Bataański marsz śmierci – przemarsz amerykańskich i filipińskich jeńców wojennych z Bataan do japońskiego obozu koncentracyjnego w O’Donnel na wyspie Luzon (Filipiny) w 1942 roku. Jeden z najbardziej znanych marszów śmierci (po sandakańskim marszu śmierci), a zarazem jedna z największych zbrodni wojennych, jakie miały miejsce podczas wojny na Pacyfiku.
Po ataku na Pearl Harbor, który miał miejsce 7 grudnia 1941 roku Cesarska Armia Japońska rozpoczęła błyskawiczny podbój Azji oraz wysp Pacyfiku. 8 grudnia zaatakowała Filipiny. Początkowo obroną kierował generał Douglas MacArthur. Obrona Bataanu trwała od 1 stycznia do 9 kwietnia 1942. Siłami japońskimi dowodził Masaharu Homma. Po zajęciu stolicy Filipin Manili oraz półwyspu Bataan, Japończycy uderzyli na wyspę Corregidor. Najsilniej broniła się tamtejsza twierdza. Siły japońskie ostatecznie zmusiły jej załogę do kapitulacji 6 maja 1942. 8 maja zakończono wszelkie walki.
Po kapitulacji wojsk amerykańsko-filipińskich na Bataanie 9 kwietnia 1942, dowodzonych przez amerykańskiego generała majora Edwarda P. Kinga Jr., do japońskiej niewoli trafiło ponad 70 000 jeńców. Japończycy postanowili przetransportować ich do oddalonego o 160 km obozu O’Donnel w prowincji Nueva Ecija. Początkowo dowódcy amerykańscy spodziewali się, że dostaną się tam na ciężarówkach. Jednak później dowiedzieli się, że podróż odbędą pieszo, a ciężarówki posłużą żołnierzom japońskim, zmieniającym się nawzajem w pilnowaniu jeńców. Operacją tą dowodził generał Masaharu Homma.
Jeńcy szli przez dżunglę w palącym słońcu, osłabieni, bez jedzenia i picia. Większość z nich zachorowała na malarię lub dyzenterię. Aby móc ugasić pragnienie musieli pić brudną wodę z kałuż, a każdy postój mógł zakończyć się śmiercią. Osoby schorowane lub ranne, które nie mogły nadążyć za kolumną jeńców, były natychmiast zabijane przez japońskich strażników. Niekiedy dochodziło do zabójstw bez konkretnego powodu – więźniowie byli wyciągani z szeregu i po prostu zabijani. By móc otrzymać jakieś pożywienie lub wodę jeńcy musieli oddać resztki swoich kosztowności, jakie im zostały po wcześniejszej rewizji. Niektórzy miejscowi Filipińczycy udzielali członkom marszu pomocy. Dziewiątego dnia marszu jeńców przetransportowano w małych wagonach filipińskiej kolei. Z powodu ciasnoty i duchoty panującej w wagonach, wiele osób zasłabło, niektóre udusiły się.
Ok. 54 000 jeńców przybyło do obozu O’Donnel. 6 czerwca 1942 Japończycy wypuścili Filipińczyków, Amerykanów zaś postanowiono przetransportować do innego obozu w Cabanatuan.
Podczas przemarszu zmarło wskutek chorób, odniesionych ran oraz wyczerpania ok. 8000 jeńców. Po wojnie, w 1946 roku, odpowiedzialni za tę zbrodnie japońscy wojskowi, w tym Masaharu Homma, zostali postawieni przed trybunałem wojskowym w Manili. Uznano ich za winnych i stracono.

II wojna światowa - Wojna na Pacyfiku - 1943.
Po brutalnej bitwie o Tarawę na Wyspach Gilberta,  żołnierz amerykańskiej piechoty morskiej trzyma zdobyty japoński miecz.
II wojna światowa -
Po brutalnej bitwie o Tarawę na Wyspach Gilberta,  żołnierz amerykańskiej piechoty morskiej trzyma zdobyty japoński miecz.
Bitwa o Tarawę była jednym z pierwszych dużych desantów morskich przeprowadzonych przez Stany Zjednoczone na Pacyfiku. Listopad 1943.

Podczas drugiej wojny światowej podstawową racją żywnościową Armii Czerwonej była konserwa mięsna tuszonka.

Była produkowana w USA i wysyłana do ZSRR. Tak więc gdyby nie Amerykanie, to ruska armia nie tylko nie miałaby czym jeździć, latać i strzelać, ale nie miałaby nawet co żreć. 

Ruskie do teraz chwalą się zwycięstwem nad Niemcami, ale pomijają fakt, że było ono możliwe tylko i wyłącznie dzięki pomocy USA.

Bitwa o Manilę, trwająca od 3 lutego do 3 marca 1945 roku, była jednym z najbardziej krwawych epizodów walk na Pacyfiku podczas II wojny światowej. Starcie między siłami amerykańsko-filipińskimi a armią japońską zakończyło się zniszczeniem stolicy Filipin i dramatem tysięcy cywilów. Choć zakończyła się zwycięstwem aliantów, pozostawiła po sobie ogromne straty, tragedię ludności cywilnej i ruiny miasta, które kiedyś było perłą Azji.Po lądowaniu wojsk amerykańskich na wyspie Luzon w styczniu 1945 roku, celem operacyjnym generała Douglasa MacArthura było szybkie zdobycie Manili. Miasto miało ogromne znaczenie strategiczne, komunikacyjne i symboliczne – to właśnie tutaj MacArthur złożył słynną obietnicę „I shall return”, kiedy opuszczał Filipiny w 1942 roku po japońskiej inwazji. W planach Amerykanów Manilę miano przejąć możliwie nienaruszoną, licząc na szybkie wycofanie się garnizonu japońskiego.
Dowódca wojsk japońskich na Filipinach, generał Tomoyuki Yamashita, faktycznie nie zamierzał bronić miasta do końca – rozkazał siłom głównym opuścić stolicę i przygotować obronę w górach. Jednak dowódca garnizonu w Manili, kontradmirał Sanji Iwabuchi, sprzeciwił się rozkazom i wraz z około 16 tysiącami żołnierzy oraz marynarzy podjął decyzję o zaciekłej obronie. To doprowadziło do katastrofalnych skutków dla miasta i jego mieszkańców.Walki miały charakter brutalnych, krwawych starć ulicznych. Japończycy bronili się w ruinach budynków, piwnicach, klasztorach, a nawet wśród ruin dawnych hiszpańskich fortów, jak Intramuros. Amerykanie, wspierani przez filipińskich partyzantów i 1. Dywizję Kawalerii, musieli oczyszczać miasto budynek po budynku, często przy użyciu ciężkiej artylerii i miotaczy ognia.
Najtragiczniejszym aspektem bitwy była masakra ludności cywilnej. Żołnierze japońscy dokonali masowych egzekucji, gwałtów i podpaleń. Szacuje się, że w ciągu miesiąca zginęło od 100 do 150 tysięcy cywilów. Zginęli w ruinach domów, na ulicach, w szkołach, szpitalach i kościołach. Manila została niemal całkowicie zniszczona – była jednym z niewielu miast Azji o charakterze europejskim, pełnym kolonialnej architektury i zabytków. Po bitwie pozostały tylko zgliszcza.Bitwa zakończyła się śmiercią kontradmirała Iwabuchiego i unicestwieniem garnizonu japońskiego. Amerykanie i Filipińczycy odzyskali stolicę, ale nie było to zwycięstwo bez kosztów. Manila stała się jednym z najbardziej zniszczonych miast II wojny światowej, obok Warszawy, Drezna i Stalingradu.

26 lipca 1944 roku. Podczas gdy w Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej alianci toczyli zaciekłe boje z Cesarską Armią Japonii, w Europie, 100 km na południe od Florencji urodzony w Kalifornii w rodzinie japońskich imigrantów 22-letni starszy szeregowy Kiyoshi K. Muranaga samotnie, ogniem z moździerza ostrzeliwał niemieckie pozycje umożliwiając ukrycie się jego towarzyszom broni. Trafiony przez Niemców zginął na miejscu. Był jednym z wielu Nisei – Amerykanów japońskiego pochodzenia poległych w Europie w 1944 i 1945 roku. Muranaga zgłosił się na ochotnika do 442 Pułku Piechoty złożonego niemalże wyłącznie z Nisei.

Żołnierze tego pułku walczyli od 1944 roku w Włoszech, Francji i Niemczech i zasłynęli walecznością, odwagą i męstwem, za co otrzymali najwięcej odznaczeń bojowych w historii wojskowości Stanów Zjednoczonych, w tym 21 Medali Honoru (najwyższe odznaczenie wojskowe USA), 52 Krzyży Wybitnej Służby (drugie w hierarchii odznaczenie), 588 Srebrnych Gwiazd oraz trzy i pół tysiąca medali Purpurowe Serce.

442 Pułk Piechoty zdobył i wyzwolił liczne miejscowości we Włoszech i Francji, w tym Bruyeres, Belmont i Biffontaine. Walczyli z najbardziej bitnymi oddziałami, jakie Niemcy byli w stanie rzucić do walk – zaprawionymi w bojach żołnierzami z Afrika Korps, oddziałami SS i żołnierzami dywizji Hermanna Goeringa.

W ciągu zaledwie 19 miesięcy walk 442 Pułk poniósł ogromne straty, a jak na ironię znaczna część jego żołnierzy została zwerbowana na terenie amerykańskich obozów internowania, w których umieszczono Amerykanów japońskiego pochodzenia ze Wschodniego Wybrzeża.

29 kwietnia 1945 r. wchodząca w skład 442 Pułku Piechoty 552 Batalion Artylerii brał udział w wyzwoleniu obozu w Dachau. Pośród 33 tysięcy więźniów znajdowało się 15 tysięcy Polaków. 29 kwietnia zwiadowcy 522 Batalionu, jedynego z 442 Pułku biorącej udział w walkach na terenie Niemiec, przemierzając bawarskie miasteczko Hurlach natknęli się na otoczone drutem kolczastym koszary. Japończycy wyważyli bramy i dostali się do środka doprowadzając do wyzwolenia 3000 więźniów z podobozu Dachau Kaufering IV.

Po wojnie armia amerykańska i rząd wyciszyły udział Japończyków w wyzwoleniu tego obozu koncentracyjnego. Dopiero wiele lat później historyk Eric Saul przygotowując wystawę dotyczącą 442 Pułku Piechoty dowiedział się o ich chwalebnym udziale w tym wydarzeniu. Z początku miał wątpliwości, ale przekonał się, gdy weterani pokazali mu zrobione przez siebie zdjęcia.

Jeżeli mieliby kręcić znani reżyserzy to chce 
Bombardowanie Chongqingu(chinole z japońcami).(pacyfik)
Bitwa o Manilę(amerykańsko filipińska armia nakurwia kitajców)
Cała Kampania w Birmie.(pacyfik)
Gangi Goryli. (Pacyfik)
Walki Australijczyków w  Nowej Gwinei.(pacyfik)
Bitwa o Anzio(włochy)
Operacja Husky(Włochy)
Bitwa o Kołobrzeg.(Polska)
Ewakuacja Tallinna(front wschodni)
Bitwa o Luzon(pacyfik)
Marsz Bataan(tak wiem że kiedyś kręcil to ale chce wersje współczesną)(pacyfik)
Oblężenie Budapesztu(front wschodni)
Walki o Wyspy Aleuckie(Amerykanie się leją z japońcami na Alasce)
Bitwa nad Sutjeską (Jugosławia)
Kampania na Wyspach Salomon,(pacyfik)
Operacja Gomora,(europa zachodnia)
Bitwa o Salerno,(włochy)
Kampania o Borneo(pacyfik)
Bombardowanie Darwin( pacyfik)
Walki o Wyspy Marshalla(pacyfik)
Operacja Avalanche(włochy)
Kampania tunezyjska(afryka)
Rosyjska ofensywa w rejonie Lubina(Polska)
Bitwa o Kohimę(pacyfik)

19 letni japoński pilot ginie, wbijając się swoim samotem w amerykański statek. W liście do swojej siostry swój czyn argumentował mordowaniem przez Amerykanów, japońskich cywili.