Strona 3

Jesiotr‑Chan budzi się w miejscu, które przypomina warsztat, ale wszystko jest zbyt czyste, zbyt metalowe. Na tabliczce widnieje napis „Reaktor 4”. Myśli, że to nowa część gospodarstwa, gdzie ma naprawić koło wodne.

Pan Władysław, kiedy musiał zdecydować się na odpowiedź:

Ziemia w miejscu przyszłego stawu wygląda jak popiół — sucha, martwa, nieruszona.
A jednak Czikita widzi wodę, której tam nie ma.
W pustej niecce odbija się niebo, którego nad wsią nie widać.
Chmury przesuwają się po niewidzialnej tafli, jakby czekały na coś, co dopiero ma nadejść.

Zapach mułu unosi się z miejsca, które powinno być suche.
Głosy jesiotrów nie brzmią jak mowa — są naciskiem w skroniach,
powolnym przesuwaniem znaczeń pod czaszką.
Mówią, że koparka nie kopie ziemi.
Koparka schodzi głębiej.

Wydobywa z pola to, co zostało zakopane bez łopaty:
pomyłki, lęki, niedokończone zdania poprzednich właścicieli.
A kiedy Czikita cofa się o krok, ziemia robi to samo — jakby ją naśladowała.

Wtedy rozumie.
Staw nie ma powstać w polu.
Staw ma zostać wykopany w niej.

Każde poruszenie łyżki odrywa warstwę tego, co uważała za charakter.
Pod spodem nie ma nic stałego.
Tylko chłodna, czarna woda, która od dawna czekała na swoje imię.

Ja niby oszukałem ze zbiórką.

Tak czy siak daję dotychczasowe prace.

Tutaj to wyniosło 5100 zł (w tym 2000 zł za zbiornik na ryby i 1000 zł za mauzery). Trochę się zeszło, ale to wina dostawców.

Wszystko z oszczędności i na kredyt poszło

Jak zbiorę 1500 zł to serio wynajmuję koparkę i kopię dół. Koło wodne robię jak zbiorę już wszystko

https://pomagam.pl/9ftpne

Upał zamienił wieś w wspomnienie. 
Powietrze stało się błotem, a każdy oddech — wysiłkiem.
Czikita siedzi w kabinie koparki, która warczy bez silnika.
Łyżka drapie ziemię tylko wtedy, gdy nikt nie patrzy.
A gdy spojrzysz — zatrzymuje się.

W parze unoszą się drewniane ryby, płynące przez powietrze.
Jedna z nich ma oko, które mruga w rytmie koparki.
Nie wolno liczyć.
Bo liczenie jest początkiem pomyłek.
A pomyłki — początkiem przebudzenia.

Jesiotr‑Chan i Koparka cz. 3: Czeska sauna, w której ryby zaczęły patrzeć 
to trzeci rozdział serii o maszynie, która pamięta,
i dziewczynce, która zaczyna rozumieć, że ziemia też śni.

Jako ze minął miesiąc od pierwszego odcinka to pochwalę się statystkami jakie udało się ogarnąć więc najpierw YT, średni czas oglądania to około minuta więc jest bardzo nieźle. w tym czasie 24 suby wleciały.  youtube jest jednym portalem który linkuje tu na dzidzie.  łącznie 35,9h oglądania :)

Dalej idzie FB, tutaj zero reklamowania, postowania, ot kopjuj wklej z yt, wyświetleń znacznie więcej, jednak czas oglądania zdecydowanie mniejszy bo 11h 13 min, interakcji całe 14, i 5 obserwujących 

Następny instagram, proces dodawnia taki sam jak na fb. 
1k wyświetleń, 1 obserwujący, 12 polubień

na koniec najlepszy portal na świecie czyli tiktok. i tutaj było zero wyświetleń a obecnie chyba usunęli konto XD

Ogólnie fajnie się to robi, @chigcht dostarcza nieograniczonych pomysłów na scenariusze więć będę kontynuował :D

W miejscu, gdzie ziemia zapomniała o ruchu, coś zaczyna drżeć. 
Koparka, która spała pod szopą przez lata, otwiera jedno oko — reflektor.
Rdza, kurz, wspomnienia metalu.
Czikita wraca, by dotknąć blachy, która pamięta więcej niż ludzie.
Każdy zgrzyt, każdy oddech maszyny to echo dawnego snu.
A gdy światło przebije mrok, ziemia zadrży po raz pierwszy od lat.

„Jesiotr‑Chan i Koparka cz. 2: Maszyna, która śniła o ziemi” —
historia o pamięci, o przebudzeniu, o tym, że nawet rdza potrafi śnić.

Upał przyszedł bez zapowiedzi. 
Wieś zastygła pod szklaną pokrywą, a powietrze przestało istnieć. Kury, psy, muchy — wszystko zatrzymało się w bezruchu, jakby świat zapomniał o oddechu.
Czikita, znana jako Jesiotr‑Chan, budzi się wśród liczb, które straciły sens. Miarka, kąty, spadki — wszystko miesza się w jej głowie, aż w końcu odkłada narzędzie i wychodzi na podwórze. Tam, gdzie miała powstać woda, leży tylko popękana ziemia.
Nie dla ludzi, nie dla hodowli — dla jesiotrów, które śnią pod słońcem, gdy wszystko inne udaje życie.

To początek historii o ziemi, która zapomniała o wodzie, o koparce, która jeszcze nie ruszyła, i o dziewczynce, która przestała mierzyć świat.

Trzeciego dnia Czikita wraca na rozstaj, gdzie wszystko jest już inne. Rzeka milczy, ale jej powierzchnia odbija ogień, który nie gaśnie. Drewno, które miało spłonąć, mówi szeptem liczb, a w popiele zostaje dwanaście desek — każda z końców zwęglona, każda z pamięcią o błędzie.
To opowieść o tym, jak świat przesunięty o włos potrafi odpowiedzieć zbyt dokładnie.
Czy Jesiotr‑Chan zrozumie, że opóźnienie też jest ruchem?

W trzeciej części tajemniczej opowieści o Jesiotr‑Chan, Czikita odkrywa, że przeklęte drewno nie tylko żyje — ono mierzy ją. Każda deska, każdy sęk, każdy milimetr zdaje się drwić z jej pewności. Gdy miary zaczynają się zmieniać, a deski układają się w krąg wokół jej stóp, granica między światem rzeczywistym a tym, który pamięta las, zaczyna się zacierać. To historia o utracie kontroli, o wątpliwości, która potrafi być bardziej przerażająca niż klątwa.