6
Pozostajemy w Japonii, a tematem na dziś będzie szlajanie się po opuszczonych budynkach. Z jednej strony, nie będę ukrywał, że jest to w jakimś stopniu interesujące – patrzenie na własne oczy jak miejsca, które za dawnych lat były zaludnione i tętniły życiem, są obecnie podniszczone i opustoszałe. Wywołuje to jakieś specyficzne emocje, które dosyć trudno mi ubrać w słowa. Z drugiej strony… Nie jestem na tyle odważny (albo nie mam cechy dosyć często mylonej z odwagą), aby samemu zrobić takie coś, bo szczerze boję się, że zza winkla wyskoczy na mnie jakiś żul, co to mnie zadźga, albo trafie na jakiegoś trupa. Jak się okazuje, ta paranoja ma jakieś uzasadnienie – kilku chłopców z Japonii zdecydowało przeszukać dla zabawy opuszczoną bibliotekę, no i los chciał, że natknęli się właśnie na tę drugą rzecz.
Zacznijmy jednak od początku – Bibliotekę zbudowano w 1974 roku w parku miejskim w mieście Akashi (prefektura Hyogo), składując tam blisko pół miliona książek oraz dając zatrudnienie 70 ludziom. Jak się jednak okazało, ktokolwiek zdecydował się wstawić bibliotekę w to miejsce był skrajnym nieułomem. Ten budynek znajdował się dosyć daleko od szkół i stacji metra/stacji kolejowych, przez co niewiele osób odwiedzało bibliotekę. W pewnym momencie jednak, któryś z urzędników poszedł po rozum do głowy, no i zdecydował się przenieść bibliotekę do centrum miasta. Wszystkie książki przeniesiono, a pracownicy wynieśli się, przez co budynek stał się oficjalnie opuszczony w 2017 roku.
26 września 2021 roku, trzech chłopców z okolicznego technikum zdecydowało się zwiedzać tę opuszczoną bibliotekę (u nas nazywa się to Urbex, u nich nazywa się to Haikyo). Tam oczywiście zwiedzanie takich miejsc nie jest zbyt dobrze postrzegane przez funkcjonariuszy prawa, a jakby tego było mało, akurat ta biblioteka była oznaczona jako teren prywatny, a wszędzie były porozstawiane zakazy wstępu… Ale bądźmy szczerzy, takie rzeczy jeszcze nie powstrzymały narwanych młokosów. Zresztą, nie planowali tam spędzać cholera wie ile czasu. Nie wzięli żadnego prowiantu, żadnego wyspecjalizowanego ekwipunku, jedyne co ze sobą mieli to latarki. Tak więc szlajali się po tej bibliotece, a ich celem był dach budynku, bo chcieli patrzeć na zachód słońca. W końcu dostali się na ten dach, a ich oczom ukazało się… Ludzkie ciało.
26 września 2021 roku, trzech chłopców z okolicznego technikum zdecydowało się zwiedzać tę opuszczoną bibliotekę (u nas nazywa się to Urbex, u nich nazywa się to Haikyo). Tam oczywiście zwiedzanie takich miejsc nie jest zbyt dobrze postrzegane przez funkcjonariuszy prawa, a jakby tego było mało, akurat ta biblioteka była oznaczona jako teren prywatny, a wszędzie były porozstawiane zakazy wstępu… Ale bądźmy szczerzy, takie rzeczy jeszcze nie powstrzymały narwanych młokosów. Zresztą, nie planowali tam spędzać cholera wie ile czasu. Nie wzięli żadnego prowiantu, żadnego wyspecjalizowanego ekwipunku, jedyne co ze sobą mieli to latarki. Tak więc szlajali się po tej bibliotece, a ich celem był dach budynku, bo chcieli patrzeć na zachód słońca. W końcu dostali się na ten dach, a ich oczom ukazało się… Ludzkie ciało.
Z przerażeniem uciekli, po czym zadzwonili na policje. Na miejsce zjechali się mundurowi, a następnie rozpoczęli oględziny.
Ciało było w pokaźnym stanie rozkładu, aczkolwiek ostały się ubrania – koszulka z krótkim rękawkiem, czarne spodnie oraz buty robocze. Na ciele lub w pobliżu nie znaleziono żadnych dokumentów, które pomogłyby w identyfikacji, aczkolwiek nieopodal znajdowało się kilka butelek z wodą (połowicznie opróżnionych), oraz skórzany worek. Koroner ustalił, że ciało znajdowało się tam od 8 miesięcy do roku, oraz należało do mężczyzny, aczkolwiek nie był już pewny co do wieku denata. Był natomiast pewien, że na ciele nie znajdowały się żadne ślady wskazujące na atak – żadnych złamanych kości czy też śladów po dźgnięciu nożem.
Z tego oto powodu, śledczy uznali, że mógł to być jakiś bezdomny, który wspiął się na dach w poszukiwaniu schronienia, po czym zamarzł na śmierć w trakcie zeszłej zimy.
Oczywiście, jak w przypadku wielu niezidentyfikowanych trupów, ludzie zaczęli snuć teorie spiskowe na forach internetowych. Wychodzili tak z chłopskiego rozumu – jeśli komuś jest zimno, to czemu nie poszedł gdzieś, gdzie jest cieplej. Co więcej, koleś miał tylko i wyłącznie koszulę z krótkim rękawem, co wydawało się ludziom dziwne, nawet jak na bezdomnego. Inną rzeczą było to, że nikt nie skarżył się na zapach w pobliskim parku, czy też nie widziano padlinożernych ptaków w okolicy.
Ludzie też powoływali się nie tyle na dowody, co na tendencje japońskiej policji do jak najszybszego zamykania śledztw, nawet kiedy coś wydaje się mocno nie tak, bo wielokrotnie nie chce im się ślęczeć nad jakąś sprawą, lub chcą zachować dobre statystyki odnośnie przestępstw. Inną rzeczą jest też fakt, że wielokrotnie w japonii wszelakiego typu mordercy porzucają ciała w opuszczonych budynkach, wychodząc z założenia, że nikt ich tam nie znajdzie przez spory czas.
Oczywiście, każda ta rzecz miała też kontry – zostanie w tak zimnym miejscu tylko w koszulce mogło wynikać z faktu, że to był ktoś niepoczytalny, przez co nie zdawał sobie sprawy z tego, jak piździ w zimę no i zamarzł. Ewentualnie policjanci się jebli, a chłop zmarł, jak pogoda była cieplejsza, a przyczyną śmierci mógł być zawał albo udar. Brak skarg na zapach można podciągnąć też pod to, że zwyczajnie nikt nie był na tyle blisko, aby wyczuć rozkładające się ciała (chociaż tutaj muszę przyznać, takie coś jebie i to mocno – jak pobliskiemu farmerowi zdechła świnia w chlewie, to czuć to było na kilometr…). Mogli też poczuć, że coś mocno śmierdzi, ale uznali to za smród miasta no i zapomnieli… A może faktycznie tam zamarzł i zimno jakoś ten zapach tłumiło.
Kim on był oraz dlaczego się tam znalazł, chyba nigdy się nie dowiemy, no chyba, że wydarzy się jakiś cud, jak na przykład w sprawie Gordona Edwina Sandersona (odcinek 15). Dopóki jednak takowy nie nastąpi, sprawa ta pozostanie kryminalną zagadką.
Ciało było w pokaźnym stanie rozkładu, aczkolwiek ostały się ubrania – koszulka z krótkim rękawkiem, czarne spodnie oraz buty robocze. Na ciele lub w pobliżu nie znaleziono żadnych dokumentów, które pomogłyby w identyfikacji, aczkolwiek nieopodal znajdowało się kilka butelek z wodą (połowicznie opróżnionych), oraz skórzany worek. Koroner ustalił, że ciało znajdowało się tam od 8 miesięcy do roku, oraz należało do mężczyzny, aczkolwiek nie był już pewny co do wieku denata. Był natomiast pewien, że na ciele nie znajdowały się żadne ślady wskazujące na atak – żadnych złamanych kości czy też śladów po dźgnięciu nożem.
Z tego oto powodu, śledczy uznali, że mógł to być jakiś bezdomny, który wspiął się na dach w poszukiwaniu schronienia, po czym zamarzł na śmierć w trakcie zeszłej zimy.
Oczywiście, jak w przypadku wielu niezidentyfikowanych trupów, ludzie zaczęli snuć teorie spiskowe na forach internetowych. Wychodzili tak z chłopskiego rozumu – jeśli komuś jest zimno, to czemu nie poszedł gdzieś, gdzie jest cieplej. Co więcej, koleś miał tylko i wyłącznie koszulę z krótkim rękawem, co wydawało się ludziom dziwne, nawet jak na bezdomnego. Inną rzeczą było to, że nikt nie skarżył się na zapach w pobliskim parku, czy też nie widziano padlinożernych ptaków w okolicy.
Ludzie też powoływali się nie tyle na dowody, co na tendencje japońskiej policji do jak najszybszego zamykania śledztw, nawet kiedy coś wydaje się mocno nie tak, bo wielokrotnie nie chce im się ślęczeć nad jakąś sprawą, lub chcą zachować dobre statystyki odnośnie przestępstw. Inną rzeczą jest też fakt, że wielokrotnie w japonii wszelakiego typu mordercy porzucają ciała w opuszczonych budynkach, wychodząc z założenia, że nikt ich tam nie znajdzie przez spory czas.
Oczywiście, każda ta rzecz miała też kontry – zostanie w tak zimnym miejscu tylko w koszulce mogło wynikać z faktu, że to był ktoś niepoczytalny, przez co nie zdawał sobie sprawy z tego, jak piździ w zimę no i zamarzł. Ewentualnie policjanci się jebli, a chłop zmarł, jak pogoda była cieplejsza, a przyczyną śmierci mógł być zawał albo udar. Brak skarg na zapach można podciągnąć też pod to, że zwyczajnie nikt nie był na tyle blisko, aby wyczuć rozkładające się ciała (chociaż tutaj muszę przyznać, takie coś jebie i to mocno – jak pobliskiemu farmerowi zdechła świnia w chlewie, to czuć to było na kilometr…). Mogli też poczuć, że coś mocno śmierdzi, ale uznali to za smród miasta no i zapomnieli… A może faktycznie tam zamarzł i zimno jakoś ten zapach tłumiło.
Kim on był oraz dlaczego się tam znalazł, chyba nigdy się nie dowiemy, no chyba, że wydarzy się jakiś cud, jak na przykład w sprawie Gordona Edwina Sandersona (odcinek 15). Dopóki jednak takowy nie nastąpi, sprawa ta pozostanie kryminalną zagadką.