Strona 76

Z racji że dziecię mi podrosło i weszło w etap gier kupiłem mu warcaby w które zaczęliśmy grać. Za głowę się jednak złapałem jakie bzdury co do zasad tej gry przeczytałem w internetowych, dlatego postanowiłem przedstawić kilka z nich wraz z krótkim opisem jak jest. W ten sposób grając przed lustrem w swoich piwnicach będziecie grali jak trzeba.

1. Nie można bić do tylu- a taki wał, wg zasad można i tyle
2. Za niezbicie tracisz życie - no też taki wał. Bicie jest obowiązkowe, to znaczy, że jeśli ktoś nie wykona bicia tylko inny ruch, to należy ten ruch cofnąć i wykonać bicie
3. Bicie można przerwać w dowolnej chwili - to nie jest prawdą, bicie należy wykonać całe, aż z danej sytuacji zbite zostaną wszystkie figury jakie podlegają biciu.
4. Można wybrać bicie jeśli jest ich kilka - i tak i nie - jeśli jest sytuacja, gdy mamy kilka możliwości bicia wybrać należy to, które jest większym biciem (zbije więcej figur przeciwnika), jeśli dwie sytuacje powodują zbicie takiej samej liczby figur to można wykonać to bardziej korzystne dla nas

No i kilka zdań na koniec, prawdziwe warcaby to warcaby stupolowe/międzynarodowe lub czasami nazywane polskimi. Mają planszę 10x10 pól i na starcie każdy zawodnik ma 20 pionów.

To w co najczęściej gramy to tzw. warcaby angielskie gdzie plansza ma wymiary 8x8 pól i każda ze stron na starcie ma 12 pionów.

Życzę Wszystkim przyjemnej gry przy świątecznym serniczka.

15 grudnia 1852 roku, urodził się Henri Becquerel, francuski chemik i fizyk. Można powiedzieć że miał dobry start w życiu - urodził się w rodzinie, która od pokoleń była znana z zamiłowania do nauki. Henri zajmował się głównie badaniem fluorescencji i fosforescencji. Pewnego razu, chciał sprawdzić czy odkryte przez Wilhelma Röntgena promieniowanie X również ma związek z fosforescencją. Naświetlił więc rudę uranu promieniowaniem słonecznym i opakował kliszą światłoczułą. Zbieg okoliczności sprawił, że kolejne pomiary, ze względu na pochmurną pogodę musiały zostać przełożone więc próbki "przeleżały" owinięte w kliszę w ciemnej szufladzie. Ku zdumieniu Becquerela, wszystkie klisze okazały się być zaczernione, co wskazywało, że sama próbka emituje promieniowanie. Tak właśnie odkryto zjawisko naturalnej promieniotwórczości. Becquerel prowadził dalsze badania nad tym zjawiskiem, ale były to doświadczenia jakościowe - co doprowadziło go do błędnych wniosków, które skorygowała dopiero, przeprowadzając badania ilościowe Maria Skłodowska-Curie. Za swoją pracę nad radioaktywnością, wraz z Marią oraz Pierrem Curie otrzymał Nagrodę Nobla w 1903 roku.

Od jego nazwiska pochodzi jednostka aktywności promieniotwórczej: 1 Bq, co oznacza jeden rozpad promieniotwórczy na sekundę