Strona 2

Dyskusja o tym czy zdejmowanie klauzuli z tych dokumentów w gorączce kampanii jest zasadne  zostawmy na odrębny wątek ale czego opinia publiczna może się dowiedzieć z tych trzech akapitów. A teraz będzie zaskakująco. Otóż - niczego nowego, paradoksalnie.

O tyle o ile, rozmowy o obronności Polski zwłaszcza te jawne przez lata toczyły się w odniesieniu do geografii i uwarunkowań politycznych. A niestety ale najfajniej się bronić mając dogodna rubież obrony - czy to naturalną (łatwiej) czy tez sztuczna (trudniej).

Sztuczna bowiem to na przykład mur- co działało gdy chodziło o ograniczenie swobody ataku plemion koczowniczych ale mamy XXI wiek i można nad murem choćby przelecieć. Oczywiście role współczesnych fortyfikacji mogą pełnić choćby systemy obrony przeciwlotniczej (vide: Polska OPL czasu zimnej wojny) ale tez trzeba je rozmieść sensownie. Sensownie oznacza : dając nam dobre warunki ich użycia i chroniąc je przed oddziaływaniem przeciwnika

Stad tez warto zwrócić uwagę że rozmieszczenie sił obrońcy na granicy bronionego obszaru brzmi na pierwszy rzut oka racjonalnie. Ale niestety jest to opcja okupiona wieloma wadami. Po pierwsze, powraca problem wcześniejszy - czyli dogodnej rubieży obrony. Po drugie obrońca jest wówczas w niekorzystnym położeniu. To atakujący wybiera miejsce lub miejsca ataku - może wiec na wybranych kierunkach skoncentrować swoje wysiłki a siły obrońców musza być rozproszone oraz …posiadać silne odwody. Alternatywą jest  sprawić aby ten pierwszy cios jaki wyprowadzi atakujący…poszedł w próżnię. Utworzyć pas przesłaniania - a wiec strefę gdzie obrona nie ma sił głównych, ale gdzie prowadzi rozpoznanie, gdzie teren jest przygotowany inżynieryjnie by spowalniać działania przeciwnika gdzie przeciwnika można nękać działaniami wydzielonych sił. To wlasnie  w pasie przesłaniania przeciwnik rozwija swoje początkowe natarcie.
Możemy dowiedzieć się na jakich kierunkach i jakimi siłami atakuje. 

Nasze główne siły są w naszej głębi operacyjnej co czyni je bardziej odpornymi na rozpoznanie i ataki np lotnicze czy rakietowe przeciwnika.
A wiec: my o nim wiemy coraz więcej on o nas mało. Mało tego. Nacierające siły -
Zwłaszcza związki taktyczne pancerne i zmechanizowane nie mogą nacierać ciagle. Zużywają choćby paliwo.

I ideałem jest jeśli stworzymy sytuacje w której te siły, z malejącymi zasobami, nękane atakami - np lotnictwa podczas natarcia dotychczasowego natarcia, można zaatakować gdy są słabsze niż były. Na przykład gdy zbliżają się do naszej właściwej linii obrony i wówczas to my wyprowadzamy kontratak. Najlepiej na skrzydło lub skrzydła przeciwnika i to on musi nagle przejść dk obrony w niekorzystnej dla siebie sytuacji. Brzmi znajomo? Tak wyglądał kontratak w 1920 roku… 

I dzisiejsze rewelacje potwierdzają to co między wierszami widać było w kalenicy źródłach choćby osób z prasy specjalistycznej - pierwszą duża rubieżą obrony jest Wisła, gór na wschodzie Polski nie mamy, rzeki zas są węższe i płytsze. Co mamy? 

Mamy kompleksy leśne, mamy obszary bagienne, mamy jeziora - mamy wiec pewne obszary które mogą kanalizować ruch, utrudniać go, gdzie na przykład ataki lotnicze, zasadzki mogą przeciwnikowi utrudnić prowadzenie natarcia jednak nie stanowią dogodnej linii obrony w skali operacyjnej - tylko taktycznej. Trudno jest inaczej prowadzić obronę - z geografia nie wygramy.

Oczywiście oznacza to ogromny ciężar decyzji gdy chodzi o sferę społeczną - bo owszem, to oznacza ryzyko ze cześć naszego terytorium znajdzie się pod przejściowa okupacją. W tym momencie naturalnym uzupełnieniem takiej koncepcji obrony jest ewakuacja przed wojną kogo tylko się da i przygotowanie struktur do prowadzenia walki poprzez działania nieregularne. Nie jest to jednak „oddanie” tych ziem przeciwnikowi - to za duże określenie. Czy da się obronę prowadzić inaczej? 

Teoretycznie - da się. Wystarczy tylko przenieść pas przesłaniania w głąb terytorium przeciwnika, tam rozbijać jego siły i je osłabiać. Problemy są dwa. Po pierwsze trzeba mieć do tego środki a po drugie …idealnie jest gdy to my uderzamy pierwsi. Jak Han Solo.

Tylko ze mamy tu ten sam problem co z ta sceną. Jak pamiętacie, Lucas w ramach ocieplania wizerunku później ja zmieniał, żeby wyglądało ze Han strzelał w samoobronie a nie jako pierwszy. Tylko ze gdy przeskoczymy z filmu do realnej polityki to mamy problem. Bo agresorem jest ten kto strzeli pierwszy - zgodnie z rezolucją zgromadzenia ogólnego ONZ 3314. A jeśli chcemy liczyć na pomoc NATO to znów : art 5 mówi o tym ze to nastąpi gdy na nas ktoś zbrojnie napadnie.

Wyprowadzenie ataku jako pierwsi : było by dla nas politycznym samobójstwem. Niestety. I to trzeba mieć na uwadze. Oczywiście można próbować skuteczniejszej obrony wschodniej Polski, w tym obszarów przygranicznych. Można i należy wzmacniać choćby komponenty ochrony granicy zwłaszcza gdy mowa o działaniach poniżej progu wojny, hybrydowych ale w razie konwencjonalnej wojny z powodu najważniejszego czyli geografii może się okazać ze nie da się bronić całego terytorium i zapobiec czasowemu zajęciu niektórych jego części. 

I znowu: obrona na dogodnej rubieży - wymuszająca godzenie się z ewentualnością takie przejściowej okupacji jest decyzja trudna i oczywiście nasuwają się pytania czy w razie wojny jakies polskie miasto nie podzieli losu Buczy?
Ale jeśli bronimy się w głębi, to mamy szanse prowadzenia skuteczniejszej obrony w skali operacyjnej i strategicznej i odbicia terenów które przeciwnikowi udałoby się zająć. Ponownie: można te narażone tereny przygotować do obrony mozna dokonać ewakuacji znacznej części ludności cywilnej: oczywiście mając plan: kogo czym i dokąd, można przygotować się do prowadzenia działań nieregularnych na takich obszarach aby zwiększać straty przeciwnika - nie oznacza to oddania tych ziem bez walk.

W tym momencie na przykład duże zakupy systemów artylerii rakietowej, dronów, śmigłowców bojowych w tym kontekście należy oceniać pozytywnie - im więcej ruskich kolumn pancernych znajdzie się pod ostrzałem z Homara po amerykańsku czy koreańsku tym lepiej.

I im bardziej będziemy mogli udaremnić plany rosyjskie i sprawić ze w razie ewentualnej wojny oni nie osiągną swoich celów - tym lepiej - rozwój zdolności do rażenia jest zawsze pozytywny ale realizacja zapowiedzi obrony całego terytorium jest niezwykle trudna - znów wracamy tu do geografii jak również do innych uwarunkowań. Stad tez tak ważne w naszej sytuacji: musimy przede wszystkim dazyc do odstraszania przeciwnika - poprzez posiadanie szeregu zdolności, tak aby nie odważył się rozpocząć wojny a zwłaszcza agresji lądowej. 

@MPiekarski24

"ZAPROŚ, UDERZ, WYPCHNIJ Rosji przeciw UDERZ, WYGNIJ, ZAGŁÓDŹ Ukrainy" Cz. I. 

Jak Siły Zbrojne Ukrainy dobierają się i rozmontowują rosyjską ufortyfikowaną obronę.

Jak groźna dla Rosjan jest ukraińska taktyka?

Co to jest faza nękania rosyjskie obrony, a co i jak Ukraińcy robią w fazie oczyszczania i rotacji?

"Atak frontalny przez przebity korytarz przy użyciu ukraińskiej pancerno-zmechanizowanej grupy szturmowej - bez styczności"

(tłumaczenie i interpretacja ppłk. rez. Maciej Korowaj)

Wdrożenie tej taktyki przez Siły Zbrojne Ukrainy (SZU) wymagają dużej konsolidacji i koordynacji działań patroli rozpoznawczych, oddziału szturmowego i artylerii. Jest najwyższą formową połączonych działań w wymiarze taktycznym stosowana przez stronę Ukraińską.

Faza I -  Jednostki SZU prowadzą rozpoznanie, kierując kilkoma "Patrolami Rozpoznania Bojowego" (PRB), składającymi się zwykle z maksymalnie do plutonu (30 osób), wzmocnionego 1-2 czołgami i 2-3 bojowymi wozami piechoty. Zdarzały się przypadki, gdy zamiast bojowych wozów piechoty używano pojazdów typu MRAP lub pikapów z bronią zamatowaną na samochodzie. Każdy PRB działa na froncie do 5 km.

(na szkicu FAZA I.)

Cel działań:  Głównym celem jest wybranie sektora obrony Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej (SZ FR), w którym znajduje się najmniejsza liczba czołgów i broni przeciwpancernej, określenie luki pomiędzy pozycjami, przez którą nie można ostrzelać, lub identyfikacja sektorów zakrytych.

Sposób prowadzenia działań: Zasadniczo ukraińskie PRB prowadzą rozpoznanie w nocy. Zbliżając się do pozycji jednostek rosyjskich, strzelają do nich z dużych odległości i nawiązują ograniczony kontakt ogniowy. Napotkawszy silny opór, PRB organizują doraźny system ognia, aby imitować rubież natarcia, po czym zrywają kontakt i wycofują się, a następnie przekierowują na inny kierunek w poszukiwaniu słabych punktów w obronie SZ FR.

Ukraiński PRB zawsze prowadzi działania pod osłoną i wsparciu "grupy" Bezpilotowych Aparatów Latających (BAL) zarówno rozpoznawczych jak i uderzeniowych.

W tym czasie (noc) do rejonów ześrodkowania w odległości do 15 km do 50 km od linii styczności SZU przemieszcza od 1 do 2 "Taktyczne Zgrupowanie Szturmowe" (TZSz) składające się zazwyczaj: z kompanii piechoty zmechanizowanej do batalion zmechanizowanego włącznie, stosownie wzmocnionego czołgami, saperami, grupą działań specjalnych oraz samodzielnym oddziałem saperów szturmowych.

Rosyjski punkt oporu "Opornik" - szczegóły w materiale pt. "BLIZNY WOJNY" https://x.com/Maciej_Korowaj/status/1635361017088847872?s=20

FAZA II - Po tym jak PRB ujawnił słaby punkt w obronie
SZ FR, TZSz szybko posuwa się do zamierzonego rejonu przełomu.

(na szkicu FAZA II.)

Cel działań: Głównym celem w tej fazie walki jest uzyskanie przez TZSz zaskoczenia przez szybkie i dynamiczne przemieszczanie się w kolumnie marszowej, najkrótszą drogą przez otwarte obszary, omijając rosyjskie linie umocnień i przeszkód inżynieryjnych na przedpolu i w głębinach rosyjskiej obrony, nie wdając się w walkę z oddziałami rosyjskimi, dotrzeć do obiektu ataku, zdobyć najbliższą osadę (rejon kluczowy wewnątrz rosyjskiej obrony) i uczynić z niej obszar bazowy kolejnej fazy działań.

Uwaga: Decyzję o realizacji ataku Ukraińcy opierają na bezwzględnym założeniu, że na obranym kierunku  "przełomu" (szerokim na około 10 km) Rosjanie stracą stabilność obrony i reakcji, co prawdopodobnie spowoduje, że przy przełamaniu wycofają się z pozycji obronnych. Kolejnym warunkiem jest zachowanie spójności i wydajności ukraińskich jednostek wzmacniających i wspierających działania TZSz.

W przypadku nie zachowania ww. warunków powodzenia działań (zaskoczenia i spójności własnych sił), ukraińskie TZSz zaprzestają działań ofensywnych na danym kierunku.

Komentarz: Ukraińcy zmieniając charakter i cel działań w przypadku wysokiego prawdopodobieństwa niepowodzenia ataku elastycznie przechodząc z Fazy I. do stałej "Fazy Nękania" rosyjskiej obrony.

(na szkicu FAZA NĘKANIA)

Sposób prowadzenia działań: Cechą takiego ataku TZSz jest to, że Ukraińcy przemieszczają się w kolumnie i nie jest rozwijany klasyczny szyk bojowy (kompanii oraz plutonów), a piechota nie spiesza się (desantuje) z pojazdów.

Komentarz:  W ukraińskim wydaniu taktyka opiera się w dużej mierze na dynamice i prędkości przemieszczenia się zgrupowania szturmowego. To także działania mylące, takie jak kluczenie kolumn TZSz po otwartym terenie, zarówno rokadowo i dofrontowo, aby zmylić rosyjski "Rozpoznawczo Ogniowy Kompleks"  ("ROK").   

Rosyjski Rozpoznawczo Ogniowy Kompleks "ROK" - szczegóły w materiale pt. "MŁOT i TOPÓR"
https://x.com/Maciej_Korowaj/status/1646702724535275520?s=20

Występują dwa warianty składu kolumn TZSz (zgrupowanie kompanijne):

Wariant I - kolumna pancerna złożona z 8-10 czołgów, piechota jest umieszczana na pancerzu, zaczynając od 4-5 czołgu w kolumnie;

Wariant II - kolumna pancerna-zmechanizowana  w której pierwsze 5-9 to czołgi, 10-12 bojowe wozy piechoty lub MRAP i 2-5 MRAP lub pikapy.
(na szkicu przedstawiono wariant II)

Uwaga: Ukraiński regularny batalion zmechanizowany wystawia zazwyczaj 2-3 TZSz, które poruszają się w kolumnach kompanijnych.

Kiedy TZSz zbliży się do rejonu przełomu, ale nie przekroczy jeszcze przedpola, SZU prowadzi kaskadowe przygotowanie artyleryjskie zarówno w rejonie przełomu, jak i na całej szerokości linii obrony jednostek rosyjskich, w celu obezwładnia rosyjskiej obrony oraz artylerii w walce kontrbateryjnej.

SZU stara się w ten sposób nie tylko ukryć kierunek uderzenia (unika koncentracji głównych sił w przełomie na odległości do 10 km od linii styczności), ale także uniemożliwić Rosjanom manewrowanie siłami i środkami w zagrożonym sektorze (obejmujący kwadrat około 10 km na 10 km po stronie rosyjskiej).

Komentarz: W tych działaniach poza ukraińskimi artyleryjskimi środkami rozpoznawczymi wskazywanie celów prowadzą BAL-e (regularnych i lekkich kompanii  oraz przydzielonej grupy BAL), a także będące w kontakcie ogniowym (do 2 do 3) PRB, które wspierają zgrupowanie szturmowe i bataliony lekkiej piechoty w okolicach przełomu (w pasie szerokości do 10 km). Szybkość i koordynacja ogania jest dynamiczna oraz celna, szczególnie wobec I linii rosyjskich umocnień inżynieryjnych ("oporników").

Uwaga: SZU często organizuje pojedynki artyleryjskie w celu prowokacji rosyjskie reakcji na danym odcinku. Robią to bez wprowadzenia TZSz w "przełom". Wiąże to zasoby rosyjskiego systemu rażenia ogniowego na drugorzędnych z ukraińskiego punktu widzenia kierunkach.

Komentarz: Nazwałem to ukraińskie działanie nieustaną "Fazą Nękania" rosyjskiej obrony, co też zaznaczam, że Ukraińcy robią to na całej długości frontu, nękając przez wiele dni, nawet tygodni rosyjską obronę, zanim zdecydują się uruchomić działania szturmowe.

(na szkicu FAZA NĘKANIA).

Zbliżając się do obszaru zurbanizowanego, wozy bojowe TZSz zwiększają prędkość do maksimum i zaczynają intensywnie ostrzeliwać obrzeża obiektu ataku (zabudowania i umocnienia inżynieryjne), aby zmusić broniące się rosyjskie jednostki do wycofania się w głąb własnych pozycji lub ich całkowite opuszczenie.

Często w tej fazie ataku działaniom bojowym TZSz towarzyszą ukraińskie uderzeniowe BAL, które polują na przemieszczające się rosyjskie pojazdy i odwody pancerne. 

Zapewnia to Ukraińcom bezpieczny desant i sprawną konsolidację oddziałów szturmowych piechoty w czasie pieszego ubezpieczonego podejścia do obiektu ataku, a następnie skuteczne prowadzenia oczyszczania z pozostałości rosyjskiej obrony.

Uwaga: SZU prowadzi kalkulacje czasowe by Faza II. zakończyła się o zmierzchu lub najdalej w nocy (w pierwszej dobie ataku), tak by SZ FR musiały prowadzić kontrataki w niekorzystnych dla siebie warunkach nocnych.

W tym czasie dowództwo SZU, wykorzystując zaskoczenie i zamieszanie na odcinku przełamania rosyjskiej obrony, gromadzi wcześniej przygotowane siły oddziałów szturmowych (od bataliony do brygady), które są w gotowości do wprowadzenia w przełom rosyjskiej obrony.

Są to jednostki lekkiej piechoty, także Obrony Terytorialnej (OT), zawczasu przygotowane przez SZU do ostatniej fazy walki.

FAZA OCZYSZCZANIA i ROTACJI - Po zajęciu przez TZSz rejonu ataku w głębi rosyjskich umocnień (praktycznie od I linii umocnień w odległości 800-2500 m), jednostki SZU natychmiast rozpoczynają przygotowania do obrony.

W tym samym czasie lekka piechota (regularna i OT) po pokonaniu pasa przeszkód inżynieryjnych, atakuje I. linię umocnień inżynieryjnych, oczyszczając ją z pozostałości  rosyjskiej obrony.

Tworzy to warunki do przebicia się i rotacji będącej w głębi TZSz, która w tym czasie przeszła do działań obronnych utrzymującego perymetr wewnątrz rosyjskiej pozycji. 

Cel działań: celem ukraińskim jest, by w ciągu pierwszych dwóch godzin TZSz zdobyła lub stworzyła wystarczającą liczbę umocnień inżynieryjnych, a także przygotował przejścia w rosyjskich przeszkodach inżynieryjnych dla II i III rzutu (batalionów lekkiej piechoty). Ma to umożliwić lekkiej piechocie do godzin wieczornych poszerzyć przełom i umożliwić rotacje i wyjście z walki TZSz. 

Sposób prowadzenia działań: TZSz w godzinach wieczornych lub porannych drugiego dnia walki skupia się przede wszystkim na poszerzeniu i ulepszeniu zdobytych pozycji pod względem inżynieryjnym oraz organizuje system obserwacyjny i ogniowy. Oczekuje i wspiera przebijania się do niej jednostek lekkiej piechoty.

W tym samym czasie przemieszczają się w obszar aktywnych działań ukraińska lekka piechota w sile 1-2 batalionów i z marszu przystępuje do poszerzenia przełomu atakując umocnienia inżynieryjne, dławi pozostałości rosyjskiej obrony. Następnie rotuje TZSz oraz PRB, które brały udział w początkowych fazach ataku. Następnie umacnia swoje pozycje przygotowując je do obrony przez rosyjskimi kontratakami.

Uwaga: Takie podejście pozwala szybko przywrócić zdolność bojową oddziałów regularnych SZU, a także maksymalnie efektywnie wykorzystać możliwości lekkiej piechoty, gdyż działania obronne wymagają niższego poziomu wyszkolenia niż ofensywne czy szturmowe.

Ponadto jednostki lekkiej piechoty zajmujące się działaniami ofensywnymi, atakując rosyjskie pozycje obronne, są pod wsparciem i kontrolą jednostek regularnych SZU pierwszego rzutu, co zapewnia stabilność złożonej operacji ofensywnej szczególnie w Fazie II. i Fazie Oczyszczania i Rotacji.

(na szkicu FAZA II, FAZA OCZYSZCZANIA i ROTACJI).

Słabe strony ukraińskiej taktyki (wg Rosjan):

1. Pozwala na rozpoznanie kierunku uderzenia przez broniących się rosyjskie jednostki;
2. 0graniczone możliwości ostrzału i uderzenia nacierającej kolumny TZSz. Praktyka pokazała, że przy tej metodzie działania tylko pierwsze 2-3 czołgi (BWP) mogą strzelać, a reszta nie ma takiej możliwości;
3. Nieprzewidywalność miejsca przełomu. Nie zawsze PRB pozwala na ujawnienie obecności zapór minowych (zwłaszcza przeciwpancernych);
4. Wykonywanie przejść w polach minowych w krótkim czasie bez wcześniejszego przygotowania nie zawsze jest
skuteczne.
5. Działanie środków walki radioelektronicznej (WRE) potrafi obezwładnić łączność, co prowadzi do utraty łączności TZSz z ukraińskim dowództwem lub artylerią wspierającą. Powoduje to przerwanie ukraińskiego ataku, nawet w przypadku prawdopodobnego sukcesu;
6. W przypadku spotkania ze zorganizowanym oporem broniących się rosyjskich pododdziałów SZU uważają, że element zaskoczenia został utracony i także przerywają proces ataku.

Rosyjskie Wnioski:

Siła tej taktyki jest destruktywna, przy wykorzystaniu elementu zaskoczenia (dość łatwy do uzyskania przez SZU w stosunku do nieprzygotowanego "ROK").

Kierunek ukraińskiego uderzenia nie jest z góry ustalony, ale jest wybierany doraźnie w rejonie, w którym PRB odkrył słaby punkt rosyjskiej obrony (Faza I.). Pozwala to SZU jak najszybciej wykorzystać otrzymane informacje rozpoznawcze w przygotowaniu nadchodzących działań ofensywnych, osiągając w ten sposób efekt zaskoczenia (szybkie przejście z Fazy I. do Fazy II. - czas mniejszy niż 24h).

Łatwość w organizowaniu ukraińskich doraźnych zgrupowań szturmowych (nie dłużej niż w 48h).

Działanie na szerokim froncie wielu TZSz utrudnia manewr rosyjskimi odwodami.

Ukraińcy liczą na przytłoczenie rosyjskich jednostek, by pozbawić je zdolności organizowania się w walce obronnej. Chcą udaremnić wszelkie działania reagowania broniących się wojsk, nie dając im czasu na zrozumienie sytuacji i czasu na reakcję na działania ukraińskich oddziałów szturmowych.

Przy tym Ukraińcy zachowują elastyczność z przechodzenia z Fazy I. do Fazy Nękania w przypadku niepowodzenia i Fazy I. do Fazy II w przypadku powodzenia.

SZU działaniami nękającymi absorbując rosyjskie odwody i rezerwy, które są zmuszane do manewru i obsadzenia zagrożonych kierunków, przez co pozbawiając inne rosyjskie obszary wydajnej osłony.

Rosyjskie przeciwdziałania:

1. Ciągłe prowadzenie wszelkiego rodzaju rozpozna "ROK" na odległość co najmniej do 5 km, co pozwala ujawnić przemieszczania się kolumn TZSz;
2. Prognozowanie działań SZU, ciągła analiza napływających danych rozpoznawczych "ROK";
3. Instalacja ciągłych przeciwpancernych pól minowych (co najmniej trzy rzędy) przed pozycjami SZU.
4. Utrzymanie łączności pomiędzy pododdziałami, organizacja i utrzymanie współdziałania jednostek działających w samodzielnych punktach oporu - "opornikach", ustalenie dowódcy odpowiedzialnego za łączność z sąsiadem;
5. Wcześniejsze przygotowanie rejonów kanalizujących ruch w obszarach niebezpiecznych dla czołgów i rozmieszczenie na nich broni przeciwpancernej (PPK);
6. Przygotowanie ognia artyleryjskiego wzdłuż prawdopodobnych tras przemieszczania się TZSz i PRB  w celu zmniejszenia ich prędkości natarcia;
7.  Utworzenie rezerw przeciwpancernych, przydział pododdziałów czołgów do wysoce mobilnego odwodu pancernego, tworzenie grup niszczycieli czołgów (PPK) w kompaniach zmotoryzowanych;
8. Planowanie uderzeń lotnictwa na wezwanie z pola walki (1-2 pary Ka-52,  Mi-28), koordynacja tego przedsięwzięcia z Grupą Ogniowego Wsparcia i Koordynacji ("GOWiK") przełożonego.
9. Ważne, aby ukraińskie PRB nie rozpoznały systemu ogniowego broniących się rosyjskich jednostek. Środki ogniowe pełniące zadanie dyżurnego środka ogniowego  muszą strzelać z tymczasowych stanowisk (muszą posiadać kilka). Pozycje pozostałych środków ogniowych powinny być w miarę możliwości ukryte i zamaskowane.

Podsumowanie:

To jest pierwsza (z czterech planowanych) opisowa cześć, w której zajmuje się taktyką ukraińską wyłącznie z perspektywy rosyjskiej.

W tej części opisałem w jaki sposób z rosyjskiej perspektywy działa i jest skuteczna taktyka SZU.

W autorskich komentarzach dopisałem swoje spostrzeżenia (kursywą).

W przygotowaniu jest rosyjski opis taktyki Ukraińskiej pt.: "Atak frontalny przez przebity korytarz przy użyciu pancerno-zmechanizowanej grupy szturmowej - w styczności", a także w jaka jest odpowiedź rosyjska na działania ukraińskich taktyk.

Zwieńczeniem tej mojej produkcji będzie rozszerzony wątek o aspektach ukraińskiej operacji zaczepnej, oczywiście z perspektywy rosyjskiej.

Zaznaczam, iż powyższy materiał przedstawia rosyjski punkt widzenia na to zagadnienie.


Źródło:
"Zalecenia dotyczące zwalczania wroga działającego w zgrupowaniu czołgów i kolumn zmechanizowanych", (red.) gen. płk. Tepliński M. J., Rostów Nad Donem 2023 r.


@Maciej_Korowaj

 źródło z rosyjskiego Telegramu jest zaniepokojone poprawą ukraińskiej taktyki UAV: „Gdy tylko zauważą cenny rosyjski cel z drona typu Fury, próbują go trafić rakietami Excalibur lub Himars. Himary stały się integralną częścią walki przeciwbateryjnej”.

Oznacza to, że Ukraińcy drastycznie skrócili czas między odnalezieniem celu a jego uderzeniem przez Himarsa. Wrogie drony FPV latają teraz dalej za linią frontu – nauczyły się trafiać rosyjskie cele ruchome z dużej odległości od linii kontaktu”.

„Dzięki temu względnie bezpieczne jest poruszanie się tylko w odległości większej niż 10 km od linii kontaktowej. Aktywnie wykorzystują też drony rolnicze z łączem Starlink – skutecznie działają w nocy i niezwykle trudno jest zagłuszyć je zwykły EW".

"W kontekście kontrofensywy i pól minowych kontynuujmy przegląd rosyjskiego podręcznika zawierającego wytyczne dotyczące zakładania pól minowych jako środka zaradczego przeciwko ukraińskim kolumnom zmechanizowanym.

Cel pola minowego wykracza poza powodowanie szkód; ma również na celu narzucenie przeciwnikowi określonego sposobu myślenia i taktycznego podejścia, zmuszając go do działania w sposób najkorzystniejszy dla strony ustawiającej pole minowe. Pola minowe ograniczają możliwości manewru wroga.

Proces opisano w następujący sposób: w nocy ustawia się mieszane pola minowe w przedniej części linii obrony. Samo wydobycie prowadzone jest potajemnie przez grupy saperów składające się z co najmniej 10-15 osób, co pozwala na ręczne stawianie min.

Dowódca drużyny wraz ze swoim oddziałem saperów przenosi 2-4 miny do wyznaczonego obszaru i wskazuje miejsce ich rozłożenia. Po podłożeniu min oddział wycofuje się z powrotem do składu kolejnej partii min (nie dalej niż 30-50 metrów od granicy pola minowego).

Zgodnie z praktycznymi doświadczeniami przedstawionymi w podręczniku, bomby FAB-250 i głowice rakiet ziemia-powietrze S-300 były z powodzeniem stosowane jako ładunki wybuchowe do skutecznego niszczenia dróg.

Czasami miny były celowo instalowane bez kamuflażu, zmuszając AFU do zmiany trasy w kierunku obszarów, w których znajdują się ukryte miny.

Rosyjska instrukcja zaleca rozmieszczanie zgrupowań min przeciwpancernych na obwodnicach w sąsiedztwie przeszkód, takich jak uszkodzone pojazdy, zniszczone odcinki dróg i konstrukcje mostów drogowych.

Instrukcja wspomina o wykorzystaniu „Uragan” (MLRS) wyposażonego w miny kasetowe KPTM-3, a także zdalnych systemów minowania „Zemledelie” do skutecznego blokowania ruchu konwojów AFU

Instrukcja kładzie nacisk na skuteczność działań nocnych prowadzonych przez niewielkie grupy saperów wyposażone w noktowizory. Grupy te oddalają się od linii obronnych i kładą miny w różnych obszarach, w tym w strefach wcześniej oczyszczonych z min.

Instrukcja może nie wprowadza przełomowych innowacji, ale podkreśla zdolność wroga do ponownego zdalnego minowania oczyszczonych pól minowych lub rozmieszczania min podczas operacji ofensywnych w celu utrudnienia ruchu sił szturmowych. Ten dodatkowy czynnik komplikuje atak."

@Tatarigami_UA

Ponieważ nowe zdjęcia satelitarne z Vuhledar ujawniają rozmiary katastrofy, jakiej doświadczyła armia rosyjska zimą, a także trwającą kontrofensywę, kluczowe znaczenie ma zbadanie roli pól minowych i planowania operacyjnego w kształtowaniu operacji szturmowych.

Cel pola minowego wykracza poza powodowanie szkód; ma również na celu narzucenie przeciwnikowi określonego sposobu myślenia i taktycznego podejścia, zmuszając go do działania w sposób najkorzystniejszy dla strony ustawiającej pole minowe. Pola minowe ograniczają możliwości manewru wroga

Jednostki zmechanizowane służą do manewrowania, przeprowadzania szturmów, omijania pozycji wroga oraz przeprowadzania manewrów oskrzydlających. Ich siła ognia i prędkość terenowa czynią je idealnymi do takich operacji. Jednak pola minowe ograniczają pole manewru, hamując tempo ataku.

W przypadku napotkania pól minowych wróg musi przeznaczyć dodatkowe środki na usuwanie min, w tym pojazdy inżynieryjne. Jednak nawet po oczyszczeniu dostępna ścieżka pozostaje wąska, zmuszając duże siły do przewidywalnego poruszania się wzdłuż ograniczonej trasy

Obserwatorzy często błędnie zakładają, że Rosjanie i Ukraińcy nie używają pługów czołgowych do oczyszczania ścieżek. Jest to jednak niedokładne, ponieważ obie strony używają pługów czołgowych. Należy jednak pamiętać, że pługi czołgowe nie są uniwersalnym rozwiązaniem dla wszystkich wyzwań

Chociaż nie jest to powszechnie stosowana taktyka, wykorzystanie min poza trasą, takich jak TM-83, nie jest rzadkością. Umożliwia atak czołgów z flanki po ich wykryciu przez czujniki min, zamiast polegać na ciśnieniu wywieranym przez sam ciężar czołgu.

Inną alternatywą jest użycie zmodyfikowanych konfiguracji min, które są zaprojektowane tak, aby były odporne na pługi minowe. W tym konkretnym przypadku mina jest skonfigurowana do detonacji w odległości około 1,5 do 2 metrów po napotkaniu pługa.

Gdy żołnierze podążają wąską, oczyszczoną ścieżką, unieruchomienie czołgu oczyszczającego znacznie utrudnia lub nawet blokuje ruch kolumny. Taka sytuacja stwarza doskonałą okazję dla artylerii do celowania i zadawania uszkodzeń unieruchomionym lub spowolnionym siłom.

Krytycznym czynnikiem jest ponowne zainstalowanie min po ich zdetonowaniu lub usunięciu przez wroga. Wprowadza to dodatkową warstwę złożoności, którą strona atakująca musi zaplanować, przygotować i przeciwdziałać.
Niewystarczające przygotowanie powoduje zmniejszenie przewagi ognia zmechanizowanego w siłach szturmowych, przesuwając dynamikę pola walki na pojedynki artyleryjskie i szturmy piechoty. To ogranicza i utrudnia manewrowość strony atakującej.

Podsumowując, kluczowa rola pól minowych i środków przeciwpancernych w ograniczaniu manewrowości wroga i utrudnianiu jego siłom zmechanizowanym dokonania przełomu jest oczywista. Jednak podstawowa przyczyna tego niepowodzenia leży w braku odpowiedniego planowania i złego wywiadu.

Pola minowe zwiększają złożoność, ale przy skutecznym planowaniu nie są szkodliwe. Jeśli planiści po stronie atakującej nie przydzielą odpowiednio zasobów, podejmą błędne decyzje w oparciu o złe dane wywiadowcze lub zlecą atak pomimo niewystarczających zasobów, są skazani na porażkę.

@Tatarigami_UA

Biorąc pod uwagę toczące się dyskusje dotyczące ukraińskiej kontrofensywy, kluczowe znaczenie ma zrozumienie rozbudowanego systemu obronnego Rosji wzdłuż linii frontu, zwłaszcza na południu. Te linie obrony składają się z wielu przeszkód, przed którymi staną siły ukraińskie

Aby uzyskać wyraźniejszy obraz sytuacji, wykorzystamy zdjęcia satelitarne z lutego 2023 r. do analizy fragmentu fortyfikacji wroga położonych na południe od Wasyliwki w obwodzie zaporoskim. Chociaż od tego czasu zaszły pewne zmiany, ogólna idea obrony pozostaje taka sama.

Kluczową cechą linii obrony Rosji są słynne smocze zęby, piramidalne przeszkody przeciwpancerne, które mogą skutecznie utrudniać lub spowalniać jednostki zmechanizowane lub zmotoryzowane podczas ataku. Przeszkody te mogą być szczególnie skuteczne w połączeniu z innymi środkami obrony.

Często zdarza się, że obszary bezpośrednio poprzedzające i następujące po smoczych zębach są mocno zaminowane, a ten konkretny odcinek linii obrony nie jest wyjątkiem.

Kolejna linia obrony, usytuowana w odległości około 300-500 metrów od smoczych zębów, składa się z konwencjonalnych okopów, ziemianek i umocnień pojazdów, stanowiących osłonę dla pojazdów opancerzonych ustawionych w trybie „hull down”.

Powszechne jest wykorzystywanie linii drzew jako kamuflażu dla amunicji, stanowisk obserwacyjnych lub zespołów przeciwpancernych pocisków kierowanych (PPK). Niewykluczone, że w tym rejonie możemy zaobserwować obecność starszej broni przeciwpancernej, takiej jak MT-12 „Rapira”.

Około 500 metrów dalej rozpoczyna się kolejna linia obrony z rowem przeciwczołgowym. Ten wykopany rów ma zapobiegać postępowi atakujących pojazdów, zmuszając je do wpadnięcia do rowu, a tym samym unieruchomienia.

Chociaż pokonanie tych przeszkód jest z pewnością wykonalne i mieści się w granicach możliwości Ukrainy, ważne jest, aby przyznać, że ufortyfikowana obrona jest solidna i może znacząco utrudnić manewrowe siły atakujące.

Jeśli spojrzymy na te linie obrony na obrazie jako jeden szczebel, ważne jest, aby zauważyć, że Rosja ma wiele szczebli w niektórych obszarach, z aż trzema w pewnych kierunkach, każdy oddalony o dziesiątki kilometrów.

Siły powietrzne mogą zneutralizować tę obronę, ale ograniczona dostępność nowoczesnych odrzutowców w wystarczającej liczbie sprawia, że jest to trudne.

Udane przełamanie takich zabezpieczeń mogłoby posłużyć jako cenne studium przypadku dla badaczy i historyków, prezentujące skuteczną sztukę wojskową.

Autor: @Tatarigami_UA

"Zdobyłem rosyjski dokument zatytułowany „Rozporządzenie w sprawie Jednostek Szturmowych Z 8 Armii Połączonej”. Ten dokument przedstawia cele, organizacje i wymagania logistyczne jednostek „Storm Z”. Po przeanalizowaniu jego zawartości wydestylowałem główne punkty."

Dokument definiuje Kompanię „Storm Z” jako niezależną, połączoną, taktyczną, kombinowaną kompanię uzbrojenia utworzoną czasowo poza strukturą jednostki korpusu regularnej armii do natychmiastowego wykorzystania operacyjnego w wykonywaniu szczególnie złożonych misji bojowych.

Dokument przedstawia wniosek o powołanie kompanii „Storm Z” w ramach następujących jednostek:
Oddzielne Brygady Strzelców Zmotoryzowanych: 1, 9, 110, 114 1 Korpusu Armii
Pułki strzelców zmotoryzowanych (150. dywizja): 102., 103. dywizja
Pułki czołgów (150. dywizja): 68., 163. dywizja
Oddzielne Brygady Strzelców Zmotoryzowanych: 4, 6, 7, 110, 123, 132.
Skład kompanii (lub oddziału) ma elastyczną strukturę, która zmienia się w zależności od otrzymanej misji bojowej, warunków sytuacyjnych, ukształtowania terenu i innych czynników i jest uzupełniony o niezbędną liczbę personelu

Struktura „Storm Company Z” (100 pracowników):
4x Capture Squad (po 10 pracowników)
4x oddział wsparcia ogniowego (po 10 osób)
1x dowództwo kompanii (2 osoby)
1x Grupa Inżynierii Bojowej (5 pracowników)
1x Grupa rozpoznawcza (8 pracowników)

1x Grupa Medevac (3 osoby)
1x załoga UAV (2 osoby)

Cele fkompanii Storm 'Z' to:
• Prowadzenie działań bojowych w mieście (wiosce) lub na terenach o trudnych warunkach geograficznych.
• Zdobycie ważnych obiektów, takie jak twierdze, stanowiska dowodzenia, centra komunikacyjne, budynki, budowle

• Przeprowadzanie akcji sabotażowych na terytoriach kontrolowanych przez wroga.
• Wyszukiwanie i niszczenie grup sabotażowych i rozpoznawczych.

• Aby blokować struktury i eliminować w nich siły wroga.
• Aby dostosować ogień artyleryjski i wsparcie powietrzne

Należy zaznaczyć, że żołnierze, którzy dołączają do oddziału Storm-Z, otrzymują status równoważny ochotnikom „BARS” i otrzymują pensję w wysokości 205 000 rubli miesięcznie na czas trwania kontraktu.

TRENING GRUPOWY

Szkolenie i koordynacja kompanii Z zajmuje zazwyczaj od 10 do 15 dni i przebiega w trzech etapach.

W pierwszym etapie nacisk kładziony jest na przywrócenie sprawności personelu wojskowego w zakresie różnych umiejętności, w tym obsługi broni, udzielania pierwszej pomocy, kamuflaż, przygotowanie schronienia, rozpoznanie i łączność. Szkolenie obejmuje również specjalistyczne szkolenie dla operatorów UAV oraz rozmieszczanie i usuwanie min i pułapek.
Drugi etap szkolenia obejmuje koordynację drużynową, z naciskiem na wspólne działania personelu wojskowego w parach bojowych, triach i oddziałach bojowych. Obejmuje samopomoc i pomoc wzajemną, wzajemną osłonę przeciwogniową, łączność radiową, i przygotowanie do skoordynowanych działań podczas przemarszów, szturmów miejskich, zdobywania punktów ufortyfikowanych i zabezpieczania zdobyczy.

Trzeci etap szkolenia obejmuje koordynację plutonów, z głównym naciskiem na przygotowanie ich do prowadzenia działań szturmowych i koordynacji wspólnych działań podczas przemarszów, szturmów miejskich, zdobywania punktów ufortyfikowanych i zabezpieczania zdobyczy.

Warto zauważyć, że kompania Z obejmuje osadzonych i istnieją szczególne regulacje dotyczące ich udziału.

Zdódło: @Tatarigami_UA

W  poprzedniej analizie autor badał uzbrojenie i rolę jednostek szturmowych. Jednak ich rzeczywista skuteczność i struktura często odbiega od tego, co jest napisane w instrukcjach. Aby przedstawić bardziej realistyczną perspektywę, podzielił się ostatnim spostrzeżeniem na temat jednostek szturmowych...

Na początek ważne jest rozróżnienie między tymczasowymi i stałymi jednostkami szturmowymi. Jednostki szturmowe, które są zintegrowane w strukturę batalionu, pułku lub brygady, nazywane są jednostkami „szturmowymi”. Ich wielkość może wahać się od kompanii do wzmocnionego batalionu

Istnieją również tymczasowe jednostki/grupy szturmowe zebrane w ramach pułku lub batalionu do określonej operacji szturmowej, nie mają one liczby, nazwy, określonej struktury, regularnych dowódców ani uzbrojenia, ale zamiast tego są dostosowane do specyficznych wymagań każdej misji.

Tymczasowe formacje szturmowe są tworzone dla konkretnych misji i nie otrzymują dodatkowego szkolenia ani czasu na zbudowanie koordynacji jednostek. Po zakończeniu misji formacja zostaje rozwiązana, a żołnierze wracają do swoich regularnych plutonów i kompanii do następnego zadania.

Na przykład, jeśli wróg wykryje, że ukraińscy obrońcy mają tylko 10 żołnierzy w okopach bez znaczącej broni przeciwpancernej, mogą utworzyć grupę szturmową z przewagą 5:1 i wesprzeć ją kilkoma czołgami, aby zwiększyć swoje szanse sukcesu.

Opierając się na osobistych anegdotach zebranych na linii frontu, jakość tymczasowych jednostek szturmowych jest wątpliwa. Jednostki te wykazują skłonność do wycofywania się po początkowych stratach i często brakuje im odpowiedniej komunikacji, co prowadzi do trudności w koordynacji działań :)

Co więcej, byli podatni na oszustwa, a wielu z nich zostało wprowadzonych w błąd i wysłanych do przedwczesnych ataków pod fałszywym pretekstem, takich jak rzekome zniszczenie ukraińskich pozycji ogniem artyleryjskim. (ech te ruskie)

Stałe jednostki szturmowe zwane „Sztormami” są zintegrowane ze strukturą i mają formalnych dowódców. Jakość ich szkolenia może się znacznie różnić w zależności od jednostki tworzącej jednostkę „sztormową”, od braku szkolenia do rygorystycznego i poważnego szkolenia.

Jednostka szturmowa szturmowa zazwyczaj składa się z kompanii szturmowej wraz z jednym lub dwoma czołgami i kilkoma pojazdami opancerzonymi, które są wykorzystywane do transportu piechoty na linię frontu. Jednostki te mogą być również rozmieszczane pieszo lub transportowane na czołgach, w zależności od sytuacji.

Wydaje się, że rosyjskie dowództwo, prawdopodobnie pod wpływem Wagnera, podjęło decyzję o utworzeniu oddziałów „Szturmowych” do przełamywania misji szturmowych. W rezultacie sukces tych jednostek będzie w dużej mierze zależał od zasobów i kompetencji samej brygady.

Niektóre jednostki szturmowe przeszły intensywne szkolenie i doświadczonych instruktorów, aby budować pracę zespołową, podczas gdy inne zostały pospiesznie złożone z niechcianych żołnierzy, aby wykonać rozkazy, co prowadziło do różnych poziomów jakości.

Warto zauważyć, że niektóre jednostki Szturmu zostały przekształcone w „oddziały karne”, w których funkcjonariusze umieszczają problematycznych lub nieposłusznych żołnierzy. Istnieją co najmniej 2 udokumentowane przypadki, w których funkcjonariusze wykorzystali groźbę przeniesienia żołnierzy do tych jednostek jako środek wymuszenia.

Chociaż nie są pozbawione wad, niektóre jednostki szturmowe okazały się groźne w misjach szturmowych. Ich zdolności adaptacyjne i elastyczność pozwalają im z powodzeniem lokalizować i atakować słabe punkty statycznej i niemanewrowej obrony.

Z oceny autora wynika, że Kreml prowadzi zakrojony na szeroką skalę, trwający eksperyment, aby dostosować się do wyzwań. Dowódcy polowi próbują wdrażać dyrektywy swoich przełożonych, z różnym skutkiem, od pełnego wykonania do zwykłej imitacji. 
Zmiana strategii wojskowej wroga z koncentrowania się na dywizjach i armiach na rzecz mniejszych batalionów i kompanii może sugerować ograniczone możliwości. Tworzenie grup szturmowych wskazuje na chęć kontynuowania zaciekłych operacji ofensywnych, choć na mniejszą skalę.

Autor: Tatarigami_UA

Druga część wątku "Jednostki szturmowe", w której autor koncentruje się na sugestiach dotyczących rosyjskich jednostek szturmowych w walce miejskiej, zebranych z przechwyconych dokumentów. Sekcja zawiera ogólne zalecenia dotyczące taktyk, które jednostki szturmowe mogą stosować w scenariuszach działań wojennych w mieście.

Główne zapisy dokumentu dotyczące działań wojennych w mieście:
- Aby zapewnić bezpieczne przejście, w ogrodzeniach i budynkach należy zrobić wyłomy za pomocą czołgów lub materiałów wybuchowych.
- Trasa ruchu kompanii szturmowych, jeśli to możliwe, powinna wykluczać ruch po drogach i prostych ulicach

- Umieszczanie punktów obserwacyjnych na dachach budynków jest zabronione w środowisku miejskim.

- W ramach taktyki wojskowej zaleca się nadawanie nowych nazw ulicom i budynkom w napadanych miastach. Ma to na celu zmylenie obrońców i wykorzystanie otwartych kanałów komunikacyjnych. W tym przypadku napastnicy nazwali ulice Lenina, Stalina i Chruszczowa

- Szturm rozpoczyna się ostrzałem artyleryjskim na pierwszą linię obrony. Przeniesienia ognia artyleryjskiego na następną linię dokonuje dowódca

- Jeśli wielopiętrowy budynek jest dobrze ufortyfikowany i nie można go łatwo zaatakować, należy zastosować metodę „przeciskania”: zamiast blokowania budynku, napastnicy powinni schronić się w pobliskich budynkach.

- Tymczasem zespoły artylerii (lub AGS) i wsparcia ogniowego powinny przystąpić do walki z celem. W ten sposób wróg ma szansę opuścić budynek, ponosząc straty z artylerii, dając drużynie szturmowej szansę na atak

Kiedy pluton szturmowy próbuje oczyścić budynek wielopiętrowy lub wielowejściowy, zaleca się działanie w następującej kolejności:
- Przy każdym wejściu ustawia się jedną osobę, której zadaniem jest powstrzymanie ataku wroga z piwnicy lub z ulicy.

- Pluton zaczyna przemieszczać się po klatce schodowej w małych grupach (3 osoby) na wyższe piętra, podczas gdy żołnierze osłaniają się nawzajem.
- Oczyszczać powinno się każde mieszkanie po kolei na każdym piętrze (pokój po pokoju- po kolei)

- Do jednopokojowego mieszkania wystarczą trzy osoby.
- Podczas oczyszczania wspólnego korytarza na piętrze ustawiana jest grupa osłonowa (1-2 osoby), której zadaniem jest powstrzymanie ataku wroga z nieoczyszczonego mieszkania lub schodów z wyższych pięter.

- Wspólne korytarze na wyższych piętrach są zaminowywane, aby wykluczyć penetrację wroga na tyły. Oczyszczanie reszty budynku odbywa się w ten sam sposób

- Po zabezpieczeniu wszystkich pięter ścianę mieszkania na drugim piętrze rozbijamy TNT lub C-4, aby uzyskać dostęp do reszty budynku (klatki obok).

W miarę postępu wojny Rosjanie dążą do modernizacji i uelastycznienia się poprzez wprowadzanie zmian. Jednak większość instrukcji jest nadal odgórna i ślepo stosowana na polu bitwy w oparciu o kilka udanych przykładów, przypominających "kult cargo".
Osiągnięcie biegłości w taktyce działań wojennych w mieście wymaga intensywnego szkolenia i odpowiedniej logistyki, w tym poligonów, wykwalifikowanych instruktorów i odpowiedniego sprzętu komunikacyjnego. Nawet przy intensywnym szkoleniu potrzeba czasu, aby zespół stał się skuteczny. 
 Autor: Tatarigami_UA

sorry za ew błędy...

Siły rosyjskie reorganizują swoją taktykę szturmową po tym, jak doświadczyły niepowodzeń w swojej obecnej strukturze. Batalionowe Grupy Taktyczne (BTG) są zastępowane nową jednostką o nazwie „Jednostka Szturmowa” lub „Oddział Szturmowy”

Opierając się na przechwyconym rosyjskim podręczniku, jednostka szturmowa (lub oddział) to siła wielkości batalionu przeznaczona do przeprowadzania szturmów w ufortyfikowanych liniach drzew i środowiskach miejskich. Zasadniczo jest to wzmocniony batalion ze szczególnym naciskiem na operacje szturmowe.

Oddział szturmowy można dostosować do wymagań misji i składa się z 2-3 kompanii szturmowych, jednostki dowodzenia, jednostki wsparcia artylerii i innych grup: rozpoznawczych, czołgów, EW, AD, wsparcia ogniowego, UAV, Medevac, miotaczy ognia, inżynieria szturmowa, rezerwa, odzyskiwanie sprzętu

Uzbrojenie jednostki szturmowej:
- Trzy czołgi T-72
- Dwa Zu-23 i 3 MANDAPY
- 12 przenośnych miotaczy ognia
- Sześć dział samobieżnych (2S9),
- Sześć holowanych dział artyleryjskich (D30)
- Dwa AGS-17
- Dwa ckm-y Kord,
- Dwa PPK
- Dwie pary snajperów.
- BREM-L

Główną jednostką oddziału szturmowego jest kompania szturmowa składająca się z jednostki dowodzenia, zespołu UAV, plutonów szturmowych, plutonu wsparcia artylerii, grupy czołgów, sekcji rezerwy, plutonów wsparcia artylerii, sekcji medevac.

Uzbrojenie kompanii szturmowej:
- Cztery BMP lub BMD-2
- Jeden T-72
- dwa AGS-17,
- Dwa kordy HMG
- Dwa PPK
- Dwie pary snajperów
- Dwie moździerze - zamiennie 82 lub 120 mm
- Jeden D30 lub 2S9

Podstawowym składnikiem formacji bojowej jest pluton szturmowy, który może składać się z grupy atakującej, osłony, grupy dowodzenia i plutonu wsparcia ogniowego wzmocnionego dodatkową siłą ognia: AGS, moździerz, działo D-30, grupa pancerna i oddział ewakuacyjny.

Pluton szturmowy składa się z 12-15 członków, podzielonych na grupy taktyczne po 3 osoby i wyposażonych w zależności od wymagań misji. Sekcja rezerwowa może uzupełnić pluton o dodatkową siłę ognia - strzelec maszynowy, pomocnik strzelca maszynowego, strzelcy.

Główne postanowienia szturmowe:
• Przerwa między natarciem a ostrzałem artyleryjskim na pozycje ufortyfikowane nie powinna być dłuższa niż jedna minuta
• Zaleca się używanie UAV do rozpoznania, ale nie zaleca się używania ich do monitorowania bitwy, aby uniknąć utraty UAV.

• Okupacja opuszczonych okopów jest zabroniona, ponieważ mogły być na nich ustawione pułapki lub mogły być przygotowane jako cele do ostrzału artyleryjskiego.
• Napastnicy nie mogą sami ewakuować rannych; muszą przekazać współrzędne rannego zespołowi ewakuacyjnemu.

• Dowódca plutonu kieruje ogniem moździerzowym.
• Dowódca plutonu/kompanii decyduje o celach artyleryjskich, ale tylko dowódca jednostki może zapewnić wsparcie lotnicze.
• Zalecaną metodą strzelania dla AGS-17 jest ogień pośredni, z preferowanym zasięgiem ognia 600-1700 m

Podczas szturmu grupa pancerna może działać jako całość lub być podzielona między plutony. Moździerze plutonu wsparcia artylerii są rozdzielane między plutony szturmowe, podczas gdy działo artyleryjskie podlega bezpośrednio dowódcy.
• Podczas ataku na linię drzew pluton powinien poruszać się w szyku diamentowym
• Podczas szturmu kompania szturmowa lub pluton nie mogą poruszać się po otwartych przestrzeniach i zamiast tego powinny poruszać się wyłącznie w obrębie linii drzew.

Rosjanie przechodzą z większych struktur, takich jak BTG, do mniejszych, bardziej zwinnych jednostek szturmowych. Nadal jednak polegają w dużym stopniu na wsparciu artylerii. Nie jest pewne, czy mają wystarczającą ilość rzadkiej broni, takiej jak 2S9, moździerze, AGS i amunicja, aby wyposażyć wszystkie jednostki.

Wydaje się, że wpływ na tę decyzję miały postępy Wagnera w rejonie Bachmutu oraz zmniejszona dostępność pojazdów i uzbrojenia od lutego 2022 roku. W przeciwieństwie do BTG, oddziały szturmowe nie wydają się mieć w swojej strukturze logistyki ani jednostek MLRS.

Autor: @Tatarigami_UA

Kobiety są jak dobermany.