Motoryzacja
5 l
17
We wczesnych latach pięćdziesiątych typy traktorów i transporterów ładunków na podwoziach gąsienicowych były w rzeczywistości jedynym typem pojazdu o wystarczającej ładowności na terenach o niskiej ładowności, z zachowaniem zdolności do transportu sprzętu wojskowego i holowania ognia.
Nie tylko ze względu na krótkie standardy między serwisami pojazdów gąsienicowych, ich stosunkowo niskie prędkości zarówno na utwardzonych drogach, jak i na wsi, stopniowo zastępowano je traktorami kołowymi, które były wykorzystywane zwłaszcza w terenowych i nie ekstremalnych warunkach atmosferycznych.
Z pomocą ówczesnego przedstawiciela ZSRR marszałka GK Żukowa Rada Ministrów ZSRR zatwierdziła dekret nr 1258-563 z dnia 25 czerwca 1954 r. W sprawie utworzenia specjalnych biur projektowych w ZIL w Moskwie i MAZ w Mińsku, których głównym zadaniem polegało na opracowywaniu konstrukcji traktorów wielokołowych na potrzeby sił zbrojnych.
Kierownikiem projektu został doświadczony autor i lider wielu udanych projektów samochodów terenowych, dwukrotny zdobywca nagrody państwowej ZSRR (dla typów GAZ-61, BA-64 i „485”) Witalij Andriejewicz Grechev (1903-1978). biuro w fabryce Zij w Moskwie. W momencie jej powstania w firmie przeprowadzono badania weryfikacyjne pojazdów seryjnych typu BTR-152 oraz prototypów eksperymentalnych projektów ЗиС-121В, ЗиС-126, ЗиС-128 i БТР-Э152В, wyposażonych w opony o dużej średnicy, wysokie drogowe z możliwością centralnej regulacji ciśnienia na nich.
Ogólną koncepcję modelu, reprezentowanego przez projekt pod oznaczeniem ЗиС-Э134, podano zgodnie z jego przeznaczeniem. W jak najkrótszym czasie miał powstać wielozadaniowy ciągnik wojskowy - nośnik ładunków o masie od 5 do 6 ton, z podwoziem 8x8, o dużej zdolności przewozowej w terenach o niskim oporze. Należy opracować pojazd zdolny do przewożenia strzelającego i innych ładunków, przy czym masa holowanej przyczepy (odpalającej) powinna sięgać połowy masy całego ciągnika.
W celu uzyskania jak najlepszych właściwości jezdnych pojazdu na drogach utwardzonych i nieutwardzonym terenie, przy zachowaniu zdolności do holowania ognia, a zwłaszcza w celu maksymalnego skrócenia okresu rozwoju, projekt ЗиС-Э134 elementy konstrukcyjne, podgrupy i grupy skonstruowane i jeszcze nieużywane są wykorzystywane w jak najszerszym zakresie.
Praktycznie całe podwozie z czterema osiami, oddzielonymi 1500 mm, miało nową konstrukcję, równomiernie rozkładając nacisk na wszystkie koła i umożliwiając wysokie pokonywanie przeszkód, takich jak poprzeczne rowy, kłody i duże kamienie.
Współpraca specjalnego biura projektowego z Instytutem Badań Przemysłu Oponiarskiego zaowocowała zbudowaniem specjalnych ośmiowarstwowych opon o wymiarach 14,00-18 (model И-113) o średnicy ponad 1200 mm, co pozwoliło na zmiana ciśnienia wewnętrznego w szerokim zakresie od 3,5 kg / cm do 0,2 kg / cm bez ryzyka uszkodzenia ścian bocznych i bieżnika opony przy odkształceniu do 35% wysokości profilu opony przy wspomnianym minimalnym ciśnieniu powietrza. W tym przypadku nastąpił nawet pięciokrotny wzrost powierzchni styku opony z terenem, a proporcjonalnie ciśnienie właściwe spadło do poziomu typowego dla pojazdów gąsienicowych. W dalszej kolejności opracowano czterowarstwowe opony w rozmiarze 14.00-18 z kauczuku naturalnego, w którym udało się uzyskać jeszcze większą zmianę w obszarze styku opony z podłożem przy tej samej zmianie ciśnienia powietrza w oponie. .
Jednostka napędowa ZIS-120VK przeszła poważne zmiany w blokach cylindrów, układach zaworowych i innych układach, które doprowadziły do wzrostu wydajności silnika.
Moment obrotowy był przenoszony na koła pojazdu poprzez przekładnię hydrodynamiczną przekładni głównej, a później przez osie przegubowe w przednich i tylnych przekładniach pomocniczych / redukcyjnych oraz mechanizmach różnicowych osi.
Szczególną rolę w napędzie pojazdu odgrywał hydrotransformator bezpośrednio połączony z jednostką napędową.
Nie tylko ze względu na krótkie standardy między serwisami pojazdów gąsienicowych, ich stosunkowo niskie prędkości zarówno na utwardzonych drogach, jak i na wsi, stopniowo zastępowano je traktorami kołowymi, które były wykorzystywane zwłaszcza w terenowych i nie ekstremalnych warunkach atmosferycznych.
Z pomocą ówczesnego przedstawiciela ZSRR marszałka GK Żukowa Rada Ministrów ZSRR zatwierdziła dekret nr 1258-563 z dnia 25 czerwca 1954 r. W sprawie utworzenia specjalnych biur projektowych w ZIL w Moskwie i MAZ w Mińsku, których głównym zadaniem polegało na opracowywaniu konstrukcji traktorów wielokołowych na potrzeby sił zbrojnych.
Kierownikiem projektu został doświadczony autor i lider wielu udanych projektów samochodów terenowych, dwukrotny zdobywca nagrody państwowej ZSRR (dla typów GAZ-61, BA-64 i „485”) Witalij Andriejewicz Grechev (1903-1978). biuro w fabryce Zij w Moskwie. W momencie jej powstania w firmie przeprowadzono badania weryfikacyjne pojazdów seryjnych typu BTR-152 oraz prototypów eksperymentalnych projektów ЗиС-121В, ЗиС-126, ЗиС-128 i БТР-Э152В, wyposażonych w opony o dużej średnicy, wysokie drogowe z możliwością centralnej regulacji ciśnienia na nich.
Ogólną koncepcję modelu, reprezentowanego przez projekt pod oznaczeniem ЗиС-Э134, podano zgodnie z jego przeznaczeniem. W jak najkrótszym czasie miał powstać wielozadaniowy ciągnik wojskowy - nośnik ładunków o masie od 5 do 6 ton, z podwoziem 8x8, o dużej zdolności przewozowej w terenach o niskim oporze. Należy opracować pojazd zdolny do przewożenia strzelającego i innych ładunków, przy czym masa holowanej przyczepy (odpalającej) powinna sięgać połowy masy całego ciągnika.
W celu uzyskania jak najlepszych właściwości jezdnych pojazdu na drogach utwardzonych i nieutwardzonym terenie, przy zachowaniu zdolności do holowania ognia, a zwłaszcza w celu maksymalnego skrócenia okresu rozwoju, projekt ЗиС-Э134 elementy konstrukcyjne, podgrupy i grupy skonstruowane i jeszcze nieużywane są wykorzystywane w jak najszerszym zakresie.
Praktycznie całe podwozie z czterema osiami, oddzielonymi 1500 mm, miało nową konstrukcję, równomiernie rozkładając nacisk na wszystkie koła i umożliwiając wysokie pokonywanie przeszkód, takich jak poprzeczne rowy, kłody i duże kamienie.
Współpraca specjalnego biura projektowego z Instytutem Badań Przemysłu Oponiarskiego zaowocowała zbudowaniem specjalnych ośmiowarstwowych opon o wymiarach 14,00-18 (model И-113) o średnicy ponad 1200 mm, co pozwoliło na zmiana ciśnienia wewnętrznego w szerokim zakresie od 3,5 kg / cm do 0,2 kg / cm bez ryzyka uszkodzenia ścian bocznych i bieżnika opony przy odkształceniu do 35% wysokości profilu opony przy wspomnianym minimalnym ciśnieniu powietrza. W tym przypadku nastąpił nawet pięciokrotny wzrost powierzchni styku opony z terenem, a proporcjonalnie ciśnienie właściwe spadło do poziomu typowego dla pojazdów gąsienicowych. W dalszej kolejności opracowano czterowarstwowe opony w rozmiarze 14.00-18 z kauczuku naturalnego, w którym udało się uzyskać jeszcze większą zmianę w obszarze styku opony z podłożem przy tej samej zmianie ciśnienia powietrza w oponie. .
Jednostka napędowa ZIS-120VK przeszła poważne zmiany w blokach cylindrów, układach zaworowych i innych układach, które doprowadziły do wzrostu wydajności silnika.
Moment obrotowy był przenoszony na koła pojazdu poprzez przekładnię hydrodynamiczną przekładni głównej, a później przez osie przegubowe w przednich i tylnych przekładniach pomocniczych / redukcyjnych oraz mechanizmach różnicowych osi.
Szczególną rolę w napędzie pojazdu odgrywał hydrotransformator bezpośrednio połączony z jednostką napędową.
