Strona 104

Wiele lat temu zły nazistowski naukowiec, chcąc wyplenić Żydów ze swojej okolicy, dodał do koszernego pieczywa tajemniczego wirusa. Jednak wirus nie zadziałał tak, jak by sobie tego życzył niemiecki uczony, bowiem zarażeni zaczęli zmieniać się w zombie, siejąc strach i spustoszenie. I choć nieumarłych udało się na jakiś czas powstrzymać, Żydzi-zombie powrócili, tym razem zagrażając pewnej spokojnej, szczęśliwej małomiasteczkowej rodzinie. Jedynym sposobem na pokonanie nieumarłych Żydów jest użycie przeciwko nim niekoszernego jedzenia - mięsa ze świni. Sytuację zagrożonej rodziny komplikuje fakt, że jedyną wieprzowiną dostępną w obrębie całego domostwa jest udomowione zwierzę o imieniu Larry.

Cześć! 

Schronisko znajduje się w Wierzchowskiej Grani, około 20 m powyżej poziomu drogi. Ma jeden otwór na południowej jej stronie i cztery otwory na północnej stronie. Za otworem południowym jest górna część schroniska mająca postać wydłużonej, dość wysokiej komory. W lewej jej części znajduje się studzienka odkopana przez grotołazów w 2017 roku. Prowadzi do dolnej części schroniska, w której również jest niewielka salka. Jest nieco większa i ma 4 otwory.

Schronisko znane od dawna. W literaturze po raz pierwszy opisał go Kazimierz Kowalski w 1951 roku. Wówczas były to dwa odrębne schroniska i nadał im nazwę Schronisko przy Jaskini Mamutowej I i Schronisko przy Jaskini Mamutowej II. Tak samo potraktowali je A. Górny i M. Szelerewiczw 1986 r. W 2017 r. po odkopaniu połączenia między nimi schroniska te stały się jednym schroniskiem o nazwie Schronisko przy Jaskini Mamutowej Pierwsze. Jego plan opracował N. Sznober w 2015 r.

Cześć! 

Schronisko znajduje się w Wierzchowskiej Grani, około 20 m powyżej poziomu drogi. Ma jeden otwór na południowej jej stronie i cztery otwory na północnej stronie. Za otworem południowym jest górna część schroniska mająca postać wydłużonej, dość wysokiej komory. W lewej jej części znajduje się studzienka odkopana przez grotołazów w 2017 roku. Prowadzi do dolnej części schroniska, w której również jest niewielka salka. Jest nieco większa i ma 4 otwory.

Schronisko znane od dawna. W literaturze po raz pierwszy opisał go Kazimierz Kowalski w 1951 roku. Wówczas były to dwa odrębne schroniska i nadał im nazwę Schronisko przy Jaskini Mamutowej I i Schronisko przy Jaskini Mamutowej II. Tak samo potraktowali je A. Górny i M. Szelerewiczw 1986 r. W 2017 r. po odkopaniu połączenia między nimi schroniska te stały się jednym schroniskiem o nazwie Schronisko przy Jaskini Mamutowej Pierwsze. Jego plan opracował N. Sznober w 2015 r.