Wiedza
10 m
1
Rzadko się o tym mówi.
W 1938 r. władze polskie, obawiając się masowego przyjazdu Żydów-obywateli polskich w III Rzeszy, w związku z antyżydowską polityką tego kraju, postanowiły pozbawić ich obywatelstwa polskiego[1]. 31 marca 1938 Sejm uchwalił ustawę o pozbawianiu obywatelstwa, zgodnie z którą obywatel polski mógł być go pozbawiony m.in. jeżeli przebywał nieprzerwanie za granicą ponad 5 lat od powstania państwa polskiego.
W praktyce oznaczało to, że obywatele RP mieszkający od lat w Niemczech mieli obowiązek potwierdzić ważność paszportów, inaczej tracili prawo wjazdu do Polski. Decyzja ta miała charakter administracyjno-prawny i była podyktowana obawą przed przerzuceniem na Polskę problemu, którego źródłem była polityka władz niemieckich.
W odpowiedzi władze III Rzeszy przeprowadziły w październiku 1938 r. tzw. Polenaktion – przymusowe wydalenie osób posiadających polskie obywatelstwo, których Niemcy nie chcieli dalej tolerować na swoim terytorium. Nie była to akcja karna ani represja za działalność polityczną, lecz nagłe usunięcie cudzoziemców w ramach konfliktu prawnego między państwami.
Polenaktion wywołała protesty polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, które zagroziło, że w odwecie wydali z Polski obywateli niemieckich. Na skutek tego w Berlinie rozpoczęły się rokowania polsko-niemieckie, a Polenaktion wstrzymano. Żydów, których Niemcy nie zdołali przepędzić przez granicę, zabierano z powrotem w głąb kraju, najczęściej do obozów koncentracyjnych.
W odwecie za objęcie tą akcją jego rodziny Herschel Grynszpan zabił niemieckiego dyplomatę Ernesta vom Ratha, co stało się pretekstem do nocy kryształowej.
W 1938 r. władze polskie, obawiając się masowego przyjazdu Żydów-obywateli polskich w III Rzeszy, w związku z antyżydowską polityką tego kraju, postanowiły pozbawić ich obywatelstwa polskiego[1]. 31 marca 1938 Sejm uchwalił ustawę o pozbawianiu obywatelstwa, zgodnie z którą obywatel polski mógł być go pozbawiony m.in. jeżeli przebywał nieprzerwanie za granicą ponad 5 lat od powstania państwa polskiego.
W praktyce oznaczało to, że obywatele RP mieszkający od lat w Niemczech mieli obowiązek potwierdzić ważność paszportów, inaczej tracili prawo wjazdu do Polski. Decyzja ta miała charakter administracyjno-prawny i była podyktowana obawą przed przerzuceniem na Polskę problemu, którego źródłem była polityka władz niemieckich.
W odpowiedzi władze III Rzeszy przeprowadziły w październiku 1938 r. tzw. Polenaktion – przymusowe wydalenie osób posiadających polskie obywatelstwo, których Niemcy nie chcieli dalej tolerować na swoim terytorium. Nie była to akcja karna ani represja za działalność polityczną, lecz nagłe usunięcie cudzoziemców w ramach konfliktu prawnego między państwami.
Polenaktion wywołała protesty polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, które zagroziło, że w odwecie wydali z Polski obywateli niemieckich. Na skutek tego w Berlinie rozpoczęły się rokowania polsko-niemieckie, a Polenaktion wstrzymano. Żydów, których Niemcy nie zdołali przepędzić przez granicę, zabierano z powrotem w głąb kraju, najczęściej do obozów koncentracyjnych.
W odwecie za objęcie tą akcją jego rodziny Herschel Grynszpan zabił niemieckiego dyplomatę Ernesta vom Ratha, co stało się pretekstem do nocy kryształowej.
