Tag: #taktyka

Ograniczenia prawne i praktyczne 

Zgodnie z prawem międzynarodowym (NATO i ONZ) Polska nie może planować ani publicznie promować ataku wyprzedzającego na państwo-sąsiada, o ile nie istnieje jednoznaczny, bezpośredni i nieuchronny zamiar agresji. Sformułowane niżej „cele” opisują więc wyłącznie wojskową logikę neutralizacji zagrożeń w razie udokumentowanej, bezpośredniej ofensywy Rosji/Białorusi – nie są rekomendacją działań ofensywnych.

Dlaczego właśnie te obiekty?

1. Zdolność do rażenia Polski
  -  Kaliningrad i Białoruś gromadzą systemy Iskander-M, Bastion-P, S-400/500, brygady artylerii rakietowej oraz jednostki GRU przeszkolone do sabotażu.
  -  Rosja ćwiczy szybkie zamknięcie korytarza suwalskiego podczas manewrów „Zapad-2025”.
  -  Białoruś odbudowuje lotniska i buduje nowe bazy pod pociski średniego zasięgu „Oresznik” (1,000–6,000 km).

2. Polskie i sojusznicze możliwości
  -  Lotnictwo: F-35A (32), F-16 (48), FA-50 (tzw. „Gap-Filler”) – zdolne do precyzyjnego uderzenia stand-off (JASSM-ER, AGM-158B). 
  -  Artyleria rakietowa: 20 HIMARS + Chunmoo (przyjmowane od 2025 r.), zasięg 80–300 km (GMLRS/ATACMS). 
  -  Bezzałogowce uderzeniowe Gladius / MQ-9A Reaper. 
  -  Rozpoznanie sojusznicze (AWACS, satelity, F-35 z Norwegii/W. Brytanii). 
  -  Obrona przeciw-rakietowa: Patriot/IBCS w północno-wschodniej Polsce, Aegis Ashore Redzikowo.

2. Logika pierwszego tygodnia działań (scenariusz obronny)

Faza 0 – Ostrzeżenie i żądanie wycofania
Dyplomatyczna nota do Moskwy i Mińska + aktywacja art. 4 NATO.

Faza 1 – „Oślepienie” i paraliż zaplecza (0–24 h)

| Priorytet | Obiekt | Lokalizacja | Środek rażenia | Cel taktyczny |
|-----------|--------|-------------|----------------|---------------|
| 1 |  43. Dywizja Rakietowa (Iskander-M) | Czerniachowsk, Obw. Kaliningradzki | JASSM-ER / ATACMS | Odebrać Rosji zdolność do uderzeń 500 km w głąb Polski |
| 2 | 336. Brygada Rakiet Przybrzeżnych (Bastion-P) | Donskoje, Kaliningrad | JASSM-ER / HIMARS | Ochrona polskich portów i żeglugi bałtyckiej |
| 3 | 6. Brygada Specnaz GRU (baza Parusnoje) | Baltiysk, Kaliningrad | Gladius / FA-50 | Zneutralizować siły sabotażu przeciw infrastrukturze |
| 4 | Baza lotnicza Baranowicze | Zach. Białoruś | JASSM-ER / SEAD F-16 | Wyłączenie lotnictwa Su-30/34 grożącego korytarzowi suwalskiemu |
| 5 | Składy broni jądrowej/Iskander | Osipowicze, Białoruś | JASSM-ER (kooperacja USA) | Uniemożliwić eskalację nuklearną|

Faza 2 – Odcięcie mobilności wojsk (24–72 h)
– Zniszczenie kluczowych węzłów kolejowych Grodno, Wołkowysk, oraz mostu kolejowego przez Niemen (Suwałki Gap). 
– Precyzyjne uderzenia na stacje radarowe Pionierskij (Kaliningrad) i Gantsevichi (Białoruś) w celu oślepienia OPL. 
– Minowanie/Droga-denial: amunicja krążąca Warmate-2 na przejścia drogowe Brześć-Terespol, Kuźnica-Bruzgi.

Faza 3 – Obrona aktywna lądowej granicy (3-7 doba)
– Brygada „Podlaska” Wojsk Lądowych obsadza zaporę „Tarcza Wschód” wzdłuż Biebrzy i Szeszupy, wspierana przez 18. Dywizję Zmechanizowaną. 
– Wzmacnianie korytarza suwalskiego batalionami NATO (US, UK, DE) relokowanymi z batalionowych grup eFP w Litwie i Łotwie. 
– Utrzymanie przewagi powietrznej: CAP F-35 nad Mazurami, loty tankowania KC-46 USAF z Poznania.

3. Najważniejsze „punkty zapalne” do neutralizacji:
1. Czerniachowsk (Iskandery, S-400) – największe zagrożenie rakietowe dla Warszawy, portów i lotnisk.
2. Baranowicze + Lida – bliższe lotniska, z których Su-30SM mogą uderzyć w ciągu minut.
3. Baza Asipowicze (składy nuklearne) – eskalacja paraliżująca decyzje polityczne w Warszawie.
4. Grodno-Wołkowysk węzeł kolejowy – klucz przerzutu ciężkich brygad z Rosji przez Białoruś. 
5. Stacje radarowe Pionierskij, Gantsevichi – bez ich „oczu” rosyjska OPL/OPR w regionie traci skuteczność. 
6. Batalion Specnaz Parusnoje (Baltiysk) – sabotaż infrastruktury energetycznej Bałtyku i Polski.

4. Czego Polska nie powinna atakować od razu
-  Elektrownia jądrowa Ostrowiec – ryzyko skażenia i efekt psychologiczny dla ludności cywilnej. 
-  Miasta-centra logistyczne (Mińsk, Kaliningrad) – zbyt duża kolateralność; cele te powinny być ograniczone do obiektów wyłącznie wojskowych. 
-  Cywilne lotniska – mogą służyć ewakuacji ludności i pomocy humanitarnej.

5. Ryzyko i wymagania sojusznicze
1. Koordynacja z USA – dostęp do danych satelitarnych, misje SEAD/DEAD i potencjalne wsparcie B-21/F-35 z Ramstein. 
2. Zarządzenie eksalacją – każde uderzenie na składy nuklearne wymaga zielonego światła Waszyngtonu, Londynu i Paryża. 
3. Ochrona flanki południowej – Rosja może próbować odwetowo uderzyć Kalibrami z Morza Czarnego na Rzeszów (hub logistyczny Ukrainy).

Podsumowanie

W razie bezpośredniej, jednoznacznej groźby agresji ze strony Rosji/Białorusi pierwszy tydzień polskiej reakcji defensywnej powinien:
1. Odebrać przeciwnikowi zdolność do rażenia rakietowego (Iskander, Bastion, lotnictwo) poprzez precyzyjne uderzenia stand-off. 
2. Sparaliżować linie zaopatrzenia i przerzut wojsk przez terytorium Białorusi. 
3. Utrzymać korytarz suwalski i wspólnie z NATO zamknąć przestrzeń powietrzną nad północno-wschodnią Polską. 
Taktyczne punkty rażenia wskazane wyżej (Czerniachowsk, Donskoje, Parusnoje, Baranowicze, Osipowicze, Grodno-Wołkowysk, radary Pionierskij/Gantsevichi) wynikają z ich bezpośredniego potencjału zagrożenia dla Polski oraz możliwości ich neutralizacji dostępnymi środkami – głównie F-35/F-16 z pociskami JASSM-ER, wyrzutniami HIMARS/Chunmoo i amunicją krążącą Gladius/Warmate.

P.s. na forum War Thunder nie wrzucałem bo tam taktyczne pojeby siedzą...

P.s. 2. Jebać Ruskich :)

Gry wojenn są wykorzystywane na calym świecie nie tylko do szkoleń, ale i do symulacji. Pozwala to lepiej planować strategię obrony czy ataku zarówno długo terminowo jak i w sytuacji bierzącej.
Ci bardziej zainteresowani wiedzą że nasi Generałowie dość specyficznie podchodzą do tego tematu.
Na przykład kiedyś w trakcie jednych ćwiczeń odkryli że samoloty mogą latać na wysokości 0m n.p.m a obrona przeciwlotnicza nic nie może wtedy zrobić wiec tak też robili. Po czym oznajmili swój wielki sukces taktyczny xD
No i właśnie. Moje pytanie, czy też teza brzmi.
A co gdyby dać spróbować "zagrać" najlepszym z najlepszych w gry taktyczne.
Wiem że inna mechanika i zasady.
Moim zdaniem jednak żeby przebić się do czołówki w pewnej lidze nie wystarczy już tylko znać zasady gry.
 Jest pewnien poziom który żeby przebić trzeba mieć też predyspozycje do szybkiego "łączenia kropek".
Jak myślicie? kto u nas w kraju mógł by być zaproszony do takiego projektu?

"Czy zmarnowaliśmy ostatnie 20 lat?

Ostatnie dwa lata pokazały że pola walki pełnoskalowej wojny potrafią przypominać pola walk spod Verdun, Stalingradu czy Kurska. Krajobraz zryty okopami, opornikami czy lejami po ostrzale, stał się rzeczywistością.

W kontraście do tego co znaliśmy przez 20 lat. Czyli Wyrastających nad wzgórzami ponad ziemię FOB (Forward Operating Base) z epoki misji zagranicznych. Łatwych do wykrycia przez osobę z poważną wagą wzroku, bądź rosyjskie środki rozpoznania, będących łatwym celem dla ostrzału.

Wszystko wskazuje na to że zapomnieliśmy o przemyślanym i obszernym szkoleniu inżynieryjnym z fortyfikacji, na każdym poziomie taktycznym. Szkoleniu które aktywuje i sztabowców i pododdziały.
Do sprawy odniósł się również niejednokrotnie nasz internetowy krzyk zażenowanych zawodowych żołnierzy-pasjonatów, poświęcających całe serce służbie,  przypominając o Spadakach i szkoleniach w okopach...

Jednakże nie jesteśmy na straconej pozycji. Przez 20 lat byliśmy świadkami postępu w dziedzinie prefabrykantów, które postaram się przybliżyć w tej nitce, nieco ogólnie. Niewątpliwie pozwala to na opracowanie nowej doktryny inż.

HESCO. Modułowy system worków wzmocnionych drutem. Istnieją różne rozmiary modułów. Od 2x2m do 0.5x0.5m. Można je ustawiać jak Lego- W dowolnej konfiguracji, również używać jako dachu. Są odporne na ostrzał moździerzowy a nawet bezpośredni z dział i działek.

Minusem w zastosowaniu zgodnym z instrukcją użytkownika jest to że trzeba je wypełnić gruntem, co przy braku sprzętu inż. wymusza wykorzystanie klasycznej siły mięśni przy użyciu łopat, co zwiększa czas potrzebny na wykonanie fortyfikacji.

W zastosowaniu niezgodnym z instrukcją natomiast, świetnie nadaje się na wykonanie ścian okopu, zabezpieczających przed osunięciami. Wystarczą szczypce tnące boczne. Coś co kiedyś wymagało dziesiątek roboczogodzin da się zrobić obecnie w godzinę.

Żelbetowe prefabrykanty.
Znane już od II wojny światowej w różnych postaciach, od "Tobruków" po "smocze zęby, były nieodzownym elementem FOB.
Zalety:
-szeroki wybór kształtów i rozmiarów
-szybkie w rozstawianiu
-Podobnie jak przy Hesco zapewniają modułowość

Kontenery.
Zarówno szpitalne jak i mieszkalne kontenery stanowią idealne miejsce do regeneracji zdolności bojowej/ umieszczania szpitali tudzież TOC/Sztabu.
Również zapewniają modułowość i "pięciogwiazdkowe" standardy (w porównaniu do hamaka w zawilgoconej norze).

Wszystkie wyżej wymienione elementy da się wkopać w  ziemię! Z historycznego punktu widzenia największym problemem przy tworzeniu planowanych fortyfikacji były roboczogodziny potrzebne na wykopanie odpowiednich okopów czy dołów pod schron i przygotowaniu drewna pod konstrukcje.

Obecnie do tego celu, przy konstrukcji fortyfikacji planowanych można wykorzystać WZT, albo cywilne Koparko-spycharki. Zarówno HESCO jak i Żelbet, idealnie nadaje się do stanowienia ścian schronów, gdzie kiedyś do tego celu wykorzystywało się drewno w każdej postaci.

Oczywiście należy pamiętać o systemach drenażu oraz studni odprowadzających wodę  podczas deszczu bądź odwilży.

W ten sposób można w krótkim czasie opracować sieć czy to przyfrontowych magazynów (HUB logistyczny log. poziomu operacyjnego) jak zarówno punkty oporu na pozycjach dogodnych do obrony, jak również okopy/schrony dla ciężarówek/ czołgów/AHS/Homar.

Idea już jest stosowana przez Finów, a swoje poparcie ma również w historii II wojny światowej, czy Wojny na Ukrainie. 

Połączenia manewrowych działań obronnych i powrotów na przygotowane pozycje możemy uczyć się z Operacji Czernichowskiej i szerzej obrony Kijowa, a Obrony Pozycyjnej (o zgrozo) od Rosjan z linii Surowikina ale również od Ukraińców.

@CryptoHamster9

"ZAPROŚ, UDERZ, WYPCHNIJ Rosji przeciw UDERZ, WYGNIJ, ZAGŁÓDŹ Ukrainy" Cz. II

Taktyka SZU pt. „Atak frontalny przez przebity korytarz przy użyciu ukraińskiej pancerno-zmechanizowanej grupy szturmowej – w styczności" zasadniczo pokrywa się z treścią techniki „Atak frontalny przez przebity korytarz przy użyciu ukraińskiej pancerno-zmechanizowanej grupy szturmowej - bez styczności”.

Zasadnicza różnica polega na tym, że słabe punkty w obronie rosyjskich jednostek SZU rozpoznaje się w toku systematycznych działań bojowych, a nie poprzez Patrole Rozpoznania Bojowego (PRB).

Istota tej najpopularniejszej ukraińskiej taktyki polega na tym, że ukraińskie Taktyczne Zgrupowanie Szturmowe (TZSz) z pozycji bezpośredniego kontaktu, po krótkim (pod względem zasięgu, czasu i miejsca) atakiem czołgów i bojowych wozów piechoty, wspieranych przez drony rozpoznawcze i uderzeniowe oraz artylerię, a także moździerze, nagle i z zaskoczenia przeprowadzają szturm na II linię umocnień obrony Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej (SZ FR) i rozpoczynają walkę w bliskim kontakcie ogniowym.

Jest w SZ FR znana pod nazwą "Nagłego Rzutu".

Komentarz: Tej  złożonej z dwóch faz metody taktycznej Rosjanie najbardziej się obawiaj, jest o wiele gwałtowniejsza i skuteczniejsza od wcześniej opisywanych, a do tego ogranicza reakcję ogniową obrońcy. Problem polega na tym, że TZSz musi być bardzo dobrze wyszkolone i zgrane. Ta metoda generuje większe ryzyko atakującym, ale też największe straty obrońcom. Nasyca kierunek ataku sporą ilością wozów bojowych i czołgów atakującego w stosunku do niewielkiej ilości broni ciężkiej obrońcy. Przełom bardzo szybko "pęcznieje" ukraińską lekką piechotą, którą Rosjanom ciężko jest wydłubać z pozycji obronnych lokalnymi kontratakami. Ważne jest, że ta taktyka ze względu na nasycenie sprzętu bojowego ,wymaga odpowiedniego terenu (maskowanie działań) i przyjaznych warunków atmosferycznych, a także intuicyjnego dowodzenia oraz koordynacji między TZSz, a lekką piechotą, czołgami.

Jeśli przed przednią krawędzią znajdują się pola minowe, przejścia w nich wykonuje jednostki szturmowe saperów za pomocą sytemu trałowania min UR-77.

FAZA I - W wyniku zaskoczenia i szturmu Rosjanie zostają przyparci, jednostki ukraińskie wciskają się w obronę i nie tracąc inicjatywy ruszają w stronę obiektu ataku w głębi ugrupowania obronnego zazwyczaj najbliższej osady. Natychmiast ją zdobywają, konsolidują system ognia i przechodzą do prowadzenia obrony pozycyjnej.

(na szkicu FAZA I.)

Cel: Stworzyć warunki do uzyskania zaskoczenia i pokonania marszem bojowym I linię obrony złożoną z systemu "oporników", zająć obiekt ataku wewnątrz rosyjskiego ugrupowania bojowego.

Sposób wykonania: Na rozpoczęcie aktywnych działań ofensywnych jednostki SZU z reguły wykorzystują drugą połowę dnia. Obliczenia czasu opierają się na zajęciu celu ataku w krótkim czasie dnia i zorganizowaniu jego obrony o zmierzchu i w nocy. Zmniejsza to możliwość przeprowadzenia przez rosyjskie wojska środków zaradczych (na przykład kontrataków), ponieważ SZ FR maja duże problemy z świadomością sytuacyjną i organizowaniem, a także koordynacją działań bojowych w nocy.

Komentarz: Bardzo ważną rolę odgrywa wsparcie ogniowe wozów bojowych (czołgów), które na przedpolu zazwyczaj urządzają "Kozacki taniec", który pozwala Ukraińcom atakować skutecznie I linię rosyjskich "oporników" oraz sprowokować Rosjan do przeciwdziałania i ujawnienia swojego odwodu pancernego w ramach rosyjskiej taktyki pancernej "Karuzeli ogniowej". 

Uwaga: TZSz pozostawiając I linie rosyjskich umocnień "oporników" za sobą skupiając się na obiekcie ataku wewnątrz rosyjskiego ugrupowania obronnego. Jednocześnie w ciemności przemieszczają się w obszar wyłomu jednostki lekkiej piechoty, a następnie oczyszcza "oporniki" przedniego skraju rosyjskiej obrony.

FAZA II - Po zajęciu zaludnionego obszaru jednostki SZU natychmiast rozpoczynają przygotowania do obrony. Jak pokazuje doświadczenie, w ciągu pierwszych dwóch godzin SZU wyposaży wystarczającą liczbę schronów i przeszkód inżynieryjnych, przede wszystkim ulepszy zdobyte pozycje pod względem inżynieryjnym oraz zorganizuje systemy obserwacyjne i ogniowe.

(na szkicu FAZA II.)

Cel: Rozszerzyć przełom pokonać resztki rosyjskiej obrony na I linii umocnień inżynieryjnych.

Sposób wykonania: Jednostki lekkiej piechoty posiadające dwa główne zadania: wymiana na froncie jednostek TZSz, który brał udział w ataku. a także montaż barier inżynieryjnych i urządzeń fortyfikacyjnych.

Uwaga: Takie podejście pozwala szybko przywrócić zdolność bojową oddziałów regularnych TZSz, a także maksymalnie efektywnie wykorzystać lekką piechotę, gdyż obrona wymaga niższego poziomu wyszkolenia niż ofensywna. Ponadto jednostki lekkiej piechoty zajmujące pierwsze pozycje obronne są pod kontrolą jednostek szturmowych drugiego rzutu, co zapewnia stabilność obrony zdobytego obszaru zurbanizowanego.

Ocena taktyki (wg. Rosjan):

Rosyjska analiza działania ukraińskiej taktyki „Nagłego Rzutu” uwzględnia, że siłą tej metody działań ofensywnych, podobnie jak w technice „Atak frontalny przez przebity korytarz przy użyciu ukraińskiej pancerno-zmechanizowanej grupy szturmowej - bez styczności”, jest maksymalne osiągnięcie zaskoczenia i przejęcie inicjatywy taktycznej.

Słabymi stronami tej taktyki to (wg. Rosjan):

Właściwie zorganizowany "Rozpoznawczo Ogniowy Kompleks" (ROK) i ciągła obserwacja przez rosyjskie pododdziały pozwalają ujawnić przygotowania i wykluczyć element zaskoczenie ukraińskiego ataku.

Natarcie formacji lekkiej piechoty w nocy wymaga wysokiego poziomu koordynacji między walczącymi bezpośrednio a wsparciem ataku.

Obecność przeszkód inżynieryjnych i minowych (zwłaszcza przeciwpancernych) wymaga wcześniejszego wykonania w nich przejść, co zmniejsza zaskoczenie ataku i pozwala Rosjanom określić kierunek koncentracji ukraińskich sił głównych.

Uwaga: utrata przez Ukraińców zaskoczenia i inicjatywy jest przyczyną przerwania ataku i przejścia do działań nękających - Fazy Nękania.

Komentarz: "Faza Nękania" - opisałem ją szczegółowo w materiale pt. „Atak frontalny przez przebity korytarz przy użyciu ukraińskiej pancerno-zmechanizowanej grupy szturmowej - bez styczności”.

Ukraińcy wielokrotnie przechodzą z Fazy Nękania do Fazy I i Ponownie do Fazy Nękania. W ten sposób prowadzą działanie ofensywne na długości całego frontu aż do momentu uzyskania warunków do przejścia do Fazy II.


„Azov Style" czyli "Sączący się atak"

Oddzielnym rodzajem jest taktyka pt. „Szturm frontalny lekkiej piechoty korytarzem bez użycia pojazdów opancerzonych – w styczności”

Komentarz: Osobiście nazywam ten atak w stylu Azowa - „Azov Style” lub inaczej „sączący się atak”. Jest to długotrwała operacja szturmowa, którą stosują zarówno regularne jednostki ukraińskiej lekkiej piechoty oraz ukraińskiej obrony terytorialnej. Nie ma w niej takiej dynamiki jak wymagały tego poprzednie prezentowane ukraińskie taktyki i dodatkowo wymaga ona bardzo dobrze przygotowanej piechoty szturmowej, która potrafi zachować konsolidację w krwawej walce w bezpośrednim zdobywaniu rosyjskich „oporników”. Jej bardziej dynamiczna wersja stosowana jest w atakach lekkiej piechoty prowadzonych w poprzednich przez mnie opisywanych ukraińskich taktykach, z tym zastrzeżeniem, że w wcześniejszych przypadkach sam atak lekkiej piechoty jest pod kontrolą i wspierany ogniowo przez TZSz i PRB lub plutony czołgów (wozów bojowych), a w niżej opisanej taktyce lekka piechota realizuje atak bez sprzętu ciężkiego, co z jednej strony może utrudniać jej zadanie, ale za to pozwala stworzyć wymagany element zaskoczenia oraz walczyć w szeroko rozumianych trudnych warunkach.

Cel: Zgrupowania ukraińskiej lekkiej piechoty szturmowej w ramach stale postępującego penetrującym ataku, jest systematycznie oczyszczać rosyjski punkt (rejon) obrony (oporu), aż do całkowitego przejęcia kontroli nad „opornikiem” (segmentem umocnień inżynieryjnych) będącym w bezpośredniej styczności z jej własnymi pozycjami wyjściowymi (obronnymi).

Etap I - przygotowanie warunków do prowadzenia działań szturmowych.

(na szkicu Etap I. - atak na "opornik")

Sposób wykonania: Ukraińcy przygotowując atak, przy pomocy dronów rozpoznawczych szczegółowo rozpoznają w jaki sposób jest obsadzona przednia krawędź broniącej się rosyjskiej jednostki. Wyznaczane są dogodne podejścia do przedniej krawędzi rosyjskiego „opornika”, charakteryzujące się najmniejszą siłą ognia, zasłoniętym obszarem.

Ukraińskie ugrupowanie szturmowe składa się z co najmniej dwóch rzutów, szturmującego i rotującego. I rzut (szturmowy) składa się z następujących elementów: sekcji dowodzenia i koordynacji; sekcji dronów rozpoznawczych; sekcji dronów uderzeniowych; sekcji (plutonu) saperów. (jednej lub dwóch) sekcji (grup) szturmu bezpośredniego, sekcji strzelców wyborowych; sekcji (plutonów) ogniowych (nie mniej niż dwóch); (kilku) sekcji (plutonów) szturmowo-oczyszczających; grupy ewakuacji medycznej.

Komentarz: Rzut rotujący (II rzut) jest przez Rosjan nieopisany (nie znalazłem w żadnych rosyjskojęzycznych opracowaniach), ale jest mi on znany z zamkniętych źródeł ukraińskich, tak jak cały proces rotacji ukraińskich sił po wykonaniu zadania. Nie został on ujęty w cytowanej przeze mnie instrukcji gen. Teplińskiego, więc go tu też nie opisuje z wiadomych względów.

W rezultacie rozpoznania Ukraińcy starannie wybierają wąski odcinek w przedpolu rosyjskiej obrony. Następnie saperzy (nocą) wykonują ubezpieczone przejść pomiędzy własnymi pozycjami, a skrajem rosyjskiego opornika.

Ukraińcy są zdeterminowani do stworzenia nieprzykrytego rosyjskim systemem ognia korytarza o szarości 20-50 m z punktem wejścia do pierwszego okopu broniących się rosyjskich jednostek. Ważne, by punkt wyjścia znajdował się tuż przy rosyjskim okopie lub nie dalej jak 20-30 m od niego (odległość rzutu granatem).

Obszar przepustu (korytarz), jeśli to możliwe, jest wybierany w taki sposób, aby podejście do niego było zasłonięte przed obserwacją, a nawet ogniem rosyjskich jednostek broniących się ze flanek "opornika". W razie potrzeby Ukraińcy stosują zasłonę dymną korytarza jak i przedpola za atakowanym rosyjskim "opornikiem".

Wraz z początkiem ataku ukraińska lekka piechota otwiera ogień wzdłuż całego frontu broniących się Rosjan. Jednocześnie główna broń z grup ogniowych Ukraińców (moździerze, granatniki, karabiny maszynowe) koncentruje ogień na wybranym obszarze o szerokości 20-50 m, a jego zadaniem jest zniszczenie lub ostateczne stłumienie broniącego się tam rosyjskich żołnierzy i ich środków ogniowych, tworząc w ten sposób przełom od początkowej pozycji atakujących do planowanego punktu wejścia do pierwszego rosyjskiego okopu.

Etap II - działania szturmowe i oczyszczające.

(na szkicu Etap II. - atak na "opornik")

Natychmiast po utworzeniu korytarza w celu zajęcia zamierzonego obszaru wysyłana jest niewielka grupa szturmowa złożona z 2-5 żołnierzy, którzy w krótkich skokach, ale przeważnie tylko czołgając się, docierają do pierwszego okopu i zajmują niewielki odcinek rosyjskiego „opornika”, otwierając w ten sposób punkt wyjścia przełomu.

W tym czasie reszta jednostki lekkiej piechoty osłania natarcie tej grupy szturmowej żołnierzy. Jednostka w ten sposób zapewnia wsparcia ogniowe ukraińskiej grupie szturmowej zbliżającej się do rosyjskich pozycji na skraju opornika.

W tym samym czasie sekcja dronów szturmowych wylatuje na pozycje wyjściowe i przemieszcza się w na skraj i głębie opornika polując na miejsca grodzenia się lub ukrywania rosyjskich żołnierzy.

Po tym jak grupa szturmowa dotrze na linię obrony „opornika”, zejdzie do okopu to następnie przystępuje do oczyszczania pierwszego okopu, reszta ukraińskiej piechoty przemieszcza się korytarzem i przyłącza się do oczyszczenia okopu.

Komentarz: Detale prowadzenia przez ukraińskich lekką piechotę działań szturmowych (atak metodą potokową), która przeciąża obronę, Rosjanie nieopisali (nie znalazłem w żadnych rosyjskojęzycznych opracowaniach), ale też jest mi ona dobrze znana z zamkniętych źródeł ukraińskich. Oczywiście nie została ona ujęta w cytowanej przeze mnie instrukcji gen. Teplińskiego, więc zgodnie z przyjętą przez mnie zasadą nie ujmuje jej w tym ogólnodostępnym opracowaniu.

Zalety powyższej taktyki działania SZU (wg. Rosjan):

Realizując atak z ukrycia, SZU liczy się niezawodne stłumienie obrońcy ogniem, stworzenie luki w jego obronie i wykorzystanie jej do opanowania pierwszego okopu.

Siłą tej taktyki jest maksymalne wykorzystanie obrażeń od ognia i stosunkowo niskie straty SZU w przypadku pomyślnego wdrożenia tej taktyki.

Wady powyższej taktyki działania SZU (wg. Rosjan):

Wysokie wymagania dotyczące szkolenia całego personelu, a zwłaszcza grup szturmowych.

Uwaga: SZU ma niezwykle ograniczoną liczbę takiego personelu i jest on wykorzystywany tylko w najważniejszych obszarach działań bojowych (z reguły są to ukraińskie jednostki Powietrznodesantowe, Korpusu Piechoty Morskiej, Głównego Zarządu Wywiadu i poszczególnych jednostek „zagranicznych”.

Wysokie wymagania dotyczące koordynacji walki i działań ogniowych zespołów szturmowych, niezawodna komunikacja i zrównoważone zarządzanie walką.

Dobrze wyposażone z inżynieryjnego punktu widzenia stanowiska (opornika), obejmujące obszary zakryte od systemu ognia barierami minowo-wybuchowymi i maskującymi, a także umiejętnie zorganizowane systemy obserwacyjne i ogniowe, stabilna interakcja między jednostkami broniącymi, ogranicza prawdopodobieństwo powodzenia tej metody ataku do zera.

Zaznaczam, iż powyższy materiał przedstawia rosyjski punkt widzenia na to zagadnienie.

@Maciej_Korowaj