Ostatnia bariera

Voyager 1 jest napędzany przez 3 RTG (radioizotopowe generatory termoelektryczne), które wykorzystują ciepło z rdzenia plutonu do zasilania statku. Jednak w miarę rozpadu plutonu, wytwarza on stopniowo mniej energii elektrycznej. Nie miało to stanowić problemu, ponieważ pierwotną misją Voyagera 1 było przeprowadzenie badań Jowisza i Saturna oraz ich pierścieni, co miało trwać około 5 lat. Jednak statek działa nieprzerwanie od zdumiewających 48 lat, co jest ogromnym cudem inżynierii. Aby utrzymać Voyagera w działaniu tak długo, jak to możliwe, naukowcy wyłączają jego urządzenia pomiarowe jeden po drugim, aby oszczędzać energię dla jego kluczowych systemów, takich jak komunikacja i śledzenie.

Nawet jeśli ten cud będzie trwał nadal, a jego systemy wytrzymają, ostatecznie stracimy kontakt z Voyagerem 1 na zawsze około roku 2035, kiedy poziom energii spadnie zbyt nisko, aby utrzymać działanie sieci komunikacyjnej.