Strona 11

W stodole Czikity coś się porusza pod deskami — nie woda, nie filtr, tylko ziemia pełna życia. Mrówki wychodzą z pęknięć, tworząc wzory, które przypominają rybę, i zaczynają szeptać o liczbach, których człowiek nie pojmie. Gdy noc zapada, Czikita odkrywa, że niektóre kolonie nie tylko chodzą — one patrzą.

PS. Tym razem wyszło prawie jakby to sam jesiotrowy książe podkładał narrację. Tak więc ostrzegałem. 

oczywiście inspiracja: 

PS2: w kontynunacji z mrówkami postaram się juz wrócić do starego stylu, ale nie przeciągająć scen. 

W lodowej stodole Czikita spotyka jesiotra, który nie powinien istnieć. Mleczny Albatros mówi, a jego głos brzmi jak echo z dna basenu. To nie sen — to powrót pamięci, której nie da się odfiltrować.


Uwaga: 
Bezpośrednia kontynuacja poprzedniego odcnika. Z Amoniakiem nie można przesadzać ,wyszło prawie 20 min. 

W stodole Czikity woda zaczyna żyć własnym życiem — z basenu unosi się świetlista postać, a ryby krążą jak w rytuale. Każdy pomiar amoniaku przynosi inne wartości, jakby sama natura próbowała coś powiedzieć. Jesiotr‑Chan odkrywa, że filtr nie oczyści wszystkiego — niektóre rzeczy trzeba wypłukać z pamięci.

Czekam na aktualizację jesiotrową, ale szkoda, żeby zginęła w morzu spamu z Bombą (na którego też czekam).

@[Firefox] chcesz ogóra do śniadania, czy czerwony banan na deser wystarczy?

Wujek wraca po latach, a Jesiotr‑Chan musi zmierzyć się z cieniem, który zna jej dom lepiej niż ona sama. W deszczu i czerwonym świetle stodoły granica między rodziną a intruzem zaczyna się rozmywać. Każdy krok, każda kropla — to próba kalibracji strachu, którego nie da się wypłoszyć.

inspiracja:

Wczoraj minęły dokładnie 2 msc od pierwszego filmu, i od tego czasu mamy 31 filmów, nie spodziewałem się że to tak daleko zajdzie xD
Ale jesiotrowy książe to nieskończona ilosć pomysłow :D