Świat
3 godz.
3
„Świeżo trącone, blisko drzwi ślad widać nóżki.
Na piasku, bez trzewika była i pończoszki;
Na piasku drobnym, suchym, białym na kształt śniegu,
Ślad wyraźny, lecz lekki, odgadniesz, że w biegu.
(...)
Białe jej ubranie
Wysmukłą postać tylko aż do piersi kryje,
Odsłaniając ramiona i łabędzią szyję.
W takim Litwinka tylko chodzić zwykła z rana,
W takim nigdy nie bywa od mężczyzn widziana:
Więc choć świadka nie miała, założyła ręce
Na piersiach, przydając zasłony sukience.”
***
„Wbiegła do swej izdebki.
Panie uwijają się wokół niej dziewczęta,
Pania w rączki klaska, przed zwierciadłem stawa.
Woda, pomada, puder i róż się wydawa,
Pomiędzy toaletą ubiega czas krótki,
Wreszcie pani ubrana; strój piękny, lecz wiotki:
Gors odsłania ramiona i piersi toczone,
Stan powabnie obciśnięty, biodra zarysowane,
Rękawki podwiązane różowymi wstęgi.”
***
„To mówiąc, spuściła wzrok, westchnęła i łzę roni,
I lewą ręką białą dotknęła się dłoni
Tadeusza, a prawą ocierała oczy.
Tadeusz w słodki obłok westchnień się otoczy,
Nie rozumie, co znaczy ta łza i westchnienie,
Ale czuje w żyłach mąk i słodyczy wrzenie.”
***
„Tadeusz, ile mógł najprędzej zrzucił surdut, rzucił pas i buty,
I już w samej koszuli, w samych spodniach stawa,
I w tę samą gęstwinę, gdzie mrówki, się wprawia.
Znalazł Telimenę, która na murawie
Leżała mdlejąca, z bólu i obławie;
Wziął ją w ramiona, nosi, na bezpieczne miejsce niesie,
A ona wtuliła głowę w jego lewe lico,
I rączkami objęła za szyję dziedzica.”
***
„Gdy z uśmiechem na rączce panny się pochylił
I całował z kolei – obok spłynął cienki
Rękaw i cicha, biała dłoń zgrabnej panienki
Ścisnęła go w ramię; panicz w tył się obrócił,
Coś w dłoń mu wciśnięto; on dłoń przycisnął, uciekł,
Lecz w sieni na progu stanął i w usty po cichu
Utonął w niej jak pszczoła w liliji kielichu.
Uczuł na ustach zimno; znalazł klucz i biały
Papier w trąbkę zwiniony; był to listek mały.”
***
„Wezwała Tadeusza. Pani na sofie
Siedziała w malowniczej, niedbałej postawie:
W sukni z czarnej gazy, na głowie chusteczka
Czarna, koronkowa, a przy piersiach różyczka.
Płomień świecy przez czarne gazy przesiąkał,
Oświetlając ramiona białe jak alabaster,
A w głębi cienia baczny widz by dostrzegł
Dwie nóżki zaledwie z pod sukni wychodzące,
W małych trzewiczkach atłasowych śpiące.”
***
„Ona podniosła głowę i nań powiodła oczy,
Z których jakby potokiem łza za łzą się toczy...
(...)
Padła na kolana, złożyła rączęta,
Do nóg mu się rzuciła i wzniosła oczy ze łzami:
«Tadeuszu! – krzyknęła – jeśliś nie bez serca,
Jeśli nie jesteś duszny i zimny morderca!»
Tadeusz zmiękł, łzę ujrzał, poczuł dotknięcie dłoni,
Uczuł, jak żal i litość u serca mu dzwoni.”
Na piasku, bez trzewika była i pończoszki;
Na piasku drobnym, suchym, białym na kształt śniegu,
Ślad wyraźny, lecz lekki, odgadniesz, że w biegu.
(...)
Białe jej ubranie
Wysmukłą postać tylko aż do piersi kryje,
Odsłaniając ramiona i łabędzią szyję.
W takim Litwinka tylko chodzić zwykła z rana,
W takim nigdy nie bywa od mężczyzn widziana:
Więc choć świadka nie miała, założyła ręce
Na piersiach, przydając zasłony sukience.”
***
„Wbiegła do swej izdebki.
Panie uwijają się wokół niej dziewczęta,
Pania w rączki klaska, przed zwierciadłem stawa.
Woda, pomada, puder i róż się wydawa,
Pomiędzy toaletą ubiega czas krótki,
Wreszcie pani ubrana; strój piękny, lecz wiotki:
Gors odsłania ramiona i piersi toczone,
Stan powabnie obciśnięty, biodra zarysowane,
Rękawki podwiązane różowymi wstęgi.”
***
„To mówiąc, spuściła wzrok, westchnęła i łzę roni,
I lewą ręką białą dotknęła się dłoni
Tadeusza, a prawą ocierała oczy.
Tadeusz w słodki obłok westchnień się otoczy,
Nie rozumie, co znaczy ta łza i westchnienie,
Ale czuje w żyłach mąk i słodyczy wrzenie.”
***
„Tadeusz, ile mógł najprędzej zrzucił surdut, rzucił pas i buty,
I już w samej koszuli, w samych spodniach stawa,
I w tę samą gęstwinę, gdzie mrówki, się wprawia.
Znalazł Telimenę, która na murawie
Leżała mdlejąca, z bólu i obławie;
Wziął ją w ramiona, nosi, na bezpieczne miejsce niesie,
A ona wtuliła głowę w jego lewe lico,
I rączkami objęła za szyję dziedzica.”
***
„Gdy z uśmiechem na rączce panny się pochylił
I całował z kolei – obok spłynął cienki
Rękaw i cicha, biała dłoń zgrabnej panienki
Ścisnęła go w ramię; panicz w tył się obrócił,
Coś w dłoń mu wciśnięto; on dłoń przycisnął, uciekł,
Lecz w sieni na progu stanął i w usty po cichu
Utonął w niej jak pszczoła w liliji kielichu.
Uczuł na ustach zimno; znalazł klucz i biały
Papier w trąbkę zwiniony; był to listek mały.”
***
„Wezwała Tadeusza. Pani na sofie
Siedziała w malowniczej, niedbałej postawie:
W sukni z czarnej gazy, na głowie chusteczka
Czarna, koronkowa, a przy piersiach różyczka.
Płomień świecy przez czarne gazy przesiąkał,
Oświetlając ramiona białe jak alabaster,
A w głębi cienia baczny widz by dostrzegł
Dwie nóżki zaledwie z pod sukni wychodzące,
W małych trzewiczkach atłasowych śpiące.”
***
„Ona podniosła głowę i nań powiodła oczy,
Z których jakby potokiem łza za łzą się toczy...
(...)
Padła na kolana, złożyła rączęta,
Do nóg mu się rzuciła i wzniosła oczy ze łzami:
«Tadeuszu! – krzyknęła – jeśliś nie bez serca,
Jeśli nie jesteś duszny i zimny morderca!»
Tadeusz zmiękł, łzę ujrzał, poczuł dotknięcie dłoni,
Uczuł, jak żal i litość u serca mu dzwoni.”