W Najnowszym numerze NCzasu można przeczytać tekst o przebudowie Pałacu Kultury autorstwa pomysłodawcy i twórcy koncepcji - architekta Sebastiana Pitonia.
Główne elementy koncepcji przebudowy otoczenia Pałacu Kultury i Nauki (PKiN) oraz Placu Centralnego, zaproponowane przez Sebastiana Pitonia, obejmują:
Obudowanie istniejących budynków zamiast ich wyburzania – Pitoń proponuje, by nie burzyć kontrowersyjnych obiektów, takich jak nowy gmach Muzeum Sztuki Nowoczesnej (MSN), lecz nadać im nową formę poprzez przebudowę elewacji, która lepiej wpisywałaby się w kontekst urbanistyczny i historyczny Warszawy.
Wprowadzenie osi symetrii i harmonii urbanistycznej – Aby osiągnąć równowagę przestrzenną, architekt sugeruje dobudowanie drugiego, podobnego budynku (np. Muzeum Historii Polski) naprzeciwko MSN, co stworzyłoby spójną kompozycję placu przed PKiN.
Ustawienie monumentalnego łuku triumfalnego – Między dwoma muzeami Pitoń proponuje postawienie łuku triumfalnego upamiętniającego Bitwę Warszawską 1920 roku. Monument miałby formę białego orła w koronie walczącego z wężem, symbolizującym zło, pod opieką Matki Boskiej.
Symboliczna ingerencja w sam PKiN – Aby odpowiedzieć na krytykę Pałacu Kultury jako symbolu komunizmu, Pitoń proponuje umieszczenie na jego szczycie dużej figury Matki Boskiej, co miałoby nadać budynkowi nową, narodową i religijną symbolikę.
Ekspresyjny styl inspirowany kulturą góralską – Projekty Pitonia charakteryzują się falistymi, wijącymi się kształtami, bogatą ornamentyką, zamiłowaniem do drewna i wyraźnymi odniesieniami do tradycji podhalańskiej.
Kontrrewolucyjny charakter projektu – Cała koncepcja ma być odpowiedzią na „zapaść ideową” polskiej przestrzeni publicznej, łącząc elementy tradycji, religii i patriotyzmu z monumentalizmem i oryginalnością formy.
