła ryba, która okazała się Matsją – awatarem boga Wisznu, odholowała ją w bezpieczne miejsce w górach Malaja.
POTOP W CHIŃSKICH LEGENDACH
Mity o wielkiej wodzie pojawiają się także w wierzeniach Tamilów, ludu Lao oraz Chińczyków Han, którzy wspominają o dwóch wielkich powodziach. "Księga dokumentów" – najstarsze z chińskich źródeł historycznych mówi o wielkiej powodzi z czasów legendarnego cesarza Yao (ok. XXIV w. p.n.e.), relacjonując: "Woda przewracała wzgórza i góry. Podnosząc się stale, zagrażała niebiosom".
Drugi potop z chińskich legend wydarzył się u zarania dziejów. Na Ziemi pozostały po nim tylko dwie istoty – Fuxi (Fusi) oraz jego siostra bliźniaczka i jednocześnie małżonka, Nüwa. Przedstawiani jako pół ludzie, pół węże, stali się oni rodzicami rodzaju ludzkiego, lepiąc ludzi z żółtej gliny i ucząc ich podstawowych czynności. Według legendy Fuxi pokazał ludziom, jak polować i warzyć strawę. Był też twórcą systemu wróżebnego I-Ching.
