Łk (21:5) Gdy niektórzy mówili o świątyni, że jest przyozdobiona pięknymi kamieniami i darami, powiedział: (6) «Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony». (7) Zapytali Go: «Nauczycielu, kiedy to nastąpi? I jaki będzie znak, gdy się to dziać zacznie?»

(8) Jezus odpowiedział: «Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono. Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: "Ja jestem" oraz: "Nadszedł czas". Nie chodźcie za nimi! (9) I nie trwóżcie się, gdy posłyszycie o wojnach i przewrotach. To najpierw musi się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec». (10) Wtedy mówił do nich: «Powstanie naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu. (11) Będą silne trzęsienia ziemi, a miejscami głód i zaraza; ukażą się straszne zjawiska i wielkie znaki na niebie.

Rytuał, o którym mowa, triumf rzymski (po łacinie triumphus).

Była to uroczysta procesja zwycięskiego wodza przez ulice Rzymu, w trakcie której prowadzono w kajdanach schwytanych jeńców wojennych, w tym często dowódców a nawet królów wroga. 

Pochód kończył się na Kapitolu, gdzie składano ofiary Jowiszowi, a wybrani prominentni jeńcy (zwłaszcza wodzowie) byli zazwyczaj straceni (często przez uduszenie w więzieniu Tullianum).

Ten zwyczaj podkreślał potęgę Rzymu i upokorzenie pokonanych. Przykłady to los Wercyngetoryksa (stracony po triumfie Cezara) czy Jugurty. Nie zawsze egzekwowano wszystkich jeńców – czasem okazywano łaskę – ale śmierć przywódcy wroga była częstym elementem ceremonii w okresie republiki i wczesnego cesarstwa.

Przypominam, że jutro wchodzi w życie reforma ortografii. Między innymi nazwy mieszkańców miast będziemy pisać wielką literą.